5. AżTak Festiwal: OBSESJE | WYCZERPANIE

Po amoku przychodzi wyczerpanie. Tak jak nasze mięśnie kurczą  się i rozkurczają, tak układ nerwowy po stanie wysokiego pobudzenia  wpada w stan odcięcia, apatii.

Nie mogąc utrzy­mać się dłu­go w try­bie “walcz lub ucie­kaj” zamra­ża się. Stan zako­cha­nia jest rów­nież rodza­jem amo­ku, cza­sem obse­sji. Nasze neu­ro­prze­kaź­ni­ki sza­le­ją, w mózgu wybu­cha praw­dzi­wy kok­tajl che­micz­ny, orga­nizm jest w sta­nie cią­głej goto­wo­ści. Jeśli wyma­rzo­na miłość jest nie­moż­li­wa, nie­osią­gal­na, to wpa­da­my w roz­pacz, roz­go­ry­cze­nie. Ser­ce pęka, wypa­la­my się. Nie­speł­nio­ne uczu­cie jest wyjąt­ko­wym sta­nem cier­pie­nia. Only Love can bre­ak your Heart. 

Pod­czas dru­gie­go week­en­du festi­wa­lu odbę­dzie się pra­pre­mie­ra nowe­go teatru muzycz­ne­go Toma­sza Pra­squ­ala only Love can bre­ak your Heart. Kom­po­zy­tor-rezy­dent stwo­rzył par­ty­tu­rę na zamó­wie­nie Hash­tag Ensem­ble, a spek­takl powsta­je we współ­pra­cy pro­duk­cyj­nej z TR War­sza­wa oraz War­szaw­skim Towa­rzy­stwem Sce­nicz­nym. Jak pisze sam kom­po­zy­tor: „only Love can bre­ak your Heart sta­wia w cen­trum doświad­cze­nia osób mar­gi­na­li­zo­wa­nych i pro­po­nu­je teatr muzycz­ny jako prze­strzeń ponow­ne­go prze­my­śle­nia intym­no­ści, gło­su i rela­cji poza utrwa­lo­ny­mi narracjami”.

AżTak Festi­wal tra­dy­cyj­nie zwień­czy Elec­tro Ambient Night na Bar­skiej 29 — tym razem w elek­tro­nicz­ną podróż zabio­rą nas Kuba Janic­ki i Magne­tic Memo­ry Ensemble.

3,4 lipca, 20:00 | TR Warszawa

Tomasz Pra­squ­al only Love can bre­ak your Heart* (2026) sprawdź tutaj
*pra­wy­ko­na­nie

Wystą­pią:
Justy­na Rapacz mez­zo­so­pran (Gaspa­ra)
Michał Sła­wec­ki kon­tra­te­nor (Logan)
Justy­na Wasi­lew­ska aktor­ka (Gaspa­ra)
Mate­usz Gór­ski aktor (Logan)
Bar­tosz Koziak wio­lon­cze­la solo (Nie­osią­gal­ny Kocha­nek Gaspa­ry)
Domi­nik Pło­ciń­ski wio­lon­cze­la solo (Nie­osią­gal­ny Kocha­nek Loga­na)
Hash­tag Ensem­ble:
Adam Elja­siń­ski klar­ne­ty
Julian Paproc­ki ** klar­ne­ty, sak­so­fon
Moni­ka Paproc­ka-Całus ** wal­tor­nia
Michał Ada­min * trąb­ka
Woj­ciech Jeliń­ski ** puzon
Mar­ta Piór­kow­ska skrzyp­ce
Ste­fa­nia Gra­biec * skrzyp­ce
Alek­san­dra Demow­ska-Madej­ska altów­ka
Mate­usz Loska kon­tra­bas
Paweł Janas akor­de­on
Krzysz­tof Kozłow­ski syn­te­za­to­ry
Mag­da Kor­dy­la­siń­ska-Pęka­la per­ku­sja
Lilian­na Krych dyry­gent­ka

*Aka­de­mia PRO
** Gościn­nie

Na ope­rę w TR War­sza­wa  obo­wią­zu­ją bile­ty w cenie 60zł.

4 lipca, 22:00 Electro Ambient Nigth | Kuba Janicki, Magnetic Memory Ensemble

Wystą­pią:
Qba Janic­ki live elec­tro­nics
Magne­tic Memo­ry Ensem­ble:
Patryk Zakroc­ki live elec­tro­nics
Łukasz Szulc live elec­tro­nics
Woj­ciech Bła­żej­czyk kon­cep­cja, pro­duk­cja, realizacja

Wciąż dostęp­ne są też do obejrzenia:

12–19 Pokoje obsesji | Wystawa | B383 | Hashtag Lab

wstęp wol­ny
Mat Kubaj  Poko­je obse­sji
Okta­wia Pącz­kow­ska udźwię­ko­wie­nie

20–22 Noise for Burnout | Instalacja | Hashtag Lab

wstęp wol­ny
Alek­san­dra Ołdak kon­cep­cja, wideo
Piotr Bed­nar­czyk (LOUFR)
Karo­li­na Kracz­kow­ska
Oskar Mali­now­ski

Reali­za­cja:
kura­to­rzy AżTak Festi­wa­lu: Woj­ciech Bła­żej­czyk, Alek­san­dra Demow­ska-Madej­ska, Lilian­na Krych, Mar­ta Piór­kow­ska
pro­duk­cja: Mar­ta Piór­kow­ska, Alek­san­dra Demow­ska-Madej­ska, Olga Pasek
kon­cep­cja- wysta­wa: Mat Kubaj
opie­ka kura­tor­ska – Poko­je Obse­sji: Ula Kaczo­row­ska
iden­ty­fi­ka­cja wizu­al­na: Alek­san­dra Ołdak
reży­se­ria dźwię­ku: Woj­ciech Bła­żej­czyk, Kosma Stan­de­ra
orga­ni­za­tor: Fun­da­cja Sfe­ra Harmonii

Wyda­rze­nie jest czę­ścią 5. AżTak Festi­wa­lu. Poznaj cały pro­gram: sprawdź tutaj

Prze­strzeń Muzy­ki Współ­cze­snej Hash­tag Lab współ­fi­nan­su­je Mia­sto Sto­łecz­ne Warszawa.

Patro­nem medial­nym Prze­strze­ni Muzy­ki Współ­cze­snej Hash­tag Lab jest POLMIC​.PL. , Dwój­ka Pol­skie Radio i Wybor​cza​.pl

Dofi­nan­so­wa­no ze środ­ków Mini­stra Kul­tu­ry i Dzie­dzic­twa Naro­do­we­go pocho­dzą­cych z Fun­du­szu Pro­mo­cji Kul­tu­ry w ramach pro­gra­mu „Muzy­ka”, reali­zo­wa­ne­go przez Naro­do­wy Insty­tut Muzy­ki i Tańca

Dofi­nan­so­wa­no ze środ­ków Mini­stra Kul­tu­ry i Dzie­dzic­twa Naro­do­we­go pocho­dzą­cych z Fun­du­szu Pro­mo­cji Kul­tu­ry – pań­stwo­we­go fun­du­szu celo­we­go, w ramach pro­gra­mu „Zamó­wie­nia Kom­po­zy­tor­skie”, reali­zo­wa­ne­go przez Naro­do­wy Insty­tut Muzy­ki i Tańca

Jeśli chcesz wie­dzieć wię­cej o wysta­wie, per­for­man­sie, utwo­rach i artystach:

Tomasz Pra­squ­al 
Kom­po­zy­tor, archi­tekt dźwię­ku, dra­ma­turg i pia­ni­sta. Jego utwo­ry poru­sza­ją się w płyn­nej prze­strze­ni mię­dzy muzy­ką, archi­tek­tu­rą, nauką, teatrem i filo­zo­fią. Są to przede wszyst­kim pro­jek­ty ope­ro­we i sce­nicz­ne, insta­la­cje, muzy­ka elek­tro­nicz­na i pra­ce prze­strzen­no-archi­tek­to­nicz­ne. Autor pię­ciu oper, utwo­rów orkie­stro­wych i teatral­no-muzycz­nych oraz muzy­ki kame­ral­nej. Reali­zo­wał je na zamó­wie­nie m.in. Deutsch­land­funk, Teatru Wiel­kie­go w Pozna­niu, Ope­ry Wro­cław­skiej, Nico & The Navi­ga­tors, Som­mer­blut Festi­val w Kolo­nii, Ope­ry Naro­do­wej w War­sza­wie, Deut­sche Kam­mer­phil­har­mo­nie Bre­men i Naro­do­wej Orkie­stry Pol­skie­go Radia. W latach 2018–2020 Tomasz Pra­squ­al pra­co­wał jako Arty­sta Eks­pert w pro­jek­cie SciArt Komi­sji Euro­pej­skiej. W latach 2023–2024 jako dra­ma­turg dla festi­wa­lu Ruhr­trien­na­le. Ostat­nie pro­jek­ty to Stu­dies of Lone­li­ness wyko­ny­wa­ne przez trio flow unit 3 w War­sza­wie, Lon­dy­nie i Bir­ming­ham oraz II Kwar­tet Smycz­ko­wy „Can the­re be too much Love in this World?” wyko­ny­wa­ny przez Neo Quar­tet w Gdań­sku, Pra­dze, Wied­niu i Monachium.

Qba Janic­ki 
Wyra­sta­ją­cy ze śro­do­wi­ska twór­cze­go zgro­ma­dzo­ne­go wokół klu­bu Mózg. W cią­gu ostat­nich 17 lat zagrał set­ki kon­cer­tów, na któ­rych wystę­po­wał m.in. z taki­mi arty­sta­mi jak Roscoe Mit­chell, Sła­wek Janic­ki, Tomasz Sro­czyń­ski, Toshi­no­ri Kon­do, Peter Brot­zmann, Mats Gusta­fs­son, Teo­ni­ki Roży­nek czy Gri­scha Lich­ten­ber­ger. Przez ponad deka­dę współ­twór­ca gru­py Woj­tek Mazo­lew­ski Quin­tet. Aktu­al­nie zaj­mu­je się pra­cą solo­wą oraz w zespo­łach Male­di­wy z Mar­kiem Pospie­szal­skim, T’ien Lai z Jaku­bem Zioł­kiem i Łuka­szem Jędrzejczakiem,a tak­że w Marek Pospie­szal­ski Octet czy Trio de Jane­iro z Mar­kiem Pospie­szal­skim i Maxem Muchą. Oprócz gry na instru­men­tach, two­rzy tak­że muzy­kę teatral­ną współ­pra­cu­jąc z Krzysz­to­fem Gar­ba­czew­skim, Hertz Haus, Macie­jem Pod­staw­nym, Ramo­ną Nagab­czyń­ską czy Paw­łem Łysa­kiem. Zazna­czył rów­nież swo­ją obec­ność na sce­nie hip hopo­wej pro­du­ku­jąc pły­tę Hore pol­skie­go rape­ra Vie­nia. Dodat­ko­wo, jako wice­pre­zes Mózg Foun­da­tion oraz Sto­wa­rzy­sze­nia Gru­pa Soko­łow­ska, współ­pra­cu­je przy orga­ni­za­cji pro­jek­tów kul­tu­ral­nych i dzia­łań spo­łecz­nych w Byd­gosz­czy, War­sza­wie i Soko­łow­sku. W latach 2020 – 2022 pro­wa­dził rów­nież swo­ją autor­ską audy­cję War­stwy dla Radia Kapi­tał. Od roku 2025 współ­pra­cu­je tak­że z Fun­da­cją Avant Art, jako kopro­du­cent ber­liń­skiej edy­cji Avant Art Festival.

Magne­tic Memo­ry Ensem­ble 
To elek­tro­aku­stycz­ny pro­jekt zako­rze­nio­ny w nagra­niach zapi­sa­nych na nośni­kach analogowych.

Dwa magne­to­fo­ny szpu­lo­we Nagra IV‑S oraz dwa gra­mo­fo­ny Tech­nics SL-1200 peł­nią tu rolę instru­men­tów — nie tyl­ko odtwa­rza­ją dźwięk, lecz tak­że prze­kształ­ca­ją go w cza­sie rzeczywistym.

Mate­riał źró­dło­wy sta­no­wią nagra­nia tere­no­we i stu­dyj­ne autor­stwa Patry­ka Zakroc­kie­go, wyda­wa­ne przez jego ofi­cy­nę Monau­ral Poetry. Te same dźwię­ki ist­nie­ją rów­no­cze­śnie na taśmie magne­tycz­nej i winy­lu — jako dwa róż­ne sta­ny tej samej pamięci.

Muzy­ka Magne­tic Memo­ry Ensem­ble wyra­sta z tra­dy­cji musi­que con­crète i eks­pe­ry­men­tal­nych prak­tyk stu­dyj­nych, spo­ty­ka­jąc się z tech­ni­ka­mi turn­ta­bli­zmu. To dia­log pomię­dzy manu­al­ną mani­pu­la­cją taśmą a gestem DJ-skim — mię­dzy cię­ciem, zapę­tla­niem i fizycz­ną inge­ren­cją w medium.

Każ­dy występ jest nie­po­wta­rzal­ny: jed­no­cze­śnie rekon­stru­uje i dekon­stru­uje pamięć zapi­sa­ną w dźwięku.

Patryk Zakroc­ki 
To miesz­ka­ją­cy w War­sza­wie muzyk i kom­po­zy­tor. Obec­nie gra na gita­rze i altów­ce oraz pra­cu­je z taśma­mi na magne­to­fo­nach szpu­lo­wych Nagra. Do jego naj­waż­niej­szych aktu­al­nych pro­jek­tów nale­żą: Pol­ski Piach, Magne­tic Memo­ry Ensem­ble, Wol­ne Tań­ce oraz Sza­Za. Pro­wa­dzi rów­nież wła­sną nie­za­leż­ną ofi­cy­nę wydaw­ni­czą — Monau­ral Poetry.

Łukasz Szulc 
Per­ku­si­sta, sound desi­gner i DJ. Arty­sta spe­cja­li­zu­ją­cy się w ryt­mach laty­no­ame­ry­kań­skich, od lat zwią­za­ny z euro­pej­ską sce­ną muzy­ki bra­zy­lij­skiej oraz kul­tu­rą ulicz­nych zespo­łów per­ku­syj­nych. Wystę­pu­jąc jako Sen­hor Efe­bo, pre­zen­tu­je sety DJ-skie wyróż­nia­ją­ce się uni­kal­nym połą­cze­niem turn­ta­bli­zmu i gry na żywo na instru­men­tach perkusyjnych. 

Wysta­wa Poko­je Obse­sji:  Poko­je Obse­sji to wie­lo­wy­mia­ro­wy pro­jekt arty­stycz­ny Mata Kuba­ja, skon­stru­owa­ny jako doświad­cze­nie roz­pi­sa­ne na dwa odręb­ne lecz wza­jem­nie dopeł­nia­ją­ce się pomiesz­cze­nia. Wysta­wa pro­wa­dzi widza przez dwa spo­so­by postrze­ga­nia obse­sji: jako zja­wi­ska widocz­ne­go z zewnątrz oraz jako sta­nu prze­ży­wa­ne­go od środ­ka. To opo­wieść o pro­ce­sie twór­czym, o napię­ciu pomię­dzy kon­tro­lą, a intu­icją oraz o wewnętrz­nej potrze­bie nie­ustan­ne­go, powra­ca­nia do tych samych moty­wów, gestów i materii.

Obse­sja widzia­na z zewnątrz: Pierw­sza prze­strzeń ma cha­rak­ter kla­sycz­nej eks­po­zy­cji, pre­zen­tu­ją­cej peł­ne spek­trum twór­czo­ści arty­sty. Jej osią for­mal­ną jest czerń tuszu — pod­sta­wo­we medium, któ­re sta­no­wi rdzeń prak­ty­ki Kuba­ja. To wła­śnie tusz sta­je się narzę­dziem kon­cen­tra­cji, zapi­su emo­cji oraz budo­wa­nia wizu­al­ne­go języ­ka opar­te­go na kon­tra­ście czer­ni i bieli.

W prze­strze­ni tej pre­zen­to­wa­ne są pra­ce na papie­rze i płót­nie, obiek­ty cera­micz­ne, kom­po­zy­cje na tka­ni­nach oraz ręcz­nie tka­ny dywan wyko­na­ny z weł­ny i jedwa­biu. Każ­de z tych mediów sta­no­wi odmien­ny zapis tej samej obse­sji: powra­ca­nia do gestu, struk­tu­ry, fak­tu­ry i mate­rial­no­ści. Uzu­peł­nie­niem eks­po­zy­cji jest poezja auto­ra — intym­ny zapis myśli i reflek­sji, któ­ry odsła­nia języ­ko­we źró­dła obrazów.

Obse­sja widzia­na od środ­ka: Dru­gie pomiesz­cze­nie ma cha­rak­ter immer­syj­nej insta­la­cji, wpro­wa­dza­ją­cej widza w wewnętrz­ny kra­jo­braz pro­ce­su twór­cze­go. Przy­ciem­nio­na prze­strzeń wypeł­nio­na jest wyłącz­nie tka­ni­na­mi pod­świe­tla­ny­mi sub­tel­nym świa­tłem. Mate­ria­ły te zosta­ły bar­wio­ne esen­cją z liści her­ba­ty oraz tuszem, z wyko­rzy­sta­niem autor­skich tech­nik, któ­re nada­ją im orga­nicz­ny, nie­mal cie­le­sny charakter.

Insta­la­cji towa­rzy­szy kom­po­zy­cja dźwię­ko­wa stwo­rzo­na we współ­pra­cy z kom­po­zy­tor­ką Okta­wią Pącz­kow­ską. War­stwa audio sta­no­wi szkic same­go pro­ce­su powsta­wa­nia prac: dźwię­ków pędz­la doty­ka­ją­ce­go tka­nin, roz­cie­ra­nia tuszu i innych sen­so­rycz­nych aspek­tów pra­cy z mate­rią. To nie tyle ilu­stra­cja, ile audial­na mapa twór­czo­ści — zapis tego, co zwy­kle pozo­sta­je niewidoczne.

Prze­strzeń pomię­dzy: Poko­je Obse­sji łączą dwa porząd­ki: to, co moż­na zoba­czyć oraz to, co moż­na odczuć. Pierw­sza sala poka­zu­je mate­rial­ne rezul­ta­ty pra­cy, dru­ga odsła­nia ich źró­dło — wewnętrz­ny rytm i sku­pie­nie towa­rzy­szą­ce pro­ce­so­wi twór­cze­mu. Pro­jekt uka­zu­je obse­sje nie jako stan destruk­cyj­ny lecz jako siłę orga­ni­zu­ją­cą prak­ty­kę arty­stycz­ną. To wła­śnie dzię­ki niej arty­sta kon­se­kwent­nie powra­ca do ogra­ni­czo­nej pale­ty barw, do kon­tra­stów czer­ni i bie­li, do gestu i powtarzalności.

Wysta­wa two­rzy dia­log pomię­dzy for­mą a doświad­cze­niem, mię­dzy dzie­łem a jego gene­zą, pomię­dzy zewnętrz­nym obra­zem a tym, co pozo­sta­je ukry­te. Poko­je Obse­sji są zapro­sze­niem do wej­ścia w świat arty­sty — zarów­no poprzez oglą­da­nie jego prac, jak i poprzez zanu­rze­nie się w pro­ce­sie, z któ­re­go te pra­ce się rodzą. To wysta­wa o inten­syw­no­ści, sku­pie­niu i potrze­bie two­rze­nia; o obse­sji rozu­mia­nej jako czu­łe, nie­ustan­ne powra­ca­nie do tego, co najistotniejsze.

„War­stwa dźwię­ko­wa towa­rzy­szą­ca wysta­wie powsta­ła z fascy­na­cji samym pro­ce­sem powsta­wa­nia sztu­ki. Jest to intym­ny zapis pro­ce­su twór­cze­go Mata Kuba­ja, prze­kła­da­ją­cy gest malar­ski na język audial­ny. Kom­po­zy­cja zosta­ła w cało­ści utka­na z orga­nicz­nych brzmień pocho­dzą­cych z pra­cow­ni arty­sty – sze­le­stu płót­na, ryt­micz­ne­go stu­ka­nia maszy­ny do pisa­nia i fizycz­ne­go odgło­su pra­cy nad obra­zem. Prze­two­rzo­ne dźwię­ki codzien­ne­go warsz­ta­tu zacie­ra­ją gra­ni­cę mię­dzy pro­ce­sem kre­acji a goto­wym dzie­łem, two­rząc sound­sca­pe rezo­nu­ją­cy z pre­zen­to­wa­ną przestrzenią”.

Mat Kubaj - jest arty­stą wizu­al­nym, mala­rzem i per­for­me­rem, któ­re­go prak­ty­ka twór­cza opie­ra się na uważ­no­ści, geście i doświad­cze­niu obec­no­ści. Jego dzia­ła­nia sytu­ują się na sty­ku malar­stwa, per­for­man­su i insta­la­cji, two­rząc spój­ny język arty­stycz­ny opar­ty na pro­ce­sie, rela­cji i cza­sie. W malar­stwie arty­sta posłu­gu­je się przede wszyst­kim tuszem japoń­skim, pra­cu­jąc na papie­rze, płót­nie i cera­mi­ce. Jego abs­trak­cyj­ne kom­po­zy­cje budo­wa­ne są w ogra­ni­czo­nej, czę­sto mono­chro­ma­tycz­nej pale­cie, z domi­na­cją czer­ni i bie­li, uzu­peł­nia­nej orga­nicz­ny­mi tona­mi uzy­ski­wa­ny­mi m.in. poprzez bar­wie­nie pod­ło­ża esen­cją liści her­ba­ty. W twór­czo­ści Kuba­ja wyczu­wal­na jest inspi­ra­cja este­ty­ką Zen, kali­gra­fią sho­dō oraz ideą rów­no­wa­gi pomię­dzy eks­pre­sją a ciszą. Arty­sta podej­mu­je tema­ty wspól­no­ty, samot­no­ści, pamię­ci i trans­for­ma­cji, się­ga­jąc po gesty zako­rze­nio­ne w tra­dy­cji oraz oso­bi­stym doświad­cze­niu. Twór­czość Mata Kuba­ja była pre­zen­to­wa­na na licz­nych wysta­wach indy­wi­du­al­nych i zbio­ro­wych w Pol­sce, m.in. w gale­riach i insty­tu­cjach sztu­ki współ­cze­snej w War­sza­wie, Kra­ko­wie i Pozna­niu. Jego pra­ce funk­cjo­nu­ją zarów­no w kon­tek­ście wysta­wien­ni­czym, jak i w kolek­cjach prywatnych.

Kubaj to tak­że archi­tekt wnętrz, któ­ry od lat two­rzy autor­skie, ponad­cza­so­we, nie­oczy­wi­ste prze­strze­nie. Każ­dy pro­jekt to sub­tel­nie skom­po­no­wa­na arty­stycz­na opo­wieść. Szcze­gól­ną rolę w jego pro­jek­tach odgry­wa świa­tło, któ­re – jak twier­dzi – two­rzy kli­mat wnę­trza i potra­fi cał­ko­wi­cie zmie­nić jego cha­rak­ter. Jest ono dla nie­go nie tyl­ko narzę­dziem, ale też for­mą wyra­zu. Waż­ną czę­ścią jego pra­cy jest tak­że obse­syj­na selek­cja sztu­ki, któ­ra dopeł­nia wnę­trze, nie jako deko­ra­cja, lecz jako zna­czą­cy i inte­gral­ny ele­ment całej kom­po­zy­cji, gdzie nic nie jest przy­pad­ko­we, a każ­da decy­zja pro­jek­to­wa słu­ży budo­wa­niu spój­nej atmos­fe­ry. Pro­jek­ty Mat Kubaj Stu­dio były wie­lo­krot­nie publi­ko­wa­ne w pre­sti­żo­wych maga­zy­nach wnę­trzar­skich i arty­stycz­nych m.in. w: VOGUE Pol­ska, VOGUE Pol­ska Living, AD Archi­tec­tu­ral Digest, LABEL Maga­zi­ne, Design Ali­ve, Point of Design, ART MONITOR, Maga­zif, WhiteMAD.

W 2026 roku Mat Kubaj został wyróż­nio­ny nagro­dą AD100 i zna­lazł się na pre­sti­żo­wej liście 100 naj­lep­szych archi­tek­tów i pro­jek­tan­tów na świe­cie, publi­ko­wa­nej przez „Archi­tec­tu­ral Digest”.

Okta­wia Pącz­kow­ska – kom­po­zy­tor­ka oraz artyst­ka mul­ti­me­dial­na. Lau­re­at­ka kon­kur­sów takich jak Kon­kurs Kom­po­zy­tor­ski Mię­dzy­na­ro­do­we­go Kon­kur­su Duetów z Har­fą, Keiko Yone­da Inter­na­tio­nal Com­po­sers’ Com­pe­ti­tion, Over the Rain­bow. Com­po­si­tions for Human Rights, 61. Kon­kurs Mło­dych Kom­po­zy­to­rów im. Tade­usza Bair­da. Trzy­krot­na fina­list­ka Mię­dzy­na­ro­do­we­go Kon­kur­su Muzy­ki Elek­tro­aku­stycz­nej PRIX CIME. Jej utwo­ry były wyko­ny­wa­ne zarów­no w Pol­sce, jak i za gra­ni­cą, m.in. na festi­wa­lach: Set­kávání Nové Hud­by Plus w Brnie (Cze­chy, 2017), Teh­ran Con­tem­po­ra­ry Music Festi­val (Iran, 2018), New Music Days w Lucer­nie (Szwaj­ca­ria, 2018), New York City Elec­tro­aco­ustic Music Festi­val (USA, 2021), Elec­tro­aco­ustic Music Days (Gre­cja, 2021, 2025), Lam­pi Di Rete Audio­vi­su­al Mara­thon (Wło­chy, 2022), Audio Art (2022, 2024, 2025) MUSICACOUSTICA-HANGZHOU (2023), War­szaw­ska Jesień (2023, 2024), Mani­Fe­ste (Fran­cja, 2025), Darm­städ­ter Ferien­kur­se (Niem­cy, 2025) oraz SOUND/IMAGE Festi­val (Wiel­ka Bry­ta­nia, 2025).

 Lau­re­at­ka Sty­pen­dium Mini­stra Kul­tu­ry i Dzie­dzic­twa Naro­do­we­go (2020), Sty­pen­dium Twór­cze­go Mia­sta Kra­ko­wa (2023) oraz Sty­pen­dium Mło­da Pol­ski (2024).

Dok­to­rant­ka Uni­wer­sy­te­tu Muzycz­ne­go Fry­de­ry­ka Cho­pi­na w Warszawie.

Alek­san­dra Ołdak
Artyst­ka i pro­jek­tant­ka gra­ficz­na. Ope­ru­je w obsza­rach gra­fi­ki 2D, 3D oraz ich hybry­dzie, reali­zu­je wizu­ali­za­cje oraz insta­la­cje do spek­ta­kli, oraz kon­cer­tów, eks­pe­ry­men­tu­jąc i dosko­na­ląc umie­jęt­no­ści kre­owa­nia prze­strze­ni spa­ra­me­try­zo­wa­nych z sil­nym naci­skiem na inte­gra­cję ruchu z dźwiękiem.

Pra­ce wideo moż­na było oglą­dać na wyda­rze­niach takich jak Sacrum Pro­fa­num (Kra­ków), Mię­dzy­na­ro­do­wy Festi­wal Muzy­ki Współ­cze­snej „War­szaw­ska Jesień” (War­sza­wa), Neo­Ar­te — Syn­te­za­tor Sztu­ki (Gdańsk), Festi­wal Tra­dy­cji i Awan­gar­dy Muzycz­nej KODY (Lublin), Daegu Con­tem­po­ra­ry Music Festi­val (Korea Połu­dnio­wa), DEMO (Holan­dia).

Bilety

Wstęp wolny