Finisaż wystawy Pokoje obsesji

Performans, instalacja oraz wystawa Mata Kubaja otwarte podczas 5. AżTak Festiwalu tworzą wspólną przestrzeń opowieści.

Per­for­mans „Bluszcz” otwie­ra­ją­cy AżTak Festi­wal odsła­niał rela­cje jako struk­tu­ry jed­no­cze­śnie pod­trzy­mu­ją­ce, ale i ograniczające. 

Koń­co­wy per­for­mans pod tytu­łem „CZAS” w asce­tycz­nej for­mie opar­ty na ruchu i muzy­ce jest pró­bą przyj­rze­nia się cza­so­wi nie jako mie­rze lecz jako sile oddzia­łu­ją­cej na cia­ło, uwa­dze i spo­so­bie prze­ży­wa­nia rze­czy­wi­sto­ści. Poprzez gest, powtó­rze­nie, tem­po arty­sta bada rela­cję mię­dzy pośpie­chem, a zatrzy­ma­niem, pod­po­rząd­ko­wa­niem, a pró­bą odzy­ska­nia wła­sne­go rytmu.

Kubaj trzy­krot­nie odtwa­rza dokład­nie ten sam dzień – sekwen­cję, ale zmie­nia tempo. 

Pierw­szy dzień zosta­je rady­kal­nie spo­wol­nio­ny. Naj­prost­sze czyn­no­ści roz­cią­ga­ją się, gesty tra­cą swo­ją auto­ma­tycz­ność, a każ­da chwi­la sta­je się nie­mal fizycz­nie odczu­wal­na. Spo­wol­nie­nie może począt­ko­wo przy­no­sić sku­pie­nie, jed­nak z cza­sem rodzi rów­nież znu­że­nie i dyskomfort.

Dru­gi dzień zosta­je gwał­tow­nie przy­spie­szo­ny. Te same czyn­no­ści odby­wa­ją się w tem­pie, za któ­rym cia­ło pró­bu­je nadą­żyć. Nie ma już miej­sca na zatrzy­ma­nie, reflek­sję ani oddech. Przy­spie­sze­nie zaczy­na przy­po­mi­nać mecha­nizm, któ­ry przej­mu­je kon­tro­lę nad czło­wie­kiem. Napię­cie stop­nio­wo nara­sta, aż dopro­wa­dza do gra­ni­cy fizycz­nej i emo­cjo­nal­nej wytrzy­ma­ło­ści, pada krzyk, nie moż­na dłu­żej pod­po­rząd­ko­wy­wać się temu rytmowi.

Trze­ci dzień przy­no­si uwol­nie­nie. Iden­tycz­ne czyn­no­ści zosta­ją wyko­na­ne ponow­nie, tym razem w nor­mal­nym, natu­ral­nym tem­pie. Nie jest to jed­nak pro­sty powrót do punk­tu wyj­ścia. Po doświad­cze­niu obse­sji skraj­ne­go spo­wol­nie­nia i przy­spie­sze­nia, zwy­czaj­ny rytm nabie­ra nowe­go zna­cze­nia. Sta­je się świa­do­mym wybo­rem, odzy­ska­ną prze­strze­nią i moż­li­wo­ścią ponow­ne­go bycia obecnym.

Każ­dej odsło­nie towa­rzy­szy inter­wen­cja muzycz­na Okta­wii Pącz­kow­skiej. Dźwięk prze­cho­dzi przez te same prze­mia­ny co cia­ło arty­sty. Muzy­ka nie jest jedy­nie ilu­stra­cją dzia­ła­nia. Sta­je się nie­wi­dzial­ną mia­rą cza­su, któ­ra wpły­wa na emo­cje i fizycz­ne odczu­cia odbior­cy. Wspól­nie z powta­rza­ny­mi gesta­mi budu­je napię­cie, któ­re widz może odczuć we wła­snym ciele.

Per­for­mans sta­wia pyta­nia o rela­cję czło­wie­ka z cza­sem, w jaki spo­sób chce­my go przeżywać.

Wystą­pią:

Mat Kubaj per­for­mans
Okta­wia Pącz­kow­ska udźwię­ko­wie­nie

Reali­za­cja:

pro­duk­cja: Mar­ta Piór­kow­ska
iden­ty­fi­ka­cja wizu­al­na: Mat Kubaj
reży­se­ria dźwię­ku: Kosma Stan­de­ra

Prze­strzeń Muzy­ki Współ­cze­snej Hash­tag Lab współ­fi­nan­su­je Mia­sto Sto­łecz­ne War­sza­wa.
Patro­nem medial­nym Prze­strze­ni Muzy­ki Współ­cze­snej Hash­tag Lab jest POLMIC​.PL i Dwój­ka Pol­skie Radio

Jeśli chcesz wie­dzieć wię­cej o artystach:

Mat Kubaj - jest arty­stą wizu­al­nym, mala­rzem i per­for­me­rem, któ­re­go prak­ty­ka twór­cza opie­ra się na uważ­no­ści, geście i doświad­cze­niu obec­no­ści. Jego dzia­ła­nia sytu­ują się na sty­ku malar­stwa, per­for­man­su i insta­la­cji, two­rząc spój­ny język arty­stycz­ny opar­ty na pro­ce­sie, rela­cji i cza­sie. W malar­stwie arty­sta posłu­gu­je się przede wszyst­kim tuszem japoń­skim, pra­cu­jąc na papie­rze, płót­nie i cera­mi­ce. Jego abs­trak­cyj­ne kom­po­zy­cje budo­wa­ne są w ogra­ni­czo­nej, czę­sto mono­chro­ma­tycz­nej pale­cie, z domi­na­cją czer­ni i bie­li, uzu­peł­nia­nej orga­nicz­ny­mi tona­mi uzy­ski­wa­ny­mi m.in. poprzez bar­wie­nie pod­ło­ża esen­cją liści her­ba­ty. W twór­czo­ści Kuba­ja wyczu­wal­na jest inspi­ra­cja este­ty­ką Zen, kali­gra­fią sho­dō oraz ideą rów­no­wa­gi pomię­dzy eks­pre­sją a ciszą. Arty­sta podej­mu­je tema­ty wspól­no­ty, samot­no­ści, pamię­ci i trans­for­ma­cji, się­ga­jąc po gesty zako­rze­nio­ne w tra­dy­cji oraz oso­bi­stym doświad­cze­niu. Twór­czość Mata Kuba­ja była pre­zen­to­wa­na na licz­nych wysta­wach indy­wi­du­al­nych i zbio­ro­wych w Pol­sce, m.in. w gale­riach i insty­tu­cjach sztu­ki współ­cze­snej w War­sza­wie, Kra­ko­wie i Pozna­niu. Jego pra­ce funk­cjo­nu­ją zarów­no w kon­tek­ście wysta­wien­ni­czym, jak i w kolek­cjach prywatnych.

Kubaj to tak­że archi­tekt wnętrz, któ­ry od lat two­rzy autor­skie, ponad­cza­so­we, nie­oczy­wi­ste prze­strze­nie. Każ­dy pro­jekt to sub­tel­nie skom­po­no­wa­na arty­stycz­na opo­wieść. Szcze­gól­ną rolę w jego pro­jek­tach odgry­wa świa­tło, któ­re – jak twier­dzi – two­rzy kli­mat wnę­trza i potra­fi cał­ko­wi­cie zmie­nić jego cha­rak­ter. Jest ono dla nie­go nie tyl­ko narzę­dziem, ale też for­mą wyra­zu. Waż­ną czę­ścią jego pra­cy jest tak­że obse­syj­na selek­cja sztu­ki, któ­ra dopeł­nia wnę­trze, nie jako deko­ra­cja, lecz jako zna­czą­cy i inte­gral­ny ele­ment całej kom­po­zy­cji, gdzie nic nie jest przy­pad­ko­we, a każ­da decy­zja pro­jek­to­wa słu­ży budo­wa­niu spój­nej atmos­fe­ry. Pro­jek­ty Mat Kubaj Stu­dio były wie­lo­krot­nie publi­ko­wa­ne w pre­sti­żo­wych maga­zy­nach wnę­trzar­skich i arty­stycz­nych m.in. w: VOGUE Pol­ska, VOGUE Pol­ska Living, AD Archi­tec­tu­ral Digest, LABEL Maga­zi­ne, Design Ali­ve, Point of Design, ART MONITOR, Maga­zif, WhiteMAD.

W 2026 roku Mat Kubaj został wyróż­nio­ny nagro­dą AD100 i zna­lazł się na pre­sti­żo­wej liście 100 naj­lep­szych archi­tek­tów i pro­jek­tan­tów na świe­cie, publi­ko­wa­nej przez „Archi­tec­tu­ral Digest”.

Okta­wia Pącz­kow­ska – kom­po­zy­tor­ka oraz artyst­ka mul­ti­me­dial­na. Lau­re­at­ka kon­kur­sów takich jak Kon­kurs Kom­po­zy­tor­ski Mię­dzy­na­ro­do­we­go Kon­kur­su Duetów z Har­fą, Keiko Yone­da Inter­na­tio­nal Com­po­sers’ Com­pe­ti­tion, Over the Rain­bow. Com­po­si­tions for Human Rights, 61. Kon­kurs Mło­dych Kom­po­zy­to­rów im. Tade­usza Bair­da. Trzy­krot­na fina­list­ka Mię­dzy­na­ro­do­we­go Kon­kur­su Muzy­ki Elek­tro­aku­stycz­nej PRIX CIME. Jej utwo­ry były wyko­ny­wa­ne zarów­no w Pol­sce, jak i za gra­ni­cą, m.in. na festi­wa­lach: Set­kávání Nové Hud­by Plus w Brnie (Cze­chy, 2017), Teh­ran Con­tem­po­ra­ry Music Festi­val (Iran, 2018), New Music Days w Lucer­nie (Szwaj­ca­ria, 2018), New York City Elec­tro­aco­ustic Music Festi­val (USA, 2021), Elec­tro­aco­ustic Music Days (Gre­cja, 2021, 2025), Lam­pi Di Rete Audio­vi­su­al Mara­thon (Wło­chy, 2022), Audio Art (2022, 2024, 2025) MUSICACOUSTICA-HANGZHOU (2023), War­szaw­ska Jesień (2023, 2024), Mani­Fe­ste (Fran­cja, 2025), Darm­städ­ter Ferien­kur­se (Niem­cy, 2025) oraz SOUND/IMAGE Festi­val (Wiel­ka Bry­ta­nia, 2025).

Lau­re­at­ka Sty­pen­dium Mini­stra Kul­tu­ry i Dzie­dzic­twa Naro­do­we­go (2020), Sty­pen­dium Twór­cze­go Mia­sta Kra­ko­wa (2023) oraz Sty­pen­dium Mło­da Pol­ski (2024).

Dok­to­rant­ka Uni­wer­sy­te­tu Muzycz­ne­go Fry­de­ry­ka Cho­pi­na w Warszawie.

Bilety

Wstęp wolny