5. AżTak Festiwal: OBSESJE | IMPULS 

5. AżTak Festiwal: OBSESJE otworzymy wernisażem wystawy Pokoje obsesji w zaprzyjaźnionej  mikrogalerii B383 na końcu naszej ulicy. 

Poko­je Obse­sji to wysta­wa Mata Kuba­ja – arty­sty wizu­al­ne­go, mala­rza i per­for­me­ra – pro­wa­dzą­ca widza przez dwa spo­so­by postrze­ga­nia obse­sji: jako zja­wi­ska widocz­ne­go z zewnątrz oraz jako sta­nu prze­ży­wa­ne­go od środ­ka. Autor­skie, prze­strzen­ne udźwię­ko­wie­nie wysta­wy stwo­rzy­ła kom­po­zy­tor­ka Okta­wia Pączkowska. 

Pro­sto z Poko­jów Obse­sji przej­dzie­my z Matem Kuba­jem na patio Hash­tag Labu, gdzie po raz pierw­szy zabrzmi muzy­ka kom­po­zy­to­ra rezy­den­ta festi­wa­lu – Toma­sza Pra­squ­ala. W Blusz­czu  – asce­tycz­nym, intym­nym per­for­man­sie – dźwięk, ruch i sło­wo splo­tą się w sym­bo­licz­ną opo­wieść  o rela­cjach oraz ich powol­nej ero­zji . W tań­cu i bez­ru­chu zwi­zu­ali­zu­je się  ambi­wa­lent­na natu­ra blusz­czu – sub­tel­na i obse­syj­na zarazem. 

Sym­bo­licz­ną dro­gę do Hash­tag Labu zwień­czy pierw­szy wie­czór kon­cer­to­wy. Muzycz­ne wcie­le­nie obse­syj­no­ści uwi­docz­ni się w repe­ty­tyw­no-kom­pul­syw­nym Sing sing Miche­la Dougherty’ego – opi­su­ją­cym mecha­ni­zmy obse­sji na punk­cie wła­dzy. Utwór  przy­po­mi­na postać pierw­sze­go, urzę­du­ją­ce­go aż 48 lat (!) sze­fa FBI, J. Edga­ra Hoove­ra i ujaw­nia sto­so­wa­ne przez nie­go sys­te­my nad­mier­nej kon­tro­li i inwi­gi­la­cji.  Stan odwrot­ny, czy­li  utra­tę kon­tro­li cha­rak­te­ry­stycz­ną dla zacho­wań obse­syj­no-kom­pul­syw­nych poka­zu­je Obses­si­ve com­pul­si­ve music bra­zy­lij­skie­go kom­po­zy­to­ra Ricar­do Eizri­ka. Pierw­szy festi­wa­lo­wy wie­czór zakoń­czy­my nie­zwy­kłą, trój­kom­po­zy­tor­ską pre­mie­rą – Tymo­te­usz Bies, Jacek Bies i Adam Jędry­sik pozwo­lą ode­tchnąć  i spoj­rzeć na te, poważ­ne prze­cież tema­ty, z odro­bi­ną dystansu.

17:30 Wernisaż wystawy, B383 | Hashtag Lab

wstęp wol­ny
Mat Kubaj  Poko­je obse­sji
Okta­wia Pącz­kow­ska udźwię­ko­wie­nie

18:15 Peformans, Hashtag Lab

wstęp wol­ny
Mat Kubaj Bluszcz
Tomasz Pra­squ­al Kwar­tet smycz­ko­wy Udaya (2022)

Wystą­pią:
Mat Kubaj per­for­mer
Mar­ta Piór­kow­ska skrzyp­ce
Ste­fa­nia Gra­biec* skrzyp­ce
Alek­san­dra Demow­ska-Madej­ska altów­ka
Domi­nik Pło­ciń­ski wio­lon­cze­la
*Aka­de­mia PRO

19:00 Biesy – Koncert Hashtag Ensemble

Michel Dau­gher­ty Sing sing: J. Edgar Hoover
Ricar­do Eizric Obses­si­ve com­pul­si­ve music
Tymo­te­usz Bies, Jacek Bies, Adam Jędry­sik  Recur­sions

Wystą­pią:
Jacek Bies sequ­en­cer
Adam Jędry­sik gita­ra elek­trycz­na
Hash­tag Ensem­ble:
Tymo­te­usz Bies for­te­pian, syn­te­za­tor ana­lo­go­wy
Mar­ta Piór­kow­ska skrzyp­ce
Ste­fa­nia Gra­biec* skrzyp­ce
Alek­san­dra Demow­ska-Madej­ska altów­ka
Domi­nik Pło­ciń­ski wio­lon­cze­la
Adam Elja­siń­ski klarnet

Po kon­cer­cie zapra­sza­my na roz­mo­wę z artystami.

Reali­za­cja:
kon­cep­cja- wysta­wa i per­for­mans: Mat Kubaj
opie­ka kura­tor­ska – Poko­je Obse­sji: Ula Kaczo­row­ska
kura­to­rzy AżTak Festi­wa­lu: Woj­ciech Bła­żej­czyk, Alek­san­dra Demow­ska-Madej­ska, Lilian­na Krych, Mar­ta Piór­kow­ska
pro­duk­cja: Mar­ta Piór­kow­ska, Alek­san­dra Demow­ska-Madej­ska
iden­ty­fi­ka­cja wizu­al­na: Alek­san­dra Ołdak
reży­se­ria dźwię­ku: Woj­ciech Bła­żej­czyk, Kosma Stan­de­ra
orga­ni­za­tor: Fun­da­cja Sfe­ra Harmonii

Wyda­rze­nie jest czę­ścią 5. AżTak Festi­wa­lu. Poznaj cały pro­gram: sprawdź tutaj

Prze­strzeń Muzy­ki Współ­cze­snej Hash­tag Lab współ­fi­nan­su­je Mia­sto Sto­łecz­ne Warszawa.

Patro­nem medial­nym Prze­strze­ni Muzy­ki Współ­cze­snej Hash­tag Lab jest POLMIC​.PL. , Dwój­ka Pol­skie Radio i Wybor​cza​.pl

Dofi­nan­so­wa­no ze środ­ków Mini­stra Kul­tu­ry i Dzie­dzic­twa Naro­do­we­go pocho­dzą­cych z Fun­du­szu Pro­mo­cji Kul­tu­ry w ramach pro­gra­mu „Muzy­ka”, reali­zo­wa­ne­go przez Naro­do­wy Insty­tut Muzy­ki i Tańca

Dofi­nan­so­wa­no ze środ­ków Mini­stra Kul­tu­ry i Dzie­dzic­twa Naro­do­we­go pocho­dzą­cych z Fun­du­szu Pro­mo­cji Kul­tu­ry – pań­stwo­we­go fun­du­szu celo­we­go, w ramach pro­gra­mu „Zamó­wie­nia Kom­po­zy­tor­skie”, reali­zo­wa­ne­go przez Naro­do­wy Insty­tut Muzy­ki i Tańca

Jeśli chcesz wie­dzieć wię­cej o wysta­wie, per­for­man­sie, utwo­rach i artystach:

Wysta­wa Poko­je Obse­sji:  Poko­je Obse­sji to wie­lo­wy­mia­ro­wy pro­jekt arty­stycz­ny Mata Kuba­ja, skon­stru­owa­ny jako doświad­cze­nie roz­pi­sa­ne na dwa odręb­ne lecz wza­jem­nie dopeł­nia­ją­ce się pomiesz­cze­nia. Wysta­wa pro­wa­dzi widza przez dwa spo­so­by postrze­ga­nia obse­sji: jako zja­wi­ska widocz­ne­go z zewnątrz oraz jako sta­nu prze­ży­wa­ne­go od środ­ka. To opo­wieść o pro­ce­sie twór­czym, o napię­ciu pomię­dzy kon­tro­lą, a intu­icją oraz o wewnętrz­nej potrze­bie nie­ustan­ne­go, powra­ca­nia do tych samych moty­wów, gestów i materii.

Obse­sja widzia­na z zewnątrz: Pierw­sza prze­strzeń ma cha­rak­ter kla­sycz­nej eks­po­zy­cji, pre­zen­tu­ją­cej peł­ne spek­trum twór­czo­ści arty­sty. Jej osią for­mal­ną jest czerń tuszu — pod­sta­wo­we medium, któ­re sta­no­wi rdzeń prak­ty­ki Kuba­ja. To wła­śnie tusz sta­je się narzę­dziem kon­cen­tra­cji, zapi­su emo­cji oraz budo­wa­nia wizu­al­ne­go języ­ka opar­te­go na kon­tra­ście czer­ni i bieli.

W prze­strze­ni tej pre­zen­to­wa­ne są pra­ce na papie­rze i płót­nie, obiek­ty cera­micz­ne, kom­po­zy­cje na tka­ni­nach oraz ręcz­nie tka­ny dywan wyko­na­ny z weł­ny i jedwa­biu. Każ­de z tych mediów sta­no­wi odmien­ny zapis tej samej obse­sji: powra­ca­nia do gestu, struk­tu­ry, fak­tu­ry i mate­rial­no­ści. Uzu­peł­nie­niem eks­po­zy­cji jest poezja auto­ra — intym­ny zapis myśli i reflek­sji, któ­ry odsła­nia języ­ko­we źró­dła obrazów.

Obse­sja widzia­na od środ­ka: Dru­gie pomiesz­cze­nie ma cha­rak­ter immer­syj­nej insta­la­cji, wpro­wa­dza­ją­cej widza w wewnętrz­ny kra­jo­braz pro­ce­su twór­cze­go. Przy­ciem­nio­na prze­strzeń wypeł­nio­na jest wyłącz­nie tka­ni­na­mi pod­świe­tla­ny­mi sub­tel­nym świa­tłem. Mate­ria­ły te zosta­ły bar­wio­ne esen­cją z liści her­ba­ty oraz tuszem, z wyko­rzy­sta­niem autor­skich tech­nik, któ­re nada­ją im orga­nicz­ny, nie­mal cie­le­sny charakter.

Insta­la­cji towa­rzy­szy kom­po­zy­cja dźwię­ko­wa stwo­rzo­na we współ­pra­cy z kom­po­zy­tor­ką Okta­wią Pącz­kow­ską. War­stwa audio sta­no­wi szkic same­go pro­ce­su powsta­wa­nia prac: dźwię­ków pędz­la doty­ka­ją­ce­go tka­nin, roz­cie­ra­nia tuszu i innych sen­so­rycz­nych aspek­tów pra­cy z mate­rią. To nie tyle ilu­stra­cja, ile audial­na mapa twór­czo­ści — zapis tego, co zwy­kle pozo­sta­je niewidoczne.

Prze­strzeń pomię­dzy: Poko­je Obse­sji łączą dwa porząd­ki: to, co moż­na zoba­czyć oraz to, co moż­na odczuć. Pierw­sza sala poka­zu­je mate­rial­ne rezul­ta­ty pra­cy, dru­ga odsła­nia ich źró­dło — wewnętrz­ny rytm i sku­pie­nie towa­rzy­szą­ce pro­ce­so­wi twór­cze­mu. Pro­jekt uka­zu­je obse­sje nie jako stan destruk­cyj­ny lecz jako siłę orga­ni­zu­ją­cą prak­ty­kę arty­stycz­ną. To wła­śnie dzię­ki niej arty­sta kon­se­kwent­nie powra­ca do ogra­ni­czo­nej pale­ty barw, do kon­tra­stów czer­ni i bie­li, do gestu i powtarzalności.

Wysta­wa two­rzy dia­log pomię­dzy for­mą a doświad­cze­niem, mię­dzy dzie­łem a jego gene­zą, pomię­dzy zewnętrz­nym obra­zem a tym, co pozo­sta­je ukry­te. Poko­je Obse­sji są zapro­sze­niem do wej­ścia w świat arty­sty — zarów­no poprzez oglą­da­nie jego prac, jak i poprzez zanu­rze­nie się w pro­ce­sie, z któ­re­go te pra­ce się rodzą. To wysta­wa o inten­syw­no­ści, sku­pie­niu i potrze­bie two­rze­nia; o obse­sji rozu­mia­nej jako czu­łe, nie­ustan­ne powra­ca­nie do tego, co najistotniejsze.

„War­stwa dźwię­ko­wa towa­rzy­szą­ca wysta­wie powsta­ła z fascy­na­cji samym pro­ce­sem powsta­wa­nia sztu­ki. Jest to intym­ny zapis pro­ce­su twór­cze­go Mata Kuba­ja, prze­kła­da­ją­cy gest malar­ski na język audial­ny. Kom­po­zy­cja zosta­ła w cało­ści utka­na z orga­nicz­nych brzmień pocho­dzą­cych z pra­cow­ni arty­sty – sze­le­stu płót­na, ryt­micz­ne­go stu­ka­nia maszy­ny do pisa­nia i fizycz­ne­go odgło­su pra­cy nad obra­zem. Prze­two­rzo­ne dźwię­ki codzien­ne­go warsz­ta­tu zacie­ra­ją gra­ni­cę mię­dzy pro­ce­sem kre­acji a goto­wym dzie­łem, two­rząc sound­sca­pe rezo­nu­ją­cy z pre­zen­to­wa­ną przestrzenią”.

Per­for­mans Bluszcz: Tytu­ło­wy bluszcz sta­je się cen­tral­ną meta­fo­rą per­for­man­su. To rośli­na o ambi­wa­lent­nej natu­rze: deli­kat­na i sub­tel­na, a zara­zem zdol­na do stop­nio­we­go prze­ni­ka­nia w struk­tu­rę, któ­rą opla­ta. Nie nisz­czy gwał­tow­nie — dzia­ła powo­li, kon­se­kwent­nie, w ciszy. Wni­ka w szcze­li­ny, zatrzy­mu­je, osła­bia fun­da­men­ty.  Bluszcz sym­bo­li­zu­je rela­cje mię­dzy­ludz­kie: nie tyl­ko miło­sne lecz tak­że przy­ja­ciel­skie, zawo­do­we i rodzin­ne. Opo­wia­da o zauro­cze­niach, bra­ku lojal­no­ści, zdra­dach, obse­sji, nie­speł­nio­nych ocze­ki­wa­niach oraz o tym, jak bli­skość może z cza­sem stać się for­mą emo­cjo­nal­ne­go skrępowania.

Na dzie­dziń­cu zoba­czy­my arty­stę owi­nię­te­go tka­ni­na­mi, niczym bluszcz, roz­pię­ty­mi do ścian. Tka­ni­ny two­rzą sieć połą­czeń i napięć, wizu­ali­zu­jąc rela­cje, któ­re jed­no­cze­śnie pod­trzy­mu­ją i unie­ru­cha­mia­ją. Usły­szy­my poezję. Tek­sty sta­no­wić będą w więk­szo­ści oso­bi­sty zapis daw­nych doświad­czeń i rela­cji, świa­dectw miło­ści, przy­jaź­ni, fascy­na­cji, ale rów­nież roz­cza­ro­wań, utra­ty zaufa­nia i stop­nio­we­go roz­pa­du wię­zi. Czy­ta­nie poezji prze­pla­tać się będzie z par­tia­mi muzy­ki wyko­ny­wa­nej przez kwar­tet smycz­ko­wy  na dachu Hash­tag Labu. W chwi­lach, gdy roz­brzmie­wa muzy­ka, sło­wo ustę­pu­je miej­sca cia­łu. Arty­sta wyko­nu­je taniec inspi­ro­wa­ny gestem butō — powol­ny, inten­syw­ny i skon­cen­tro­wa­ny na wewnętrz­nym napię­ciu. Ruch sta­je się fizycz­nym zapi­sem bólu, pamię­ci i prób uwol­nie­nia się z nie­wi­dzial­nych więzów.

Kul­mi­na­cją per­for­man­su będzie akt spa­le­nia czy­ta­nych tek­stów. Gest ten ma cha­rak­ter sym­bo­licz­ne­go oczysz­cze­nia i domknię­cia. Poezja — mate­rial­ny zapis doświad­czeń — zosta­je uni­ce­stwio­na, aby mogła ustą­pić miej­sca ciszy i wewnętrz­nej przestrzeni.

„Bluszcz” jest per­for­man­sem o rela­cjach, któ­re spla­ta­ją, pod­trzy­mu­ją i jed­no­cze­śnie ogra­ni­cza­ją. To opo­wieść o emo­cjo­nal­nej archi­tek­tu­rze wię­zi, o cię­ża­rze pamię­ci oraz o potrze­bie uwol­nie­nia się od tego, co przez lata nara­sta­ło pod pozo­rem bli­sko­ści. Pra­ca przyj­mu­je for­mę oso­bi­ste­go rytu­ału przej­ścia — od uwi­kła­nia ku oczysz­cze­niu, od cię­ża­ru ku odzy­ska­nej wolności.

Mat Kubaj - jest arty­stą wizu­al­nym, mala­rzem i per­for­me­rem, któ­re­go prak­ty­ka twór­cza opie­ra się na uważ­no­ści, geście i doświad­cze­niu obec­no­ści. Jego dzia­ła­nia sytu­ują się na sty­ku malar­stwa, per­for­man­su i insta­la­cji, two­rząc spój­ny język arty­stycz­ny opar­ty na pro­ce­sie, rela­cji i cza­sie. W malar­stwie arty­sta posłu­gu­je się przede wszyst­kim tuszem japoń­skim, pra­cu­jąc na papie­rze, płót­nie i cera­mi­ce. Jego abs­trak­cyj­ne kom­po­zy­cje budo­wa­ne są w ogra­ni­czo­nej, czę­sto mono­chro­ma­tycz­nej pale­cie, z domi­na­cją czer­ni i bie­li, uzu­peł­nia­nej orga­nicz­ny­mi tona­mi uzy­ski­wa­ny­mi m.in. poprzez bar­wie­nie pod­ło­ża esen­cją liści her­ba­ty. W twór­czo­ści Kuba­ja wyczu­wal­na jest inspi­ra­cja este­ty­ką Zen, kali­gra­fią sho­dō oraz ideą rów­no­wa­gi pomię­dzy eks­pre­sją a ciszą. Arty­sta podej­mu­je tema­ty wspól­no­ty, samot­no­ści, pamię­ci i trans­for­ma­cji, się­ga­jąc po gesty zako­rze­nio­ne w tra­dy­cji oraz oso­bi­stym doświad­cze­niu. Twór­czość Mata Kuba­ja była pre­zen­to­wa­na na licz­nych wysta­wach indy­wi­du­al­nych i zbio­ro­wych w Pol­sce, m.in. w gale­riach i insty­tu­cjach sztu­ki współ­cze­snej w War­sza­wie, Kra­ko­wie i Pozna­niu. Jego pra­ce funk­cjo­nu­ją zarów­no w kon­tek­ście wysta­wien­ni­czym, jak i w kolek­cjach prywatnych.

Kubaj to tak­że archi­tekt wnętrz, któ­ry od lat two­rzy autor­skie, ponad­cza­so­we, nie­oczy­wi­ste prze­strze­nie. Każ­dy pro­jekt to sub­tel­nie skom­po­no­wa­na arty­stycz­na opo­wieść. Szcze­gól­ną rolę w jego pro­jek­tach odgry­wa świa­tło, któ­re – jak twier­dzi – two­rzy kli­mat wnę­trza i potra­fi cał­ko­wi­cie zmie­nić jego cha­rak­ter. Jest ono dla nie­go nie tyl­ko narzę­dziem, ale też for­mą wyra­zu. Waż­ną czę­ścią jego pra­cy jest tak­że obse­syj­na selek­cja sztu­ki, któ­ra dopeł­nia wnę­trze, nie jako deko­ra­cja, lecz jako zna­czą­cy i inte­gral­ny ele­ment całej kom­po­zy­cji, gdzie nic nie jest przy­pad­ko­we, a każ­da decy­zja pro­jek­to­wa słu­ży budo­wa­niu spój­nej atmos­fe­ry. Pro­jek­ty Mat Kubaj Stu­dio były wie­lo­krot­nie publi­ko­wa­ne w pre­sti­żo­wych maga­zy­nach wnę­trzar­skich i arty­stycz­nych m.in. w: VOGUE Pol­ska, VOGUE Pol­ska Living, AD Archi­tec­tu­ral Digest, LABEL Maga­zi­ne, Design Ali­ve, Point of Design, ART MONITOR, Maga­zif, WhiteMAD.

W 2026 roku Mat Kubaj został wyróż­nio­ny nagro­dą AD100 i zna­lazł się na pre­sti­żo­wej liście 100 naj­lep­szych archi­tek­tów i pro­jek­tan­tów na świe­cie, publi­ko­wa­nej przez „Archi­tec­tu­ral Digest”.

Okta­wia Pącz­kow­ska – kom­po­zy­tor­ka oraz artyst­ka mul­ti­me­dial­na. Lau­re­at­ka kon­kur­sów takich jak Kon­kurs Kom­po­zy­tor­ski Mię­dzy­na­ro­do­we­go Kon­kur­su Duetów z Har­fą, Keiko Yone­da Inter­na­tio­nal Com­po­sers’ Com­pe­ti­tion, Over the Rain­bow. Com­po­si­tions for Human Rights, 61. Kon­kurs Mło­dych Kom­po­zy­to­rów im. Tade­usza Bair­da. Trzy­krot­na fina­list­ka Mię­dzy­na­ro­do­we­go Kon­kur­su Muzy­ki Elek­tro­aku­stycz­nej PRIX CIME. Jej utwo­ry były wyko­ny­wa­ne zarów­no w Pol­sce, jak i za gra­ni­cą, m.in. na festi­wa­lach: Set­kávání Nové Hud­by Plus w Brnie (Cze­chy, 2017), Teh­ran Con­tem­po­ra­ry Music Festi­val (Iran, 2018), New Music Days w Lucer­nie (Szwaj­ca­ria, 2018), New York City Elec­tro­aco­ustic Music Festi­val (USA, 2021), Elec­tro­aco­ustic Music Days (Gre­cja, 2021, 2025), Lam­pi Di Rete Audio­vi­su­al Mara­thon (Wło­chy, 2022), Audio Art (2022, 2024, 2025) MUSICACOUSTICA-HANGZHOU (2023), War­szaw­ska Jesień (2023, 2024), Mani­Fe­ste (Fran­cja, 2025), Darm­städ­ter Ferien­kur­se (Niem­cy, 2025) oraz SOUND/IMAGE Festi­val (Wiel­ka Bry­ta­nia, 2025).

 Lau­re­at­ka Sty­pen­dium Mini­stra Kul­tu­ry i Dzie­dzic­twa Naro­do­we­go (2020), Sty­pen­dium Twór­cze­go Mia­sta Kra­ko­wa (2023) oraz Sty­pen­dium Mło­da Pol­ski (2024).

Dok­to­rant­ka Uni­wer­sy­te­tu Muzycz­ne­go Fry­de­ry­ka Cho­pi­na w Warszawie.

Tomasz Pra­squ­al – kom­po­zy­tor, archi­tekt dźwię­ku, dra­ma­turg i pia­ni­sta. Jego utwo­ry poru­sza­ją się w płyn­nej prze­strze­ni mię­dzy muzy­ką, archi­tek­tu­rą, nauką, teatrem i filo­zo­fią. Są to przede wszyst­kim pro­jek­ty ope­ro­we i sce­nicz­ne, insta­la­cje, muzy­ka elek­tro­nicz­na i pra­ce prze­strzen­no-archi­tek­to­nicz­ne. Autor pię­ciu oper, utwo­rów orkie­stro­wych i teatral­no-muzycz­nych oraz muzy­ki kame­ral­nej. Reali­zo­wał je na zamó­wie­nie m.in. Deutsch­land­funk, Teatru Wiel­kie­go w Pozna­niu, Ope­ry Wro­cław­skiej, Nico & The Navi­ga­tors, Som­mer­blut Festi­val w Kolo­nii, Ope­ry Naro­do­wej w War­sza­wie, Deut­sche Kam­mer­phil­har­mo­nie Bre­men i Naro­do­wej Orkie­stry Pol­skie­go Radia. W latach 2018–2020 Tomasz Pra­squ­al pra­co­wał jako Arty­sta Eks­pert w pro­jek­cie SciArt Komi­sji Euro­pej­skiej. W latach 2023–2024 jako dra­ma­turg dla festi­wa­lu Ruhr­trien­na­le. Ostat­nie pro­jek­ty to Stu­dies of Lone­li­ness wyko­ny­wa­ne przez trio flow unit 3 w War­sza­wie, Lon­dy­nie i Bir­ming­ham oraz II Kwar­tet Smycz­ko­wy „Can the­re be too much Love in this World?” wyko­ny­wa­ny przez Neo Quar­tet w Gdań­sku, Pra­dze, Wied­niu i Monachium.

Adam Jędry­sik – gita­rzy­sta, kom­po­zy­tor, impro­wi­za­tor i pro­du­cent muzycz­ny. Absol­went Uni­wer­sy­te­tu Muzycz­ne­go Fry­de­ry­ka Cho­pi­na w War­sza­wie, Wydzia­łu Jaz­zu i Muzy­ki Estra­do­wej (spe­cjal­ność: gita­ra jaz­zo­wa). Jako twór­ca dzia­ła na sty­ku muzy­ki impro­wi­zo­wa­nej, współ­cze­snej i elek­tro­nicz­nej. W swo­jej prak­ty­ce łączy tech­ni­ki aku­stycz­ne z prze­twa­rza­niem cyfro­wym, eks­plo­ru­jąc gra­ni­ce pomię­dzy wyko­na­niem instru­men­tal­nym, dźwię­kiem gene­ra­tyw­nym i sound designem.

Współ­au­tor muzy­ki i udźwię­ko­wie­nia do fil­mu „Wol­fels­grund” (reż. Adam Siko­ra, wspól­nie z Tymo­te­uszem Bie­sem) oraz autor muzy­ki do fil­mu „Emi­ter” (reż. Adam Siko­ra). W „Emi­te­rze” Jędry­sik zre­ali­zo­wał kom­plet­ną war­stwę dźwię­ko­wą fil­mu, wyko­rzy­stu­jąc tech­ni­ki field recor­dings, noise ambient, war­stwo­we­go sound desi­gnu i prze­twa­rza­nia mate­ria­łu aku­stycz­ne­go w cza­sie rze­czy­wi­stym. Dźwięk został potrak­to­wa­ny jako peł­no­praw­ny język nar­ra­cyj­ny – bez wyraź­ne­go roz­dzia­łu pomię­dzy muzy­ką a udźwię­ko­wie­niem. Zasto­so­wa­no m.in. reje­stra­cje tere­no­we (nagra­nia śro­do­wi­sko­we) i syn­te­zę gra­nu­lar­ną. Par­ty­tu­ra dźwię­ko­wa sta­no­wi auto­no­micz­ne dzie­ło muzycz­ne, rów­no­waż­ne z obra­zem, o cha­rak­te­rze immer­syj­nym i eksperymentalnym.

Współ­twór­ca pro­jek­tu DEUX LYNX (z Miło­szem Ber­dzi­kiem) – zespo­łu łączą­ce­go ele­men­ty bre­ak­be­atu, hip-hopu, free jaz­zu i pol­skiej muzy­ki tra­dy­cyj­nej. Zespół korzy­sta z hybry­do­wych struk­tur ryt­micz­nych i wie­lo­war­stwo­we­go podej­ścia do impro­wi­za­cji. W nagra­niach sto­so­wa­ne są m.in. tech­ni­ki resam­plin­gu, pre­pa­ra­cji dźwię­ku i prze­twa­rza­nia live. Na debiu­tanc­kim albu­mie DEUX LYNX wystą­pi­li gościn­nie m.in. Nata­lia Gro­siak, Tomasz Dąbrow­ski i Kuba Wię­cek. Autor solo­wej pły­ty „No Solo­ing, Ple­ase”, nomi­no­wa­nej do Fry­de­ry­ka 2025 w kate­go­rii Jaz­zo­wy Debiut Fono­gra­ficz­ny Roku. Album sta­no­wi cykl kom­po­zy­cji na gita­rę elek­trycz­ną solo z wyko­rzy­sta­niem tech­nik loopin­gu, pre­pa­ra­cji instru­men­tu, real-time audio-to-MIDI, sys­te­mów Max for Live oraz syn­te­za­to­ra Moog Sub­har­mo­ni­con. Muzy­ka oscy­lu­je mię­dzy ambien­tem, mini­ma­li­zmem i free impro­vi­sa­tion, łącząc impro­wi­za­cję instru­men­tal­ną z algo­ryt­micz­nym prze­twa­rza­niem dźwię­ku. Kom­po­zy­tor muzy­ki do gry kom­pu­te­ro­wej Blo­od of Dawn­wal­ker (pre­mie­ra pla­no­wa­na na 2026 r.). Pro­jekt zakła­da połą­cze­nie brzmie­nia orkie­stry smycz­ko­wej i kame­ral­nych skła­dów aku­stycz­nych z instru­men­ta­mi ludo­wy­mi (m.in. nyc­kel­har­pa, fidel płoc­ka, suka bił­go­raj­ska, hur­dy­gur­dy). W pro­ce­sie twór­czym wyko­rzy­sty­wa­ne są tech­ni­ki war­stwo­wej orkie­stra­cji, sam­plin­gu, nagrań aku­stycz­nych i prze­twa­rza­nia live recor­dings, a tak­że łącze­nie syn­te­zy elek­tro­nicz­nej z ele­men­ta­mi tra­dy­cji muzycz­nej. Kom­po­zy­cja zacho­wu­je kla­sycz­ny warsz­tat muzy­ki ilu­stra­cyj­nej, opar­ty na nar­ra­cji i emo­cji, z nowo­cze­sną este­ty­ką dźwię­ku. Two­rzy duet z Fabia­nem Kli­man­kiem, eks­plo­ru­ją­cy pogra­ni­cze ambien­tu, IDM i drone’u. W 2024 roku duet wydał album THIS RECORDING CONTAINS EXCERPTS FROM AN IMPROVISED SESSION RECORDED IN THE UNDERGROUND LABYRINTH ROOM IN KATOWICE (MPXOXO), sta­no­wią­cy zapis impro­wi­zo­wa­nej sesji dźwię­ko­wej. Aktu­al­nie arty­ści roz­wi­ja­ją kon­cep­cję live elec­tro­nics jako samo­dziel­ne­go instru­men­tu – eks­pe­ry­men­tu­jąc z reje­stra­cją pomiesz­czeń, usta­wie­nia­mi mikro­fo­nów symu­lu­ją­cy­mi prze­strzeń ambi­so­nicz­ną w ukła­dzie ste­reo oraz prze­twa­rza­niem sygna­łów audio w cza­sie rze­czy­wi­stym. Adam Jędry­sik jest auto­rem kom­po­zy­cji wyko­ny­wa­nych przez Stu­dio Jaz­zo­we Pol­skie­go Radia oraz Cho­pin Uni­ver­si­ty Modern Ensem­ble. Współ­pra­cu­je rów­nież z Niko­lą Koło­dziej­czy­kiem jako aran­żer i gita­rzy­sta. Jako impro­wi­za­tor wystę­pu­je m.in. w pro­jek­cie Macie­ja Oba­ry Blu­ish Land­sca­pes, łączą­cym pol­skich i nor­we­skich muzy­ków. Obec­nie pra­cu­je nad cyklem kom­po­zy­cji na jaz­zo­wą orkie­strę aku­stycz­ną, w któ­rych prze­no­si este­ty­kę muzy­ki elek­tro­nicz­nej (IDM, down­tem­po, glitch, mini­mal) na język big bandu.

W swo­ich aran­ża­cjach wyko­rzy­stu­je m.in. tech­ni­ki ryt­micz­ne­go prze­su­nię­cia (poly­me­tria), mikro­to­nal­ność, gra­nu­lar­ne roz­wi­ja­nie moty­wów, prze­strzen­ną orkie­stra­cję i symu­la­cje zabie­gów elek­tro­nicz­nych w real­nym wyko­na­niu. Szcze­gól­nym obsza­rem jego zain­te­re­so­wań jest live remix – prze­twa­rza­nie i rearan­ża­cja par­tii instru­men­tal­nych w cza­sie rze­czy­wi­stym za pomo­cą śro­do­wi­ska Able­ton Live i urzą­dzeń Max for Live. Jędry­sik bada zależ­no­ści pomię­dzy impro­wi­za­cją, algo­ryt­mem i per­cep­cją dźwię­ku, ana­li­zu­jąc, w jaki spo­sób pro­ces tech­no­lo­gicz­ny wpły­wa na emo­cjo­nal­ny wymiar muzy­ki i gra­ni­ce ludz­kiej kon­tro­li w akcie tworzenia.

Jacek Bies – absol­went Aka­de­mii Muzycz­nej im. Karo­la Szy­ma­now­skie­go w Kato­wi­cach, gdzie ukoń­czył stu­dia w kla­sie for­te­pia­nu prof. Anny Górec­kiej oraz w kla­sie kame­ra­li­sty­ki prof. Grze­go­rza Bie­ga­sa. Dzia­ła aktyw­nie jako pia­ni­sta, wyko­naw­ca muzy­ki syn­te­za­to­ro­wej, pro­du­cent oraz sound desi­gner. Jego prak­ty­ka arty­stycz­na wyra­sta z tra­dy­cji muzy­ki kla­sycz­nej, ale swo­bod­nie prze­kra­cza jej gra­ni­ce, wcho­dząc w prze­strze­nie impro­wi­za­cji, elek­tro­ni­ki i kul­tu­ry hipho­po­wej. Cen­tral­nym obsza­rem jego zain­te­re­so­wań jest sound design opar­ty na syn­te­za­to­rach ana­lo­go­wych – żywy, rucho­my, pełen drob­nych zmien­nych i nie­prze­wi­dy­wal­nych mikro­ru­chów. Arty­sta kon­se­kwent­nie uni­ka brzmień czy­stych i powta­rzal­nych, poszu­ku­jąc dźwię­ków, któ­re oddy­cha­ją, ewo­lu­ują i budu­ją wra­że­nie orga­nicz­nej głę­bi. W jego dzia­ła­niach live elec­tro­nics sta­no­wi natu­ral­ne roz­sze­rze­nie instru­men­tu, a pro­jek­to­wa­nie dźwię­ku sta­je się rów­no­rzęd­nym aktem kompozytorskim.

Rów­no­le­gle dzia­ła jako wyko­naw­ca i współ­twór­ca wie­lu pro­jek­tów muzycz­nych. Jest per­for­me­rem syn­te­za­to­ro­wym w zespo­le Pak­to­fo­ni­ka Orkie­stra, a tak­że współ­pra­cu­je z rape­rem FERBI z któ­rym współ­or­ga­ni­zu­je ślą­skie hip-hopo­we jam ses­sion – pro­jekt inte­gru­ją­cy kul­tu­rę ślą­skie­go hip-hopu z żywą muzy­ką impro­wi­zo­wa­ną. W obsza­rze muzy­ki kla­sycz­nej pozo­sta­je aktyw­ny jako kame­ra­li­sta, obec­nie sku­pia­jąc się na lite­ra­tu­rze na czte­ry ręce i na dwa for­te­pia­ny. Fina­li­zu­je tak­że debiu­tanc­ki album duetu pro­du­cenc­kie­go BIESY, two­rzo­ne­go wspól­nie z bra­tem Tymo­te­uszem. Pro­jekt ten kon­cen­tru­je się na brzmie­niu jako głów­nym nośni­ku nar­ra­cji – na dro­bia­zgo­wym, wie­lo­war­stwo­wym sound desi­gnie, któ­re­go celem jest kre­owa­nie napię­cia i poczu­cia nie­ogra­ni­czo­nej prze­strze­ni. Jest rów­nież współ­pro­du­cen­tem albu­mu Wszyst­ko w swo­im cza­sie Meek, Oh Why? oraz współ­au­to­rem muzy­ki do fil­mów krót­ko­me­tra­żo­wych. Brał tak­że udział w wyko­na­niu muzy­ki impro­wi­zo­wa­nej do fil­mu Buste­ra Keato­na „Roz­ko­sze namięt­no­ści” wespół z Ada­mem Jędry­si­kiem w kino­te­atrze Rial­to w Katowicach.

Wystą­pił tak­że w jed­nej z pierw­szo­pla­no­wych ról w gło­śnym fil­mie Damia­na Kocu­ra „Chleb i sól”. Jego rola zyska­ła entu­zja­stycz­ne przy­ję­cie kry­ty­ki, a film został doce­nio­ny mię­dzy inny­mi pod­czas festi­wa­lu fil­mo­we­go w Wenecji.

Tymo­te­usz Bies – pol­ski pia­ni­sta, kom­po­zy­tor i pro­du­cent muzycz­ny. Uro­dził się i miesz­ka w Miko­ło­wie. Edu­ka­cję muzycz­ną roz­po­czął w PSM I i II stop­nia im. M. Kar­ło­wi­cza w Kato­wi­cach w kla­sie for­te­pia­nu Doro­ty Zawie­ru­chy. Od 2013 roku kon­ty­nu­ował naukę w POSM im. K. Szy­ma­now­skie­go w Kato­wi­cach pod opie­ką arty­stycz­ną prof. Zbi­gnie­wa Rau­bo. Po ukoń­cze­niu liceum z wyróż­nie­niem w 2015 roku pod­jął stu­dia w Aka­de­mii Muzycz­nej im. K. Szy­ma­now­skie­go w Kato­wi­cach, tak­że pod okiem prof. Zbi­gnie­wa Rau­bo. W 2018 roku ukoń­czył z wyróż­nie­niem stu­dia II stop­nia, otrzy­mu­jąc tytuł Pri­mus Inter Pares dla naj­lep­sze­go absol­wen­ta. Od 2020 roku pra­cu­je na sta­no­wi­sku asy­sten­ta w Kate­drze For­te­pia­nu oraz Kate­drze Kame­ra­li­sty­ki kato­wic­kiej Alma mater. Jest lau­re­atem ponad trzy­dzie­stu nagród w ogól­no­pol­skich i mię­dzy­na­ro­do­wych kon­kur­sach i festi­wa­lach muzycz­nych, mię­dzy inny­mi w Ogól­no­pol­skim Kon­kur­sie Pia­ni­stycz­nym im. F. Cho­pi­na (2013, 2017), Friu­li Vene­zia Giu­lia Inter­na­tio­nal Pia­no Com­pe­ti­tion (I Nagro­da oraz sze­reg nagród spe­cjal­nych, 2018) oraz Mię­dzy­na­ro­do­wym Kon­kur­sie Muzycz­nym im. K. Szy­ma­now­skie­go (I Nagro­da oraz Nagro­da Spe­cjal­na, 2018). W wie­ku 8 lat debiu­to­wał w roli soli­sty na deskach Fil­har­mo­nii Ślą­skiej, gdzie z towa­rzy­sze­niem Orkie­stry Sym­fo­nicz­nej Fil­har­mo­nii Ślą­skiej pod batu­tą Mo. Jana Win­cen­te­go Hawe­la wyko­nał Kon­cert dla małych rąk Felik­sa Rybic­kie­go. Od tego cza­su pro­wa­dzi aktyw­ną dzia­łal­ność kon­cer­to­wą, wystę­pu­jąc z reci­ta­la­mi w kra­ju i za gra­ni­cą – mię­dzy inny­mi w Austrii, Fran­cji, Kana­dzie, Litwie, Niem­czech, Rosji, Sło­wa­cji, Sło­we­nii, Szwe­cji, Wło­szech i Zjed­no­czo­nych Emi­ra­tach Arab­skich. Gościł mię­dzy inny­mi na Festi­wa­lu Cho­pi­now­skim w Dusz­ni­kach-Zdro­ju, na Festi­wa­lu Cho­pin i Jego Euro­pa, na Festi­wa­lu Pia­ni­sty­ki Pol­skiej w Słup­sku, czy na Wiel­ka­noc­nym Festi­wa­lu Ludwi­ga van Beetho­ve­na. Kon­cer­to­wał u boku więk­szo­ści pol­skich zespo­łów fil­har­mo­nicz­nych, a tak­że Pol­skiej Orkie­stry Radio­wej, Sin­fo­nii Var­so­vii, Sin­fo­nii Iuven­tus im. J. Sem­ko­wa oraz Naro­do­wej Orkie­stry Sym­fo­nicz­nej Pol­skie­go Radia, współ­pra­cu­jąc mię­dzy inny­mi z Mo. Lio­ne­lem Brin­gu­ie­rem, Mo. Juoza­sem Domar­ka­sem, Mo. Law­ren­cem Foste­rem, czy Mo. Domin­go Hin­doy­anem. W swo­im reper­tu­arze posia­da prze­kro­jo­wy wybór dzieł lite­ra­tu­ry for­te­pia­no­wej, od muzy­ki daw­nej po muzy­kę współ­cze­sną. Chęt­nie się­ga po utwo­ry rzad­ko gosz­czą­ce w reper­tu­arach sal, wśród któ­rych znaj­du­ją się Kon­cert na trio for­te­pia­no­we i orkie­strę smycz­ko­wą Bohu­sla­va Mar­ti­nu, czy Kon­cert kame­ral­ny Alba­na Ber­ga, a tak­że dzie­ła kom­po­zy­to­rów muzy­ki współ­cze­snej – Alek­san­dra Laso­nia, Witol­da Sza­lon­ka, Andrze­ja Kwie­ciń­skie­go, Toma­sza Sikor­skie­go i innych. Jest tak­że człon­kiem zespo­łu Hash­tag Ensem­ble, spe­cja­li­zu­ją­ce­go się w pra­wy­ko­na­niach muzy­ki najnowszej.

Jest dwu­krot­nym lau­re­atem pro­gra­mu sty­pen­dial­ne­go Mło­da Pol­ska (2019, 2024), sty­pen­dium Kry­stia­na Zimer­ma­na, sty­pen­dium Fun­da­cji Pio­tra Kle­ra oraz Sty­pen­dium Mini­stra Kul­tu­ry i Dzie­dzic­twa Naro­do­we­go. Doko­nał sze­re­gu nagrań archi­wal­nych dla Pol­skie­go Radia, wyko­nu­jąc mię­dzy inny­mi dzie­ła K. Szy­ma­now­skie­go i W. Luto­sław­skie­go. Wydał czte­ry albu­my stu­dyj­ne: Mozart, Cho­pin: Tymo­te­usz Bies (2017, Fun­da­cja Pio­tra Kle­ra), Bac­kwards: Cho­pin, Schu­bert, Szy­ma­now­ski (2020, KNS Clas­si­cal), Ciepliński/Bies: Irr­ber­ge (2022, DUX), Bach: Gold­berg Varia­tions | Tymo­te­usz Bies (DUX, 2024). Ostat­ni z albu­mów, zawie­ra­ją­cy Waria­cje Gold­ber­gow­skie J. S. Bacha, zdo­był Nagro­dę Fry­de­ryk 2025 w kate­go­rii Naj­lep­szy Album – Reci­tal Solo­wy. W sezo­nie arty­stycz­nym 2020/2021 oraz 2021/2022 peł­nił funk­cję arty­sty-rezy­den­ta Naro­do­wej Orkie­stry Sym­fo­nicz­nej Pol­skie­go Radia w Kato­wi­cach. Tymo­te­usz Bies aktyw­nie udzie­la się na polu pro­duk­cji muzycz­nej oraz kom­po­zy­cji muzy­ki fil­mo­wej,  współ­pra­cu­jąc od kil­ku lat z pol­skim reży­se­rem i ope­ra­to­rem fil­mo­wym Ada­mem Sikorą,między inny­mi przy Powro­cie Gigan­ta (2016), Autsaj­de­rze (2018) czy Wol­fels­grund (2022). Jako pro­du­cent muzycz­ny współ­pra­cu­je mię­dzy inny­mi z Toma­szem Jani­szew­skim (Magie­rą); współ­two­rzy tak­że duet kom­po­zy­tor­sko-pro­du­cenc­ki BIESY.

W 2021 roku wziął udział w pro­duk­cji fil­mu Chleb i sól (reż. Damian Kocur, Pol­ska, 2022) jako odtwór­ca głów­nej roli oraz wyko­naw­ca wyko­rzy­sta­nych w fil­mie utwo­rów for­te­pia­no­wych; film otrzy­mał Nagro­dę Spe­cjal­ną Jury Mię­dzy­na­ro­do­we­go Festi­wa­lu Fil­mo­we­go w Wene­cji oraz sze­reg nagród na festi­wa­lach fil­mo­wych w Gdy­ni, Cot­t­bus, Anta­lyi, Kairze i Gijon; Bies otrzy­mał tak­że nagro­dę JANTAR za odkry­cie aktor­skie – rolę męską pod­czas festi­wa­lu Mło­dzi i Film w Kosza­li­nie (2023).

Micha­el Kevin Dau­gher­ty – ame­ry­kań­ski kom­po­zy­tor, pia­ni­sta i peda­gog. Jego twór­czość pozo­sta­je pod wpły­wem kul­tu­ry popu­lar­nej, roman­ty­zmu i post­mo­der­ni­zmu. Do naj­bar­dziej zna­nych dzieł Daugherty’ego nale­żą inspi­ro­wa­na komik­sa­mi o Super­ma­nie sym­fo­nia orkie­stro­wa Metro­po­lis Sym­pho­ny (1988–1993), Dead Elvis na fagot solo i zespół kame­ral­ny (1993), Jac­kie O (1997), Nia­ga­ra Falls na orkie­strę dętą sym­fo­nicz­ną (1997), UFO na instru­men­ty per­ku­syj­ne solo i orkie­strę (1999) oraz wer­sja na orkie­strę dętą sym­fo­nicz­ną (2000), Bells for Sto­kow­ski z cyklu Phi­la­del­phia Sto­ries na orkie­strę (2001) i na orkie­strę dętą sym­fo­nicz­ną (2002), Fire and Blo­od na skrzyp­ce solo i orkie­strę (2003), inspi­ro­wa­ne twór­czo­ścią Die­go Rive­ry i Fri­dy Kah­lo, Time Machi­ne na trzech dyry­gen­tów i orkie­strę (2003), Ghost Ranch na orkie­strę (2005), Deus ex Machi­na na for­te­pian i orkie­strę (2007), Laby­rinth of Love na sopran i kame­ral­ny zespół instru­men­tów dętych (2012), Ame­ri­can Gothic na orkie­strę (2013) oraz Tales of Hemin­gway na wio­lon­cze­lę i orkie­strę (2015).

Dau­gher­ty został okre­ślo­ny przez dzien­nik The Times jako „mistrz kre­owa­nia ikon”, obda­rzo­ny „nie­po­kor­ną wyobraź­nią, odważ­nym wyczu­ciem for­my i nie­zwy­kle pre­cy­zyj­nym słuchem”.

Obec­nie Dau­gher­ty jest pro­fe­so­rem kom­po­zy­cji w szko­le muzy­ki, teatru i tań­ca przy Uni­ver­si­ty of Michi­gan Scho­ol of Music, The­atre & Dan­ce w Ann Arbor, w sta­nie Michi­gan. Muzy­ka Micha­ela Daugherty’ego publi­ko­wa­na jest przez Peer­mu­sic Clas­si­cal, Boosey & Haw­kes oraz – od 2010 roku – Micha­el Dau­gher­ty Music/Bill Holab Music.

Ricar­do Eizi­rik –  jest bra­zy­lij­skim kom­po­zy­to­rem pro­wa­dzą­cym posze­rzo­ną prak­ty­kę arty­stycz­ną. Jego twór­czość obej­mu­je kom­po­zy­cję instru­men­tal­ną i elek­tro­nicz­ną, insta­la­cje, per­for­mans, DJ-ing oraz kura­tor­stwo, czę­sto podej­mu­jąc tema­ty takie jak per­cep­cja cie­le­sna, histo­rie kolo­nial­ne, banal­ność, mecha­ni­za­cja spo­łe­czeń­stwa oraz pro­duk­ty ubocz­ne codzien­no­ści (np. odpa­dy, śmie­ci, hałas itp.). Język este­tycz­ny Eizi­ri­ka cechu­je zain­te­re­so­wa­nie napię­ciem pomię­dzy kon­tro­lą a nad­mia­rem, struk­tu­rą a roz­pa­dem. Arty­sta czę­sto wyko­rzy­stu­je mate­ria­ły archi­wal­ne, codzien­ne gesty i zna­le­zio­ne obiek­ty, two­rząc wie­lo­war­stwo­we, hybry­dycz­ne for­my zacie­ra­ją­ce gra­ni­ce mię­dzy muzy­ką, sztu­ka­mi wizu­al­ny­mi i dzia­ła­niem performatywnym.

Eizi­rik otrzy­mał licz­ne gran­ty i nagro­dy oraz współ­pra­co­wał z zespo­ła­mi i festi­wa­la­mi taki­mi jak Ensem­ble Mosa­ik, ensem­ble recher­che, Neue Vocal­so­li­sten Stut­t­gart, Ensem­ble Inter­con­tem­po­ra­in, Col­le­gium Novum Zürich, Ensem­ble Adap­ter, Athe­las Sin­fo­niet­ta, Inter­na­tio­na­le Ensem­ble Modern Aka­de­mie, Ensem­ble Talea, Wit­te­ner Tage für Neue Kam­mer­mu­sik, ECLAT Festi­val Neue Musik, Maerz­Mu­sik, KLANG Festi­val, Archi­pel Festi­val, Mani­fe­ste, Darm­städ­ter Ferien­kur­se, MUSICA Festi­val oraz Nor­dic Music Days, a tak­że wie­lo­ma inny­mi. Stu­dio­wał kom­po­zy­cję w Bra­zy­lii pod kie­run­kiem Anto­nio C. B. Cun­ha, a następ­nie u Isa­bel Mun­dry. Rów­no­le­gle do stu­diów muzycz­nych ukoń­czył stu­dia magi­ster­skie z zakre­su sztuk trans­dy­scy­pli­nar­nych w Zür­cher Hoch­schu­le der Kün­ste (ZHdK).

Obok dzia­łal­no­ści w świe­cie muzy­ki kon­cer­to­wej i sztu­ki współ­cze­snej Eizi­rik wystę­pu­je rów­nież pod pseu­do­ni­mem auto_timer — jako DJ i pro­du­cent sku­pio­ny na alter­na­tyw­nej, laty­no­ame­ry­kań­skiej muzy­ce elek­tro­nicz­nej opar­tej na basie, ze szcze­gól­nym uwzględ­nie­niem współ­cze­snych brzmień z Bra­zy­lii. Zna­ny z ener­ge­tycz­nych, prze­kra­cza­ją­cych gra­ni­ce gatun­ko­we setów, auto_timer łączy zde­kon­stru­owa­ne ele­men­ty sty­lów takich jak Baile Funk, Man­de­lão, Bru­xa­ria oraz poła­ma­nej ryt­mi­ki per­ku­syj­nej z eks­pe­ry­men­tal­nym podej­ściem do ryt­mu i fak­tu­ry dźwię­ko­wej. Jest rów­nież współ­za­ło­ży­cie­lem CHOKA — ber­liń­skie­go kolek­ty­wu i plat­for­my poświę­co­nej under­gro­un­do­wej laty­no­ame­ry­kań­skiej muzy­ce klu­bo­wej — oraz współ­ku­ra­to­rem festi­wa­lu Suena­LA­TAM, cele­bru­ją­ce­go brzmie­nia i dia­spo­ry Ame­ry­ki Łaciń­skiej. Ta prak­ty­ka zwią­za­na z kul­tu­rą klu­bo­wą roz­sze­rza głów­ne zain­te­re­so­wa­nia arty­stycz­ne Eizi­ri­ka, umoż­li­wia­jąc eks­plo­ra­cję dźwię­ko­we­go opo­ru, toż­sa­mo­ści dia­spor i zbio­ro­wej cie­le­sno­ści poprzez for­ma­ty opar­te na moc­nym basie i tanecz­nej energii.

Bilety

Wstęp wolny