5. AżTak Festiwal: OBSESJE | AMOK

Amok to moment całkowitego zanurzenia, utraty kontroli.  Obsesja w swojej środkowej fazie nie jest już impulsem — staje się sposobem funkcjonowania. Człowieka… albo  ćmy, która obsesyjnie kocha światło. Na spotkanie z ćmami, ultradźwiękami i latarkami zapraszamy rodziny z dziećmi jeszcze przed południem. 

Całe sobot­nie popo­łu­dnie moż­na spę­dzić spa­ce­ru­jąc  po Sta­rej Ocho­cie, mię­dzy festi­wa­lo­wy­mi mikro­ga­le­ria­mi – B383 z wysta­wą Poko­je obse­sji Mata Kuba­ja i gale­rią Stro­bo­skop, gdzie pre­zen­to­wa­na będzie insta­la­cja Noise for Bur­no­ut Alek­san­dry Ołdak – wspa­nia­łej artyst­ki wizu­al­nej, któ­ra na co dzień pro­jek­tu­je wszyst­kie pięk­ne gra­fi­ki i ani­ma­cje Hash­tag Labu!  Tym razem Ola eks­plo­ru­je dźwię­ki drżą­cych płyt, rezo­nans i obse­syj­ne ryt­my, któ­re wpra­wia­ją mate­rię w ruch. W insta­la­cji sta­lo­wa powierzch­nia pul­su­je niski­mi czę­sto­tli­wo­ścia­mi, a kru­che cera­micz­ne for­my stop­nio­wo prze­miesz­cza­ją się i roz­pa­da­ją, opo­wia­da­jąc o prze­cią­że­niu, kom­pul­sji i potrze­bie przetrwania.

Wie­czor­ny kon­cert na Bar­skiej 29 będzie kul­mi­na­cją pierw­sze­go festi­wa­lo­we­go week­en­du. Hash­tag Ensem­ble zapre­zen­tu­je utwo­ry, w któ­rych obse­sję obej­rzeć będzie moż­na z róż­nych per­spek­tyw – napę­dza­ją­cych  do dzia­ła­nia, jak i izo­lu­ją­cych od świa­ta. O wyob­co­wa­niu pozor­nie połą­czo­nych ze sobą ludzi mówi Network Music Wojt­ka Błażejczyka. 

Napię­cie mię­dzy prze­ciw­no­ścia­mi obser­wo­wać będzie­my z kolei w tytu­ło­wym i legen­dar­nym  Amok Koma Fau­sto Romi­tel­le­go. AMOK-KOMA czy­ta­ne z dwóch stron – jak awers i rewers, zatra­ce­nie i śpiączka. 

Wie­czór zakoń­czy Stay on It Juliu­sa East­ma­na — rady­kal­ne­go ame­ry­kań­skie­go mini­ma­li­sty, któ­ry jako czar­ny gej przez deka­dy pozo­sta­wał mar­gi­na­li­zo­wa­ny i wciąż zbyt rzad­ko gości na sce­nach kon­cer­to­wych. Głów­ną myśl zawar­tą w tej otwar­tej par­ty­tu­rze moż­na by spa­ra­fra­zo­wać jako mani­fest: “Zostań przy tym. Powtórz jesz­cze raz.” To utwór o deter­mi­na­cji. „Stay on it” rozu­mia­ne nie jako: „nie umiem prze­stać”, tyl­ko pozy­tyw­nie: „jesz­cze zostań, jesz­cze pra­cuj, jesz­cze słu­chaj”. Bo obse­sja nie zawsze musi być nega­tyw­na. Może rów­nież  dawać siłę napę­do­wą, pchać nas do dzia­ła­nia i doda­wać wia­tru w żagle. Spra­wiać, że trwa w nas chęć do życia i działania. 

11:00 Ćmy i my: koncert i warsztaty naukowo – twórcze z Poznaj Motyle 

sprawdź tutaj

Wystą­pią:
Anna Sza­wiel  nar­ra­tor­ka/per­for­mer­ka
Łucja Chy­rzyń­ska  flet/flet alto­wy
Oli­wier Andrusz­czen­ko klar­net/klar­net baso­wy
Paweł Janas akor­de­on
Michał Bień wio­lon­cze­la
Bar­tło­miej Sutt per­ku­sja
Prze­my­sław Pacek elek­tro­ni­ka

Reali­za­cja:
kon­cep­cja pro­gra­mo­wa i tekst: Anna Sza­wiel          
kon­sul­ta­cja mery­to­rycz­na: Nata­lia Pie­tra­szew­ska / Poznaj Moty­le    
pro­jekt i wyko­na­nie lal­ki ćmy: Ola D. Gru­dziń­ska 
zdję­cia w pro­jek­cji: Jacek Nowak

12–19 Pokoje obsesji | Wystawa | B383 | Hashtag Lab

wstęp wol­ny
Mat Kubaj  Poko­je obse­sji
Okta­wia Pącz­kow­ska udźwię­ko­wie­nie

12–19 Noise for Burnout | Instalacja | Stroboskop

wstęp wol­ny
Alek­san­dra Ołdak kon­cep­cja, wideo
Piotr Bed­nar­czyk (LOUFR)
Karo­li­na Kracz­kow­ska
Oskar Mali­now­ski

19:00 Amok: Koncert Hashtag Ensemble | Hashtag Lab

wstęp wol­ny
Fau­sto Romi­tel­li Amok Koma (2001)
Woj­ciech Bła­żej­czyk Network Music (2017)
Asma­ti Chi­ba­la­shvi­li Pro­to­cols of coexi­sten­ce * (2026)
Julius East­man Stay on it (1973)

*pra­wy­ko­na­nie

Wystą­pią:
Łucja Chy­rzyń­ska fle­ty
Mar­ta Prze­strzel­ska fle­ty
Piotr Thieu Quang** klar­ne­ty
Jacek Dzio­łak** klar­ne­ty
Mar­ta Piór­kow­ska skrzyp­ce
Ste­fa­nia Gra­biec* skrzyp­ce
Alek­san­dra Demow­ska-Madej­ska altów­ka
Michał Bień wio­lon­cze­la
Alek­san­dra Pła­czek** for­te­pian
Woj­ciech Bła­żej­czyk gita­ra elek­trycz­na
Paweł Janas akor­de­on
Mar­ta Bogu­sław­ska głos
Maciej Ner­kow­ski bary­ton
Bar­tło­miej Sutt per­ku­sja
Lilian­na Krych dyry­gent­ka

*Aka­de­mia PRO

** gościn­nie

Po kon­cer­cie zapra­sza­my na roz­mo­wę z artystami.

21:00 Bloody Daughter | Film i Rozmowa

Intym­ny por­tret Mar­thy Arge­rich widzia­nej ocza­mi cór­ki – opo­wieść o rodzi­nie, muzy­ce i nie­zwy­kłej wię­zi w reży­se­rii Stépha­nie Argerich.

Jan Topol­ski wpro­wa­dze­nie i rozmowa 

Reali­za­cja:
kura­to­rzy AżTak Festi­wa­lu: Woj­ciech Bła­żej­czyk, Alek­san­dra Demow­ska-Madej­ska, Lilian­na Krych, Mar­ta Piór­kow­ska
pro­duk­cja: Mar­ta Piór­kow­ska, Alek­san­dra Demow­ska-Madej­ska, Olga Pasek
kon­cep­cja- wysta­wa: Mat Kubaj
opie­ka kura­tor­ska – Poko­je Obse­sji: Ula Kaczo­row­ska
iden­ty­fi­ka­cja wizu­al­na: Alek­san­dra Ołdak
reży­se­ria dźwię­ku: Woj­ciech Bła­żej­czyk, Kosma Stan­de­ra
orga­ni­za­tor: Fun­da­cja Sfe­ra Harmonii

Wyda­rze­nie jest czę­ścią 5. AżTak Festi­wa­lu. Poznaj cały pro­gram: sprawdź tutaj

Prze­strzeń Muzy­ki Współ­cze­snej Hash­tag Lab współ­fi­nan­su­je Mia­sto Sto­łecz­ne Warszawa.

Patro­nem medial­nym Prze­strze­ni Muzy­ki Współ­cze­snej Hash­tag Lab jest POLMIC​.PL. , Dwój­ka Pol­skie Radio i Wybor​cza​.pl

Dofi­nan­so­wa­no ze środ­ków Mini­stra Kul­tu­ry i Dzie­dzic­twa Naro­do­we­go pocho­dzą­cych z Fun­du­szu Pro­mo­cji Kul­tu­ry w ramach pro­gra­mu „Muzy­ka”, reali­zo­wa­ne­go przez Naro­do­wy Insty­tut Muzy­ki i Tańca

Dofi­nan­so­wa­no ze środ­ków Mini­stra Kul­tu­ry i Dzie­dzic­twa Naro­do­we­go pocho­dzą­cych z Fun­du­szu Pro­mo­cji Kul­tu­ry – pań­stwo­we­go fun­du­szu celo­we­go, w ramach pro­gra­mu „Zamó­wie­nia Kom­po­zy­tor­skie”, reali­zo­wa­ne­go przez Naro­do­wy Insty­tut Muzy­ki i Tańca

Jeśli chcesz wie­dzieć wię­cej o wysta­wie, per­for­man­sie, utwo­rach i artystach:

Insta­la­cja Whi­te Noise for Bur­no­ut 
Insta­la­cja skła­da się z dwóch kom­ple­men­tar­nych ele­men­tów: sta­lo­we­go obiek­tu dźwię­ko­we­go oraz wideo ese­ju. Cen­tral­nym ele­men­tem jest sta­lo­wa pły­ta inspi­ro­wa­na pły­tą Chlad­nie­go, wpra­wia­na w drże­nie przez niskie czę­sto­tli­wo­ści i rezo­nan­se gene­ro­wa­ne przez Pio­tra Bed­nar­czy­ka (Loufra). Na jej powierzch­ni znaj­du­ją się reszt­ki cera­micz­nych odle­wów cia­ła inspi­ro­wa­nych dara­mi wotyw­ny­mi, któ­re pod wpły­wem wibra­cji prze­miesz­cza­ją się i ule­ga­ją coraz więk­szej degra­da­cji. Pro­ces rezo­nan­su sta­je się tutaj mode­lem prze­cią­że­nia, powta­rza­ją­ce­go napię­cia pro­wa­dzo­ne­go do powol­nej degra­da­cji materii.

Dru­gą czę­ścią pra­cy sta­no­wi video esej, kon­cen­tru­ją­cy się na cie­le pod­da­nym dzia­ła­niu ryt­mu, drże­nia i kom­pul­sji. Per­for­mer­ka Karo­li­na Kracz­kow­ska reagu­je na cyklicz­ne impul­sy dźwię­ko­we poprzez soma­tycz­ne “zacię­cia”, trak­tu­jąc cia­ło jako powierzch­nię trans­mi­sji rezonansu.

“Noise for Bur­no­ut” trak­tu­je obse­sję jako stan nie­ustan­ne­go zawie­sze­nia pomię­dzy kon­tro­lą a roz­pa­dem, w któ­rym powtó­rze­nie sta­je się zarów­no mecha­ni­zmem prze­cią­że­nia, jak i pró­bą odzy­ska­nia rów­no­wa­gi, sta­jąc się stra­te­gią prze­trwa­nia wobec per­ma­nent­nych wyma­gań pro­duk­tyw­no­ści i samoregulacji. 

Network Music 
Ile rze­czy polubiłaś/polubiłeś na fej­sie? 10? Na pod­sta­wie ich ana­li­zy kom­pu­te­ro­wy algo­rytm wie o Tobie wię­cej niż Twoi zna­jo­mi z pra­cy. 100? Wie wię­cej niż Twoi rodzi­ce. 240? Wie wię­cej niż Twój part­ner. Wie jakie buty nosisz, co jesz, jakie gaze­ty czy­tasz, na kogo zagło­su­jesz w przy­szłych wybo­rach, gdzie byłeś/byłaś wczo­raj popo­łu­dniu i gdzie będziesz jutro rano. Wie, bo go tego uczysz, laj­ku­jąc, wyszu­ku­jąc infor­ma­cji w sie­ci, oglą­da­jąc wir­tu­al­ne tre­ści. Zasta­nów się, co moż­na zro­bić z taką wie­dzą.
#Network­Mu­sic to utwór odwzo­ro­wu­ją­cy mecha­ni­zmy sie­ci. W war­stwie instru­men­tal­nej – mecha­nizm komu­ta­cji pakie­tów, czy­li prze­sy­ła­nia danych (w tym przy­pad­ku dźwię­ko­wych) podzie­lo­nych na pakie­ty (fra­zy) pomię­dzy węzła­mi (któ­re sta­no­wią muzy­cy). W war­stwie tek­sto­wej – zawie­ra tre­ści pobra­ne z por­ta­li, Face­bo­oka, prze­glą­da­rek, witryn inter­ne­to­wych. W war­stwie elek­tro­nicz­nej – cyfro­we znie­kształ­ce­nia gło­su (błę­dy sie­ci) i mecha­nizm wytwa­rza­nia redun­dant­nych danych (nagra­nia pocho­dzą­ce z sie­ci), któ­rych jedy­nym celem jest przy­ku­cie uwa­gi inter­nau­ty prze­kła­da­ją­ce się na zyski z reklam (kli­kal­ność). Mate­riał dźwię­ko­wy opie­ra się w dużym stop­niu na adre­sach domen inter­ne­to­wych, któ­re są prze­li­cza­ne na dźwię­ki (wyso­ko­ści lub rytm) na pod­sta­wie spe­cjal­nych algorytmów.

Amok Koma 
W tej pra­cy wysze­dłem od bar­dzo pro­stej idei: powtarzania/degradacji mate­ria­łu. Linio­we, prze­wi­dy­wal­ne, a zatem uspo­ka­ja­ją­ce pro­ce­sy będą stop­nio­wo kie­ro­wa­ne ku skraj­nym bie­gu­nom, jaki­mi są cisza i nasy­ce­nie, dzię­ki spo­wol­nie­niom aż do bez­ru­chu lub przy­spie­sze­niom aż do parok­sy­zmu. Idea pro­ce­su muzycz­ne­go jest jedy­nie pre­tek­stem, któ­ry pozwa­la mi uwi­docz­nić to, co napraw­dę mnie inte­re­su­je: poja­wie­nie się ukry­tej prze­mo­cy, ujaw­nia­ją­cej się jedy­nie poprzez cha­otycz­ne dry­fo­wa­nie mate­ria­łu, poprzez rytu­ał jego destruk­cji jako ele­men­tu dys­kur­syw­ne­go nada­ją­ce­go for­mę oraz poprzez jego odro­dze­nie jako mate­ria­łu roz­ża­rzo­ne­go, a tym samym pozo­sta­ją­ce­go poza wszel­ką kontrolą.

Pro­to­cols of Coexi­sten­ce Asma­ti Chi­ba­la­shvi­li opie­ra się na trzech mani­fe­stach: Filip­po Tom­ma­so Mari­net­ti — Mani­fe­ście futu­ry­stycz­nym, Don­na Hara­way — Mani­fe­ście cybor­ga oraz Rober­to Mar­che­si­ni — Mani­fe­ście post­hu­ma­ni­stycz­nym: podej­ściu plu­ra­li­stycz­nym. Tek­sty te pro­po­nu­ją trzy odmien­ne mode­le rela­cji mię­dzy ludz­kim cia­łem, tech­no­lo­gią, mate­rią i śro­do­wi­skiem. Futu­ryzm Mari­net­tie­go wpro­wa­dza ener­gię mecha­ni­zmu, pręd­ko­ści, siły, prze­my­sło­we­go napię­cia i tech­no­lo­gicz­ne­go przy­spie­sze­nia. Per­spek­ty­wa cybor­gicz­na Hara­way desta­bi­li­zu­je sztyw­ne gra­ni­ce mię­dzy czło­wie­kiem a maszy­ną, cia­łem a instru­men­tem, orga­ni­zmem a tech­no­lo­gią. Z kolei post­hu­ma­ni­stycz­na per­spek­ty­wa Mar­che­si­nie­go jesz­cze moc­niej odsu­wa uwa­gę od czło­wie­ka jako auto­no­micz­ne­go cen­trum, pro­po­nu­jąc plu­ra­li­stycz­ne pole rela­cji pomię­dzy ludz­ki­mi i nie­ludz­ki­mi, mate­rial­ny­mi, tech­no­lo­gicz­ny­mi oraz śro­do­wi­sko­wy­mi aktorami.

Utwór nie ilu­stru­je tych mani­fe­stów w spo­sób dosłow­ny. Zamiast tego prze­kształ­ca je w dźwięk, gest i uważ­ność prze­strzen­ną. Pierw­sza część roz­wi­ja się jako napię­ty, wewnętrz­ny mecha­nizm. Dru­ga wpro­wa­dza hybry­dycz­ną, doty­ko­wą prze­strzeń, w któ­rej wyko­naw­cy, stru­ny for­te­pia­nu, taśmy i elek­tro­ni­ka sta­ją się wza­jem­nie współ­za­leż­ne. Fina­ło­wa część roz­pra­sza wyda­rze­nie muzycz­ne pomię­dzy publicz­ność, salę i ota­cza­ją­ce śro­do­wi­sko. Utwór sta­wia pyta­nie o to, jak róż­ne pod­mio­ty i siły mogą współ­ist­nieć, nie domi­nu­jąc nad sobą nawza­jem. Jego for­ma pro­wa­dzi od mecha­ni­zmu do hybry­dycz­ne­go doty­ku, a od hybry­dycz­ne­go doty­ku — ku śro­do­wi­sko­we­mu słuchaniu.

Stay on it
Stay On It (1973) Juliu­sa East­ma­na to utwór opar­ty na powta­rzal­nym moty­wie ryt­micz­no-melo­dycz­nym, roz­wi­ja­nym poprzez repe­ty­cję, impro­wi­za­cję i stop­nio­we nakła­da­nie kolej­nych warstw dźwię­ko­wych. For­ma kom­po­zy­cji pozo­sta­je czę­ścio­wo otwar­ta – wyko­naw­cy współ­two­rzą jej prze­bieg, reagu­jąc na sie­bie nawza­jem i poru­sza­jąc się mię­dzy zapi­sa­nym mate­ria­łem a swo­bod­niej­szym dzia­ła­niem. Powra­ca­ją­cy motyw „Stay on it” budu­je puls i ener­gię utwo­ru, inspi­ro­wa­ną zarów­no mini­ma­li­zmem, jak i muzy­ką tanecz­ną, jaz­zem oraz prak­ty­ką kolek­tyw­ne­go muzy­ko­wa­nia. East­man trak­to­wał muzy­kę jako żywy pro­ces opar­ty na ruchu, wspól­no­cie i „muzycz­nych instynk­tach” wyko­naw­ców. Stay On It nie pro­wa­dzi do tra­dy­cyj­ne­go fina­łu – jego głów­ną ideą jest pozo­sta­wa­nie „w środ­ku” brzmie­nia, ryt­mu i wspól­ne­go działania.

Blo­ody Daughter

Mat­ka ocza­mi cór­ki – rodzin­ny por­tret utka­ny z intym­nych roz­mów, chwil zgo­dy i nie­zgo­dy oraz wię­zi, któ­re łączą poprzez muzy­kę i pokrewieństwo.

Ten kame­ral­ny film doku­men­tal­ny, nakrę­co­ny przez Stépha­nie Arge­rich – cór­kę legen­dar­nej pia­nist­ki Mar­thy Arge­rich – przed­sta­wia dwo­je wybit­nych arty­stów świa­ta muzy­ki: Mar­thę Arge­rich i Ste­phe­na Kova­ce­vi­cha. Reali­zo­wa­ny przez ponad dwa­dzie­ścia lat w róż­nych zakąt­kach świa­ta, pro­wa­dzi widza przez miej­sca szcze­gól­nie waż­ne dla bohaterów.

Odwie­dza­my War­sza­wę, gdzie Mar­tha Arge­rich zdo­by­ła pierw­szą nagro­dę na Mię­dzy­na­ro­do­wym Kon­kur­sie Pia­ni­stycz­nym im. Fry­de­ry­ka Cho­pi­na, Japo­nię – gospo­da­rza wyjąt­ko­we­go festi­wa­lu jej imie­nia, Lon­dyn, gdzie miesz­ka i pra­cu­je Ste­phen Kova­ce­vich, a tak­że z upodo­ba­niem delek­tu­je się kuch­nią indyj­ską. Film zaglą­da rów­nież do Bel­gii, gdzie Mar­tha miesz­ka w domu peł­nym for­te­pia­nów i kotów, do Argen­ty­ny, któ­rą opu­ści­ła jako dwu­na­sto­lat­ka, by pod­jąć naukę w Wied­niu, lecz gdzie wciąż prze­cho­wy­wa­ne są cen­ne rodzin­ne pamiąt­ki, oraz do Szwaj­ca­rii, obec­ne­go miej­sca zamiesz­ka­nia Stépha­nie i jej sio­stry Lydy.

Na film skła­da­ją się doku­men­tal­ne obser­wa­cje codzien­ne­go życia Mar­thy i Ste­phe­na – pod­czas prób, kon­cer­tów i zwy­kłych domo­wych chwil. Opo­wieść wzbo­ga­ca­ją peł­ne uro­ku, oso­bi­ste aneg­do­ty oraz rzad­kie momen­ty, gdy człon­ko­wie rodzi­ny spo­ty­ka­ją się ponow­nie, two­rząc poru­sza­ją­cy obraz rela­cji mię­dzy bli­ski­mi sobie ludź­mi, któ­rych życie od dzie­się­cio­le­ci wyzna­cza muzyka.

Reży­se­ria: Stépha­nie Arge­rich
Pro­duk­cja: Idéa­le Audien­ce, Inter­mez­zo Films
Kopro­duk­cja: Arte Fran­ce, TSR, SRF
Czas trwa­nia: 95 min
For­mat: HD

Mat Kubaj - jest arty­stą wizu­al­nym, mala­rzem i per­for­me­rem, któ­re­go prak­ty­ka twór­cza opie­ra się na uważ­no­ści, geście i doświad­cze­niu obec­no­ści. Jego dzia­ła­nia sytu­ują się na sty­ku malar­stwa, per­for­man­su i insta­la­cji, two­rząc spój­ny język arty­stycz­ny opar­ty na pro­ce­sie, rela­cji i cza­sie. W malar­stwie arty­sta posłu­gu­je się przede wszyst­kim tuszem japoń­skim, pra­cu­jąc na papie­rze, płót­nie i cera­mi­ce. Jego abs­trak­cyj­ne kom­po­zy­cje budo­wa­ne są w ogra­ni­czo­nej, czę­sto mono­chro­ma­tycz­nej pale­cie, z domi­na­cją czer­ni i bie­li, uzu­peł­nia­nej orga­nicz­ny­mi tona­mi uzy­ski­wa­ny­mi m.in. poprzez bar­wie­nie pod­ło­ża esen­cją liści her­ba­ty. W twór­czo­ści Kuba­ja wyczu­wal­na jest inspi­ra­cja este­ty­ką Zen, kali­gra­fią sho­dō oraz ideą rów­no­wa­gi pomię­dzy eks­pre­sją a ciszą. Arty­sta podej­mu­je tema­ty wspól­no­ty, samot­no­ści, pamię­ci i trans­for­ma­cji, się­ga­jąc po gesty zako­rze­nio­ne w tra­dy­cji oraz oso­bi­stym doświad­cze­niu. Twór­czość Mata Kuba­ja była pre­zen­to­wa­na na licz­nych wysta­wach indy­wi­du­al­nych i zbio­ro­wych w Pol­sce, m.in. w gale­riach i insty­tu­cjach sztu­ki współ­cze­snej w War­sza­wie, Kra­ko­wie i Pozna­niu. Jego pra­ce funk­cjo­nu­ją zarów­no w kon­tek­ście wysta­wien­ni­czym, jak i w kolek­cjach prywatnych.

Kubaj to tak­że archi­tekt wnętrz, któ­ry od lat two­rzy autor­skie, ponad­cza­so­we, nie­oczy­wi­ste prze­strze­nie. Każ­dy pro­jekt to sub­tel­nie skom­po­no­wa­na arty­stycz­na opo­wieść. Szcze­gól­ną rolę w jego pro­jek­tach odgry­wa świa­tło, któ­re – jak twier­dzi – two­rzy kli­mat wnę­trza i potra­fi cał­ko­wi­cie zmie­nić jego cha­rak­ter. Jest ono dla nie­go nie tyl­ko narzę­dziem, ale też for­mą wyra­zu. Waż­ną czę­ścią jego pra­cy jest tak­że obse­syj­na selek­cja sztu­ki, któ­ra dopeł­nia wnę­trze, nie jako deko­ra­cja, lecz jako zna­czą­cy i inte­gral­ny ele­ment całej kom­po­zy­cji, gdzie nic nie jest przy­pad­ko­we, a każ­da decy­zja pro­jek­to­wa słu­ży budo­wa­niu spój­nej atmos­fe­ry. Pro­jek­ty Mat Kubaj Stu­dio były wie­lo­krot­nie publi­ko­wa­ne w pre­sti­żo­wych maga­zy­nach wnę­trzar­skich i arty­stycz­nych m.in. w: VOGUE Pol­ska, VOGUE Pol­ska Living, AD Archi­tec­tu­ral Digest, LABEL Maga­zi­ne, Design Ali­ve, Point of Design, ART MONITOR, Maga­zif, WhiteMAD.

W 2026 roku Mat Kubaj został wyróż­nio­ny nagro­dą AD100 i zna­lazł się na pre­sti­żo­wej liście 100 naj­lep­szych archi­tek­tów i pro­jek­tan­tów na świe­cie, publi­ko­wa­nej przez „Archi­tec­tu­ral Digest”.

Okta­wia Pącz­kow­ska – kom­po­zy­tor­ka oraz artyst­ka mul­ti­me­dial­na. Lau­re­at­ka kon­kur­sów takich jak Kon­kurs Kom­po­zy­tor­ski Mię­dzy­na­ro­do­we­go Kon­kur­su Duetów z Har­fą, Keiko Yone­da Inter­na­tio­nal Com­po­sers’ Com­pe­ti­tion, Over the Rain­bow. Com­po­si­tions for Human Rights, 61. Kon­kurs Mło­dych Kom­po­zy­to­rów im. Tade­usza Bair­da. Trzy­krot­na fina­list­ka Mię­dzy­na­ro­do­we­go Kon­kur­su Muzy­ki Elek­tro­aku­stycz­nej PRIX CIME. Jej utwo­ry były wyko­ny­wa­ne zarów­no w Pol­sce, jak i za gra­ni­cą, m.in. na festi­wa­lach: Set­kávání Nové Hud­by Plus w Brnie (Cze­chy, 2017), Teh­ran Con­tem­po­ra­ry Music Festi­val (Iran, 2018), New Music Days w Lucer­nie (Szwaj­ca­ria, 2018), New York City Elec­tro­aco­ustic Music Festi­val (USA, 2021), Elec­tro­aco­ustic Music Days (Gre­cja, 2021, 2025), Lam­pi Di Rete Audio­vi­su­al Mara­thon (Wło­chy, 2022), Audio Art (2022, 2024, 2025) MUSICACOUSTICA-HANGZHOU (2023), War­szaw­ska Jesień (2023, 2024), Mani­Fe­ste (Fran­cja, 2025), Darm­städ­ter Ferien­kur­se (Niem­cy, 2025) oraz SOUND/IMAGE Festi­val (Wiel­ka Bry­ta­nia, 2025).
Lau­re­at­ka Sty­pen­dium Mini­stra Kul­tu­ry i Dzie­dzic­twa Naro­do­we­go (2020), Sty­pen­dium Twór­cze­go Mia­sta Kra­ko­wa (2023) oraz Sty­pen­dium Mło­da Pol­ski (2024).
Dok­to­rant­ka Uni­wer­sy­te­tu Muzycz­ne­go Fry­de­ry­ka Cho­pi­na w Warszawie.

Alek­san­dra Ołdak – artyst­ka i pro­jek­tant­ka gra­ficz­na. Ope­ru­je w obsza­rach gra­fi­ki 2D, 3D oraz ich hybry­dzie, reali­zu­je wizu­ali­za­cje oraz insta­la­cje do spek­ta­kli, oraz kon­cer­tów, eks­pe­ry­men­tu­jąc i dosko­na­ląc umie­jęt­no­ści kre­owa­nia prze­strze­ni spa­ra­me­try­zo­wa­nych z sil­nym naci­skiem na inte­gra­cję ruchu z dźwiękiem.

Pra­ce wideo moż­na było oglą­dać na wyda­rze­niach takich jak Sacrum Pro­fa­num (Kra­ków), Mię­dzy­na­ro­do­wy Festi­wal Muzy­ki Współ­cze­snej „War­szaw­ska Jesień” (War­sza­wa), Neo­Ar­te — Syn­te­za­tor Sztu­ki (Gdańsk), Festi­wal Tra­dy­cji i Awan­gar­dy Muzycz­nej KODY (Lublin), Daegu Con­tem­po­ra­ry Music Festi­val (Korea Połu­dnio­wa), DEMO (Holan­dia).

Woj­ciech Bła­żej­czyk – kom­po­zy­tor, gita­rzy­sta, sound desi­gner. Ukoń­czył kom­po­zy­cję na Uni­wer­sy­te­cie Muzycz­nym Fry­de­ry­ka Cho­pi­na w War­sza­wie w kla­sie prof. Zyg­mun­ta Krau­ze, reży­se­rię dźwię­ku na UMFC w kla­sie prof. Andrze­ja Lupy oraz Wydział Dzien­ni­kar­stwa i Nauk Poli­tycz­nych Uni­wer­sy­te­tu War­szaw­skie­go. Jest adiunk­tem na Wydzia­le Kom­po­zy­cji, Dyry­gen­tu­ry i Teo­rii Muzy­ki na UMFC, kie­row­ni­kiem Stu­dia Muzy­ki Elek­tro­nicz­nej i Komputerowej.

Jego utwo­ry były wyko­ny­wa­ne na wie­lu festi­wa­lach w Pol­sce i za gra­ni­cą, m.in. New Music Con­certs (Toron­to), War­szaw­ska Jesień, Polish Modern:New Direc­tions in Polish Music Sin­ce 1945 (Nowy Jork), Vise­gard Por­tra­its, Musi­ca Moder­na, Musi­ca Elec­tro­ni­ca Nova, Musi­ca Polo­ni­ca Nova, Poznań­ska Wio­sna Muzycz­na, War­szaw­skie Spo­tka­nia Muzycz­ne, Audio­Art, Afekt Festi­val, przez zespo­ły takie jak Musik­Fa­brik, Pol­ska Orkie­stra Radio­wa, Luci­lin, Fil­har­mo­nia Gorzow­ska, New Music Con­certs Ensem­ble, Orkie­stra Wra­ti­sla­via, Radom­ska Orkie­stra Kame­ral­na, Kwa­dro­fo­nik, Sin­fo­nia Iuven­tus, Hash­tag Ensemble. 

W sezo­nie 2014/15 był kom­po­zy­to­rem-rezy­den­tem przy Chó­rze Aka­de­mic­kim im. prof. Jana Szy­roc­kie­go ZUT w Szcze­ci­nie w ramach pro­gra­mu IMIT. Two­rzy zarów­no muzy­kę aku­stycz­ną, jak i elek­tro­aku­stycz­ną. Skom­po­no­wał muzy­kę do 18 spek­ta­kli teatral­nych, 12 fil­mów doku­men­tal­nych i krót­ko­me­tra­żo­wych, gry kom­pu­te­ro­wej Hard Reset oraz 2 audiobooków.

Jest lau­re­atem sze­re­gu nagród w kon­kur­sach kom­po­zy­tor­skich, m.in. III nagro­dy w I Mię­dzy­na­ro­do­wym Kon­kur­sie Kom­po­zy­tor­skim K. Pen­de­rec­kie­go Arbo­re­tum, I nagro­dy w 52. Kon­kur­sie Mło­dych Kom­po­zy­to­rów im. Tade­usza Bair­da (2011); II nagro­dy w 51. Kon­kur­sie Mło­dych Kom­po­zy­to­rów im. T. Bair­da (2010). Jego utwór War­saw Music zna­lazł się w fina­le kon­kur­su Euro­pej­skiej Unii Radio­wej EBU Palm Ars Acu­sti­ca 2016. W 2013 r. uczest­ni­czył w warsz­ta­tach IRCAM Forum Work­shops  w Pary­żu, w 2017 – w pro­gra­mie Com­po­ser Col­li­der z zespo­łem Musik­Fa­brik. Wydał 4 pły­ty mono­gra­ficz­ne: Muzy­ka strun (Cho­pin Uni­ver­si­ty Press, 2022), Gene­ral The­ory of Rela­to­vi­ty (2021, KAIROS), Trash Music (Requ­iem Records, 2018) i Loopo­wi­za­cje (2013, For Tune) i sze­reg płyt z muzy­ką impro­wi­zo­wa­ną (z Hash­tag Ensem­ble i The Intu­ition Orchestra).

Woj­ciech Bła­żej­czyk jest tak­że aktyw­nym gita­rzy­stą. Wyko­nu­je muzy­kę nową i impro­wi­zo­wa­ną na gita­rze elek­trycz­nej oraz z uży­ciem elek­tro­ni­ki, a tak­że obiek­to­fo­nów – stwo­rzo­nych przez sie­bie instru­men­tów (są to przed­mio­ty codzien­ne­go użyt­ku, któ­rych dźwięk jest prze­twa­rza­ny na żywo).  Kon­cer­to­wał m.in. na festi­wa­lach War­szaw­ska Jesień, Sacrum Pro­fa­num, Musi­ca Polo­ni­ca Nova, Musi­ca Elec­tro­ni­ca Nova, AdLi­bi­tum, Musi­ca Moder­na, Audio Art, Ankunft: Neue Musik, Olym­pus Jazz Festi­val, Vise­gard Por­tra­its, Meri­dien, Poznań­ska Wio­sna. Wystę­pu­je z zespo­łem muzy­ki nowej Hash­tag Ensem­ble. Wyko­nu­je tak­że muzy­kę impro­wi­zo­wa­ną (wystę­po­wał m.in. z Kawa­le­ra­mi Błot­ny­mi, Elec­tro­ni­shes Gluck, Ada­mem Pie­roń­czy­kiem, Aga­tą Zubel, Krzysz­to­fem Knit­tlem, Joël­le Léan­dre). Współ­two­rzy trio impro­wi­zu­ją­ce Sono­fre­nia oraz zespół Nie­my Movie wyko­nu­ją­cy muzy­kę na żywo do fil­mów niemych.

Jako reży­ser dźwię­ku spe­cja­li­zu­je się w nagra­niach i pro­jek­cji dźwię­ku na kon­cer­tach muzy­ki nowej oraz two­rze­niu sound design’u do fil­mów. Pro­wa­dził warsz­ta­ty z muzy­ki elek­tro­aku­stycz­nej na Mię­dzy­na­ro­do­wym Kur­sie Kom­po­zy­tor­skim Syn­the­sis w Radzie­jo­wi­cach. Pro­wa­dzi tak­że warsz­ta­ty dla dzie­ci zwią­za­ne z muzy­ką elek­tro­aku­stycz­ną i wyko­rzy­sta­niem obiek­tów w muzyce.

Asma­ti Chi­ba­la­shvi­li jest kom­po­zy­tor­ką, badacz­ką, dok­tor­ką nauk o sztu­ce, zastęp­czy­nią dyrek­to­ra ds. badań w Insty­tu­cie Badań nad Sztu­ką Współ­cze­sną Naro­do­wej Aka­de­mii Sztuk Ukra­iny oraz pro­fe­sor­ką nad­zwy­czaj­ną w Ukra­iń­skiej Naro­do­wej Aka­de­mii Muzycz­nej im. Czaj­kow­skie­go. Jest człon­ki­nią Ukra­iń­skie­go Związ­ku Kom­po­zy­to­rów oraz Inter­na­tio­nal Socie­ty for Con­tem­po­ra­ry Music (ISCM).

Uro­dzi­ła się w Tela­wi w Gru­zji, a od 1994 roku miesz­ka w Ukra­inie. Stu­dio­wa­ła kom­po­zy­cję w Pań­stwo­wej Aka­de­mii Muzycz­nej w Ode­ssie pod kie­run­kiem prof. Kar­mel­li Tsep­ko­len­ko, a następ­nie ukoń­czy­ła stu­dia pody­plo­mo­we w Ukra­iń­skiej Naro­do­wej Aka­de­mii Muzycz­nej im. Czaj­kow­skie­go pod opie­ką prof. Jewhe­na Stankowycza.

Jej dzia­łal­ność roz­wi­ja się na sty­ku prak­ty­ki kom­po­zy­tor­skiej, badań aka­de­mic­kich oraz insty­tu­cjo­nal­ne­go zaan­ga­żo­wa­nia w sztu­kę współ­cze­sną. W ostat­nich pro­jek­tach podej­mu­je tema­ty­kę post­hu­ma­ni­zmu, współ­cze­snej muzy­ki ukra­iń­skiej oraz arty­stycz­nej doku­men­ta­cji kry­zy­sów spo­łecz­nych, czę­sto wyko­rzy­stu­jąc ele­men­ty mul­ti­me­dial­ne, wizu­al­ne i per­for­ma­tyw­ne. Jej utwo­ry były wyko­ny­wa­ne pod­czas mię­dzy­na­ro­do­wych festi­wa­li, takich jak Two Days and Two Nights of New Music, GOGOLFEST, Con­tra­sts, Nor­dic Saxo­pho­ne Festi­val, ISCM World New Music Days, Kyiv Music Fest oraz Bouqu­et Kyiv Stage.

Jest lau­re­at­ką Mię­dzy­na­ro­do­we­go Kon­kur­su Mło­dych Kom­po­zy­to­rów Gra­dus ad Par­nas­sum (2016), lau­re­at­ką Srebr­ne­go Meda­lu Naro­do­wej Aka­de­mii Sztuk Ukra­iny (2021), sty­pen­dyst­ką pro­gra­mu VUIAS Fel­low w CEU Insti­tu­te for Advan­ced Stu­dy / OSUN (2023–2024), visi­ting scho­lar (badacz­ką wizy­tu­ją­cą, nie­re­zy­dent­ką) na India­na Uni­ver­si­ty (2025) oraz sty­pen­dyst­ką pro­gra­mu Gau­de Polo­nia (2026).

Fau­sto Romi­tel­li stu­dio­wał kom­po­zy­cję w kon­ser­wa­to­rium w Medio­la­nie, a następ­nie uczest­ni­czył w kur­sach w Acca­de­mia Musi­ca­le Chi­gia­na w Sie­nie u Fran­co Dona­to­ni oraz w Scu­ola Civi­ca di Mila­no. W 1991 roku prze­niósł się do Paryż, gdzie stu­dio­wał u Hugu­es Dufo­urt i Gérard Gri­sey. W latach 1993–1995 był kom­po­zy­to­rem-rezy­den­tem badaw­czym (com­po­si­teur en recher­che) w IRCAM.

Romi­tel­li odno­sił suk­ce­sy w licz­nych euro­pej­skich kon­kur­sach kom­po­zy­tor­skich, a jego muzy­ka była wyko­ny­wa­na przez zespo­ły i pre­zen­to­wa­na na festi­wa­lach takich jak Festi­val d’Automne à Paris, Musi­ca nova Hel­sin­ki, Ste­iri­scher Herbst, Bien­na­le di Vene­zia oraz Darm­städ­ter Ferien­kur­se. Jego wide­ope­ra An Index of Metals (2003) zosta­ła w 2004 roku uho­no­ro­wa­na Pre­mio Fran­co Abbia­ti przy­zna­wa­ną przez wło­skich kry­ty­ków muzycznych.

Julius East­man był ame­ry­kań­skim kom­po­zy­to­rem, nale­żą­cym do pierw­szych twór­ców, któ­rzy połą­czy­li pro­ce­su­al­ność mini­ma­li­zmu z inny­mi meto­da­mi roz­wi­ja­nia i prze­kształ­ca­nia mate­ria­łu muzycz­ne­go, cha­rak­te­ry­stycz­ny­mi dla muzy­ki eks­pe­ry­men­tal­nej. W ten spo­sób stwo­rzył wła­sną kon­cep­cję, któ­rą okre­ślał mia­nem „muzy­ki orga­nicz­nej” (orga­nic music). W utwo­rach takich jak Stay On It (1973) jego moty­wy melo­dycz­ne przy­po­mi­na­ły chwy­tli­we refre­ny ówcze­snej muzy­ki popularnej.

Stu­dio­wał wyko­naw­stwo i kom­po­zy­cję w Nowy Jork, a następ­nie współ­two­rzył śro­do­wi­ska muzy­ki nowej w Nowym Jor­ku, Buf­fa­lo i Chi­ca­go, kon­cer­tu­jąc i nagry­wa­jąc jako wyko­naw­ca oraz docze­ku­jąc się licz­nych wyko­nań wła­snych kom­po­zy­cji. Jako dyry­gent, instru­men­ta­li­sta i woka­li­sta pozo­sta­wał w bli­skiej rela­cji arty­stycz­nej z Arthur Rus­sell, współ­pra­co­wał tak­że z Mere­dith Monk oraz Pier­re Boulez. To jego głos sły­szy­my jako Sza­lo­ne­go Kró­la (Mad King) w nagra­niu dzie­ła Peter Maxwell Davies wyda­nym przez None­such Records. Two­rzył i wyko­ny­wał muzy­kę w róż­nych sty­li­sty­kach, obej­mu­ją­cych muzy­kę kla­sycz­ną, jazz i for­my crossoverowe.

W latach 70. XX wie­ku (i praw­do­po­dob­nie jesz­cze przez pewien czas póź­niej) otwar­cie odno­sił się do kwe­stii swo­jej rasy, orien­ta­cji sek­su­al­nej lub obu tych aspek­tów zarów­no w dzia­ła­niach per­for­ma­tyw­nych, jak i w kom­po­zy­cjach, takich jak Gay Guer­ril­la. Gesty te nie spo­ty­ka­ły się z przy­chyl­nym odbio­rem. Z cza­sem zaczął mie­rzyć się z ogra­ni­cze­niem moż­li­wo­ści zawo­do­wych, popa­da­jąc w względ­ne zapo­mnie­nie, a w latach 80. zma­gał się z uza­leż­nie­niem i bezdomnością.

Po jego przed­wcze­snej śmier­ci w 1990 roku — praw­do­po­dob­nie zwią­za­nej z HIV/AIDS — pamięć o nim przy­wra­cał m.in. Kyle Gann w opu­bli­ko­wa­nym z opóź­nie­niem nekro­lo­gu na łamach Vil­la­ge Voice (1991). W XXI wie­ku twór­czość East­ma­na zyska­ła mię­dzy­na­ro­do­we uzna­nie w obsza­rze muzy­ki współ­cze­snej. Powsta­ły licz­ne pro­fe­sjo­nal­ne edy­cje jego utwo­rów, nowe wyko­na­nia i nagra­nia, a tak­że obszer­ne opra­co­wa­nia nauko­we poświę­co­ne jego życiu i twórczości.

Wysta­wa Poko­je Obse­sji:  Poko­je Obse­sji to wie­lo­wy­mia­ro­wy pro­jekt arty­stycz­ny Mata Kuba­ja, skon­stru­owa­ny jako doświad­cze­nie roz­pi­sa­ne na dwa odręb­ne lecz wza­jem­nie dopeł­nia­ją­ce się pomiesz­cze­nia. Wysta­wa pro­wa­dzi widza przez dwa spo­so­by postrze­ga­nia obse­sji: jako zja­wi­ska widocz­ne­go z zewnątrz oraz jako sta­nu prze­ży­wa­ne­go od środ­ka. To opo­wieść o pro­ce­sie twór­czym, o napię­ciu pomię­dzy kon­tro­lą, a intu­icją oraz o wewnętrz­nej potrze­bie nie­ustan­ne­go, powra­ca­nia do tych samych moty­wów, gestów i materii.

Obse­sja widzia­na z zewnątrz: Pierw­sza prze­strzeń ma cha­rak­ter kla­sycz­nej eks­po­zy­cji, pre­zen­tu­ją­cej peł­ne spek­trum twór­czo­ści arty­sty. Jej osią for­mal­ną jest czerń tuszu — pod­sta­wo­we medium, któ­re sta­no­wi rdzeń prak­ty­ki Kuba­ja. To wła­śnie tusz sta­je się narzę­dziem kon­cen­tra­cji, zapi­su emo­cji oraz budo­wa­nia wizu­al­ne­go języ­ka opar­te­go na kon­tra­ście czer­ni i bieli.

W prze­strze­ni tej pre­zen­to­wa­ne są pra­ce na papie­rze i płót­nie, obiek­ty cera­micz­ne, kom­po­zy­cje na tka­ni­nach oraz ręcz­nie tka­ny dywan wyko­na­ny z weł­ny i jedwa­biu. Każ­de z tych mediów sta­no­wi odmien­ny zapis tej samej obse­sji: powra­ca­nia do gestu, struk­tu­ry, fak­tu­ry i mate­rial­no­ści. Uzu­peł­nie­niem eks­po­zy­cji jest poezja auto­ra — intym­ny zapis myśli i reflek­sji, któ­ry odsła­nia języ­ko­we źró­dła obrazów.

Obse­sja widzia­na od środ­ka: Dru­gie pomiesz­cze­nie ma cha­rak­ter immer­syj­nej insta­la­cji, wpro­wa­dza­ją­cej widza w wewnętrz­ny kra­jo­braz pro­ce­su twór­cze­go. Przy­ciem­nio­na prze­strzeń wypeł­nio­na jest wyłącz­nie tka­ni­na­mi pod­świe­tla­ny­mi sub­tel­nym świa­tłem. Mate­ria­ły te zosta­ły bar­wio­ne esen­cją z liści her­ba­ty oraz tuszem, z wyko­rzy­sta­niem autor­skich tech­nik, któ­re nada­ją im orga­nicz­ny, nie­mal cie­le­sny charakter.

Insta­la­cji towa­rzy­szy kom­po­zy­cja dźwię­ko­wa stwo­rzo­na we współ­pra­cy z kom­po­zy­tor­ką Okta­wią Pącz­kow­ską. War­stwa audio sta­no­wi szkic same­go pro­ce­su powsta­wa­nia prac: dźwię­ków pędz­la doty­ka­ją­ce­go tka­nin, roz­cie­ra­nia tuszu i innych sen­so­rycz­nych aspek­tów pra­cy z mate­rią. To nie tyle ilu­stra­cja, ile audial­na mapa twór­czo­ści — zapis tego, co zwy­kle pozo­sta­je niewidoczne.

Prze­strzeń pomię­dzy: Poko­je Obse­sji łączą dwa porząd­ki: to, co moż­na zoba­czyć oraz to, co moż­na odczuć. Pierw­sza sala poka­zu­je mate­rial­ne rezul­ta­ty pra­cy, dru­ga odsła­nia ich źró­dło — wewnętrz­ny rytm i sku­pie­nie towa­rzy­szą­ce pro­ce­so­wi twór­cze­mu. Pro­jekt uka­zu­je obse­sje nie jako stan destruk­cyj­ny lecz jako siłę orga­ni­zu­ją­cą prak­ty­kę arty­stycz­ną. To wła­śnie dzię­ki niej arty­sta kon­se­kwent­nie powra­ca do ogra­ni­czo­nej pale­ty barw, do kon­tra­stów czer­ni i bie­li, do gestu i powtarzalności.

Wysta­wa two­rzy dia­log pomię­dzy for­mą a doświad­cze­niem, mię­dzy dzie­łem a jego gene­zą, pomię­dzy zewnętrz­nym obra­zem a tym, co pozo­sta­je ukry­te. Poko­je Obse­sji są zapro­sze­niem do wej­ścia w świat arty­sty — zarów­no poprzez oglą­da­nie jego prac, jak i poprzez zanu­rze­nie się w pro­ce­sie, z któ­re­go te pra­ce się rodzą. To wysta­wa o inten­syw­no­ści, sku­pie­niu i potrze­bie two­rze­nia; o obse­sji rozu­mia­nej jako czu­łe, nie­ustan­ne powra­ca­nie do tego, co najistotniejsze.

„War­stwa dźwię­ko­wa towa­rzy­szą­ca wysta­wie powsta­ła z fascy­na­cji samym pro­ce­sem powsta­wa­nia sztu­ki. Jest to intym­ny zapis pro­ce­su twór­cze­go Mata Kuba­ja, prze­kła­da­ją­cy gest malar­ski na język audial­ny. Kom­po­zy­cja zosta­ła w cało­ści utka­na z orga­nicz­nych brzmień pocho­dzą­cych z pra­cow­ni arty­sty – sze­le­stu płót­na, ryt­micz­ne­go stu­ka­nia maszy­ny do pisa­nia i fizycz­ne­go odgło­su pra­cy nad obra­zem. Prze­two­rzo­ne dźwię­ki codzien­ne­go warsz­ta­tu zacie­ra­ją gra­ni­cę mię­dzy pro­ce­sem kre­acji a goto­wym dzie­łem, two­rząc sound­sca­pe rezo­nu­ją­cy z pre­zen­to­wa­ną przestrzenią”.

Bilety

Wstęp wolny