Labowa Jesień: New Pansori: Rituals for Free Narratives

New Pansori: Rituals for Free Narratives to współczesny projekt performatywny, reinterpretujący tradycyjne koreańskie pansori poprzez swobodną improwizację, eksperymentalne praktyki wokalne oraz międzykulturową współpracę artystyczną.

Zako­rze­nio­ny w eks­pre­syj­nej tra­dy­cji kore­ań­skiej nar­ra­cji ust­nej, pro­jekt roz­sze­rza for­mę pan­so­ri poza kla­sycz­ną opo­wieść, two­rząc otwar­te i nie­ustan­nie ewo­lu­ują­ce doświad­cze­nie dźwiękowe.

Inspi­ra­cją dla pro­jek­tu była pol­ska kla­sy­ka lite­rac­ka O kra­sno­lud­kach i sie­rot­ce Mary­si autor­stwa Marii Konop­nic­kiej, jed­nak spek­takl nie trak­tu­je tej histo­rii jako zamknię­tej nar­ra­cji prze­zna­czo­nej do ponow­ne­go opo­wie­dze­nia. Zamiast tego frag­men­ty gło­su, ryt­mu, tek­stu, ciszy i szu­mu poja­wia­ją się i zani­ka­ją w pro­ce­sie kolek­tyw­nej impro­wi­za­cji, two­rząc płyn­ne epi­zo­dy muzycz­ne kształ­to­wa­ne
w cza­sie rze­czy­wi­stym przez wykonawców.

W wer­sji przy­go­to­wa­nej na Mię­dzy­na­ro­do­wy Festi­wal Muzy­ki Współ­cze­snej „War­szaw­ska Jesień” pro­jekt roz­wi­ja się w kie­run­ku este­ty­ki free music oraz współ­cze­snej muzy­ki eks­pe­ry­men­tal­nej. Tra­dy­cyj­ne tech­ni­ki wokal­ne pan­so­ri spla­ta­ją się z roz­sze­rzo­ny­mi tech­ni­ka­mi instru­men­tal­ny­mi, elek­tro­nicz­ną kom­po­zy­cją soundscape’ową, spon­ta­nicz­ną impro­wi­za­cją i abs­trak­cyj­ny­mi tek­stu­ra­mi dźwię­ko­wy­mi, two­rząc dyna­micz­ny dia­log pomię­dzy kore­ań­ski­mi i pol­ski­mi prak­ty­ka­mi muzycznymi.

Poru­sza­jąc się pomię­dzy rytu­ałem a impro­wi­za­cją, pamię­cią a rezo­nan­sem, struk­tu­rą a nie­prze­wi­dy­wal­no­ścią, spek­takl bada nowe moż­li­wo­ści pan­so­ri w kon­tek­ście współ­cze­snej muzy­ki. Zamiast line­ar­nej nar­ra­cji, New Pan­so­ri: Ritu­als for Free Nar­ra­ti­ves roz­wi­ja się jako żywy rytu­ał dźwię­ko­wy — nie­ustan­nie prze­kształ­ca­ny poprzez słu­cha­nie, obec­ność i kolek­tyw­ne współtworzenie.

Pro­jekt został pier­wot­nie zamó­wio­ny przez Cen­trum Kul­tu­ry Kore­ań­skiej w Pol­sce i stwo­rzo­ny przez woka­list­kę oraz kom­po­zy­tor­kę pan­so­ri Seoy­oon Jang we współ­pra­cy z wybit­nym pol­skim impro­wi­za­to­rem, kom­po­zy­to­rem muzy­ki teatral­nej i filo­zo­fem Rafa­łem Mazu­rem. Wyko­na­nie reali­zu­je mię­dzy­kul­tu­ro­wy zespół arty­stów: Seoy­oon Jang (pan­so­ri), Woojoo Lee (kore­ań­skie instru­men­ty per­ku­syj­ne), Rafał Mazur (aku­stycz­na gita­ra baso­wa i sound­sca­pe) oraz Artur Majew­ski (kor­net i elek­tro­ni­ka), któ­rych kolek­tyw­na impro­wi­za­cja kształ­tu­je płyn­ny kra­jo­braz dźwię­ko­wy utworu.

Pro­jekt reali­zo­wa­ny jest we współ­pra­cy z Mię­dzy­na­ro­do­wym Festi­wa­lem Muzy­ki Współ­cze­snej „War­szaw­ska Jesień” oraz Hash­tag Lab w Warszawie.

Pro­jekt wspie­ra­ny jest przez Touring K‑Arts Pro­gram 2026, Kore­an Cul­tu­ral Cen­ter in Poland, Korea Foun­da­tion for Inter­na­tio­nal Cul­tu­ral Exchan­ge (KOFICE) oraz Mini­stry of Cul­tu­re, Sports, and Tourism of the Repu­blic of Korea.

Program:

90-minu­to­wy współ­cze­sny per­for­mans impro­wi­zo­wa­ny opar­ty na moty­wach pol­skiej kla­sy­ki lite­rac­kiej O kra­sno­lud­kach i sie­rot­ce Mary­si Marii Konopnickiej.

Łącząc tra­dy­cyj­ne kore­ań­skie pan­so­ri ze swo­bod­ną impro­wi­za­cją, kom­po­zy­cją soundscape’ową, elek­tro­ni­ką oraz prak­ty­ka­mi współ­cze­snej muzy­ki eks­pe­ry­men­tal­nej, spek­takl roz­wi­ja się jako otwar­ty rytu­ał muzycz­ny kształ­to­wa­ny poprzez inte­rak­cję w cza­sie rze­czy­wi­stym pomię­dzy pol­ski­mi i kore­ań­ski­mi muzy­ka­mi. Zamiast usta­lo­nej sekwen­cji kom­po­zy­cji pro­gram skła­da się z ewo­lu­ują­cych epi­zo­dów dźwię­ko­wych inspi­ro­wa­nych tema­ta­mi, posta­cia­mi i emo­cjo­nal­ny­mi frag­men­ta­mi ory­gi­nal­nej opowieści.

Wystąpią:

Seoy­oon Jang pan­so­ri 
Woojoo Lee kore­ań­skie instru­men­ty per­ku­syj­ne
Rafał Mazur aku­stycz­na gita­ra baso­wa i pej­za­że dźwię­ko­we
Artur Majew­ski kor­net i elektronika

Realizacja:

kon­cep­cja pro­gra­mo­wa i tekst: Jae-Hyun Hong (Ms.)               
pro­duk­cja: Olga Pasek
iden­ty­fi­ka­cja wizu­al­na: Alek­san­dra Ołdak
reży­se­ria dźwię­ku: Kosma Stan­de­ra
współ­or­ga­ni­za­cja: Cen­trum Kul­tu­ry Kore­ań­skiej, Teatr Łaź­nia Nowa

Prze­strzeń Muzy­ki Współ­cze­snej Hash­tag Lab współ­fi­nan­su­je Mia­sto Sto­łecz­ne War­sza­wa.
Patro­nem medial­nym Prze­strze­ni Muzy­ki Współ­cze­snej Hash­tag Lab jest POLMIC​.PL. i Dwój­ka Pol­skie Radio.

Jeśli chcesz wie­dzieć wię­cej o artystach/utworach:

Dr Rafał Mazur – muzyk, filo­zof. Gra na aku­stycz­nej gita­rze baso­wej zbu­do­wa­nej na jego zamó­wie­nie. Wypra­co­wał zaawan­so­wa­ne i indy­wi­du­al­ne podej­ście do swo­je­go instru­men­tu oraz do impro­wi­za­cji w ogó­le, w któ­rej brzmie­nie, roz­bu­do­wa­na tech­ni­ka i gest łączą się w wykonawstwie.

Głów­nym polem zain­te­re­so­wań i dzia­łal­no­ści Mazu­ra jest impro­wi­za­cja kolek­tyw­na i solo­wa. Jest zało­ży­cie­lem Impro­vi­sers Ensem­ble – pierw­sze­go kra­kow­skie­go zespo­łu muzy­ki swo­bod­nie impro­wi­zo­wa­nej, stu­dia impro­wi­za­cji Impro­Art oraz współ­za­ło­ży­cie­lem Insty­tu­tu Intu­icji – pro­jek­tu poświę­co­ne­go impro­wi­za­cji intu­icyj­nej w Kra­ko­wie. Wyko­ny­wał muzy­kę jaz­zo­wą i impro­wi­zo­wa­ną w klu­bach i festi­wa­lach w całej Euro­pie, a tak­że w Chi­nach, Korei Połu­dnio­wej i Japonii.

Ostat­nio współ­pra­cu­je z Guil­ler­mo Gre­go­rio, Joël­le Léan­dre, Ramo­nem Lope­zem, Sato­ko Fuji, Natsu­ki Tamu­ra, Agu­stí Fer­nán­de­zem, Mar­ti­nem Küche­nem, Pete­rem Ole Jør­gen­se­nem, Zlat­ko Kau­ci­ciem, Lot­te Anker, Fre­de­ri­cem Blon­dy, Char­lot­tą Hug, Ray­mon­dem Stri­dem, Keirem Neu­rin­ge­rem, Bar­rym Guy­em i inni. Pły­ty wyda­wał w więk­szo­ści liczą­cych się wydaw­nictw free jaz­zo­wych i free impro­vi­sed music jak Cle­an Feed, No Busi­ness Records, Rela­ti­ve Pitch, Fun­da­cja Słu­chaj i FMR Records, ale jego głów­ną wytwór­nią jest Not Two Records.

Mazur od dwu­dzie­stu lat two­rzy cykle kon­cer­tów muzy­ki impro­wi­zo­wa­nej w Kra­ko­wie, jak pro­jekt Labo­ra­to­rium  Intu­icji, Meeting of Impro­vi­sers Festi­val itp. Był kura­to­rem Improviser’s Meeting w ramach festi­wa­lu Musi­ca Pri­va­ta 2018.

Szcze­gól­ne miej­sce w jego dzia­łal­no­ści zaj­mu­je pro­jekt Wan­de­ring the Sound, w któ­rym Mazur łączy dzia­łal­ność filo­zo­ficz­ną i muzycz­ną. Stwo­rzył Wan­de­ring the Sound Trio z Gre­go­rio i Lope­zem oraz Wan­de­ring the Sound Quin­tet z Fuji, Tamu­rą, Gre­go­rio i Lope­zem. Istot­ną czę­ścią pro­jek­tu jest Dro­ga Impro­wi­za­cji – warsz­tat spon­ta­nicz­nej impro­wi­za­cji opar­tej na daoistycz­nej stra­te­gii dzia­ła­nia w nie­ocze­ki­wa­nych sytu­acjach. Stwo­rzo­ne w ramach gran­tu arty­stycz­ne­go Mini­ster­stwa Kul­tu­ry i Dzie­dzic­twa Naro­do­we­go warsz­ta­ty są pre­zen­to­wa­ne onli­ne na spe­cjal­nym kana­le Dro­ga Improwizacji.

Od 2018 roku Rafał Mazur roz­wi­ja swój autor­ski pro­jekt Wan­de­ring the Sound (scape),który jest obec­nie naj­waż­niej­szym ele­men­tem jego sze­ro­kiej dzia­łal­no­ści arty­stycz­nej i filo­zo­ficz­nej, reali­za­cją zało­żeń zwią­za­nych z mode­lem „słu­cha­nia nie­róż­ni­cu­ją­ce­go”, kon­cep­cją spon­ta­nicz­nej impro­wi­za­cji sku­pio­nej na dźwię­kach i dzia­ła­niach dźwię­ko­wo-poznaw­czych sku­pio­nych w kon­cep­cji Liste­ning Phio­lo­so­phy. Wan­de­ring the Sound (sca­pe) pole­ga na spon­ta­nicz­nej impro­wi­za­cji z pej­za­żem dźwię­ko­wym – współ­wi­bro­wa­niem z audios­fe­rą, spon­ta­nicz­nym zanu­rze­niem się w wibru­ją­cej tkan­ce sonicz­nej miejsc i zdarzeń.

Kom­pro­wi­za­cje (kom­po­zy­cje dla impro­wi­za­to­rów) two­rzo­ne i reali­zo­wa­ne w ramach Wan­de­ring the Sound (sca­pe), nale­żą zarów­no do takich nur­tów we współ­cze­snych aktyw­no­ści dźwię­ko­wych, jak sound art, nagra­nia tere­no­we, czy kom­po­zy­cje pej­za­ży dźwię­ko­wych (sound­sca­pe com­po­si­tion), jak i do rady­kal­nych prak­tyk swo­bod­ne­go, spon­ta­nicz­ne­go impro­wi­zo­wa­nia muzy­ki – free impro­vi­sed music. Rafał Mazur jest zarów­no prak­ty­kiem spon­ta­nicz­nej impro­wi­za­cji (w 2020 roku uka­zał się 4‑płytowy box w wytwór­ni „Listen Foun­da­tion” z oka­zji 20-lecia jego pra­cy arty­stycz­nej jako impro­wi­za­tor-muzyk), jak i arty­stą zaj­mu­ją­cym się nagra­nia­mi tere­no­wy­mi i pej­za­żem dźwię­ko­wym. Ponad­to jako filo­zof i este­tyk zaj­mu­je się kon­cep­cja­mi muzy­ki jako czyn­no­ści poznaw­czej oraz teo­rią improwizacji.

Waż­ną czę­ścią twór­czo­ści Mazu­ra są kom­pro­wi­za­cje – szcze­gól­ny rodzaj kom­po­zy­cji dla impro­wi­za­to­rów. Stwo­rzył kom­pro­wi­za­cję dla duże­go zespo­łu: Qian means Cre­ati­ve (pre­mie­ra – Ostra­va Days 2018), dla zespo­łu muzy­ki impro­wi­zo­wa­nej: What is mind?, a dla impro­wi­za­to­ra i miej­skiej audios­fe­ry: Pięć spo­tkań z mia­stem. W 2020 powsta­ła kom­po­za­cja na impro­wi­za­to­rów i nagra­nia tere­no­we z dźwię­kiem mia­sta Kra­ko­wa pod nazwą: Citim­pro­vi­sa­tion Kra­ków. W roku 2021 w ramach arty­stycz­nej rezy­den­cji Kato­wi­ce Jazz Art. Festi­wal nastą­pi­ła reali­za­cja (Jen Shyu & Rafał Mazur) kom­pro­zi­wa­cji „Vibra­ting with the Grass”, oraz w ramach festi­wa­lu Kra­kow­ska Jesień Jaz­zo­wa mia­ła miej­sce pre­mie­ra audio­wi­zu­al­ne­go pro­jek­tu – trzy­czę­ścio­wej kom­pro­wi­za­cji „Sounds in Betwe­en” autor­stwa Mazu­ra (Insty­tut Instu­icji [Pl] & Mung Music [Kor]). Rów­nież w 2021 w ramach Sty­pen­dium Arty­stycz­ne­go Mia­sta Kra­ko­wa zosta­ła przy­go­to­wa­na i zre­ali­zo­wa­na kom­pro­wi­za­cja „Deep Free Immer­sion”, któ­rej czte­ry czę­ści skła­da­ły się z sound­sca­pe com­po­si­tion zre­ali­zo­wa­nych z cało­rocz­nych nagrań tere­no­wych pej­za­żu dźwię­ko­we­go Zale­wu Nowo­huc­kie­go oraz z impro­wi­za­cji stu­dyj­nej auto­ra. Na zamó­wie­nie festi­wa­lu Bien­na­le Aktu­el­le Music w Bre­mie Mazur przy­go­to­wał kom­pro­wi­za­cję będą­cą hoł­dem dla pol­skie­go kom­po­zy­to­ra noise: Touching the Tiger – Homa­ge to Kar­kow­ski – pre­mie­ra prze­wi­dzia­na jest na listo­pad 2022.

Mazur jest tak­że filo­zo­fem aka­de­mic­kim (dok­to­rat na UJ), a jego głów­ny­mi dzie­dzi­na­mi są filo­zo­fia impro­wi­za­cji, chiń­ska filo­zo­fia daoistycz­na, dale­ko­wschod­nia filo­zo­fia sztu­ki, este­ty­ka ewo­lu­cyj­na i natu­ra­li­stycz­na filo­zo­fia sztu­ki. W swo­jej dyser­ta­cji (2017 na Uni­wer­sy­te­cie Jagiel­loń­skim) pro­po­nu­je hipo­te­zę o audio­cen­trycz­nym grun­cie chiń­skie­go sys­te­mu myśle­nia i porów­nu­je tra­dy­cyj­ną prak­ty­kę muzycz­no-dźwię­ko­wą chiń­skich filo­zo­fów – wenren ze współ­cze­sny­mi aktyw­no­ścia­mi dźwię­ko­wy­mi jak sound art, pej­za­że dźwię­ko­we, spa­ce­ry dźwię­ko­we i współ­cze­sną sonic phi­lo­so­phy. Na pod­sta­wie swo­jej pra­cy porów­naw­czej Mazur kon­stru­uje swe­go rodza­ju nowa­tor­skie spoj­rze­nie na kon­cep­cję pozna­nia, któ­rą roz­wi­ja w pro­jek­cie Liste­ning Phi­lo­so­phy oraz natu­ra­li­stycz­ną kon­cep­cję muzy­ki jako sys­te­mu wibra­cji. Jest auto­rem książ­ki filo­zo­ficz­nej „Wiel­ki Dźwięk nie brzmi. Daoistycz­na filo­zo­ficz­na prak­ty­ka dźwię­ko­wa w kon­tek­ście wybra­nych nur­tów we współ­cze­snej sztu­ce i filo­zo­fii.”, bajek filo­zo­ficz­nych opar­tych na filo­zo­fii chiń­skiej „Podróż na Wiel­ką Górę” i „Powrót na Wiel­ką Górę” oraz arty­ku­łów nauko­wych i ese­jów filozoficznych.

Artur Majew­ski – trę­bacz i kom­po­zy­tor, uro­dzo­ny w 1978 roku we Wro­cła­wiu. Swo­ją przy­go­dę z muzy­ką roz­po­czął jako pia­ni­sta w wie­ku sied­miu lat, ale już jako dzie­się­cio­la­tek jako swój głów­ny instru­ment wybrał trąb­kę. Wraz z per­ku­si­stą Kubą Sucha­rem współ­two­rzy duet MIKROKOLEKTYW – dziś jed­ną z naj­waż­niej­szych for­ma­cji pol­skiej sce­ny improwizowanej.

Instru­men­tal­ne szli­fy zdo­by­wał stu­diu­jąc w latach 1998–2002 w kla­sie trąb­ki pod kie­run­kiem Pio­tra Woj­ta­si­ka na Wydzia­le Jaz­zu i Muzy­ki Roz­ryw­ko­wej Aka­de­mii Muzycz­nej w Kato­wi­cach. Tam też obro­nił pra­cę magi­ster­ską, któ­rej tema­tem była twór­czość Dona Cherry’ego. 

Jesz­cze w cza­sie stu­diów w kato­wic­kiej aka­de­mii współ­two­rzył for­ma­cję Robo­to­bi­bok, któ­ra eks­plo­ro­wa­ła pogra­ni­cze gatun­ków muzy­ki roc­ko­wej, jaz­zo­wej, elek­tro­nicz­nej i drum’n’base’owej. Zespół zdo­był sobie gro­no wier­nych słu­cha­czy nie tyl­ko w Pol­sce, ale tak­że poza jej gra­ni­ca­mi. W pierw­szej poło­wie 2002 roku odby­li nawet tra­sę kon­cer­to­wą w Sta­nach Zjed­no­czo­nych, poprze­dzo­ną licz­ny­mi wystę­pa­mi w mia­stach euro­pej­skich od Lizbo­ny przez Lon­dyn, Paryż, Bruk­se­lę,  Amster­dam, Ber­lin po Zagrzeb i Wie­deń. Przez dzie­więć lat dzia­łal­no­ści (1999–2008) Robo­to­bi­bok wydał trzy pły­ty kom­pak­to­we: “Jog­ging” (2000), “Insty­tut Las” (2003) i  “Nawy­ki Przy­ro­dy” (2004). Wszyst­kie wypu­ści­ła mała nie­za­leż­na ofi­cy­na wydaw­ni­cza, Vytvor­nia OM, zało­żo­na przez człon­ków grupy.

Wraz z per­ku­si­stą Kubą Sucha­rem, z któ­rym razem gra­li w zespo­le Robo­to­bi­bok, Artur Majew­ski współ­two­rzy duet Mikro­ko­lek­tyw – dziś jed­ną z naj­waż­niej­szych for­ma­cji pol­skiej sce­ny impro­wi­zo­wa­nej. Dowo­dem na to niech będą zna­ko­mi­te recen­zje ich płyt, a tak­że fakt, że Mikro­ko­lek­tyw jest pierw­szym i jak do tej pory jedy­nym pol­skim zespo­łem nagry­wa­ją­cym i wyda­ją­cym regu­lar­nie pły­ty w dzia­ła­ją­cej od 1957 roku słyn­nej ame­ry­kań­skiej ofi­cy­nie wydaw­ni­czej Del­mark Records. 

Majew­ski jest tak­że człon­kiem FOTON QUARTET wraz z Gerar­dem Lebi­kiem, Wojt­kiem Roma­now­skim i Kubą Cywiń­skim. Dotych­czas nagra­li jed­ną pły­tę, “Zomo Hall”, ale za to w jed­nej z naj­waż­niej­szych i naj­bar­dziej doce­nio­nych poza gra­ni­ca­mi pol­skiej fir­mie pły­to­wej NOT Two. Współ­pra­cu­je ze szcze­ciń­ską for­ma­cją Kri­sten, zało­żo­ną przez bra­ci Mate­usza i Łuka­sza Rychlic­kich oraz Artu­ra Bielę.

Regu­lar­nie kon­cer­tu­je w duetach z kra­kow­skim gita­rzy­stą baso­wym Rafa­łem Mazu­rem. Razem z nim, Kubą Sucha­rem oraz miesz­ka­ją­cą w Niem­czech pol­ską sak­so­fo­nist­ką Anną Kalu­zą nagra­li w 2013 album “Tone Hun­ting”, któ­ry uka­zał się nakła­dem zapew­ne naj­waż­niej­sze­go dziś euro­pej­skie­go wydaw­cy muzy­ki impro­wi­zo­wa­nej, por­tu­gal­skie­go Cle­an Feed Records. 

Przez lata pra­cy twór­czej, przede wszyst­kim dzię­ki nie­spo­ty­ka­nej kon­se­kwen­cji arty­stycz­nej oraz wła­sne­mu, ory­gi­nal­ne­mu języ­ko­wi, Artur Majew­ski docze­kał się pozy­cji jed­ne­go z naj­cie­kaw­szych impro­wi­za­to­rów w Euro­pie, któ­ry jest też chęt­nie zapra­sza­ny do współ­pra­cy przez muzy­ków zza Oce­anu. Regu­lar­nie gra z Robem Mazur­kiem w jego słyn­nej Explo­ding Star Orche­stra czy z Joshuą Abram­sem, kon­tra­ba­si­stą zwią­za­nym z chi­ca­gow­skim ruchem AACM, i jego gru­pą Natu­ral Infor­ma­tion Society.

Oka­zjo­nal­nie wystę­po­wał z taki­mi muzy­ka­mi jak: Fred Ander­son, Nico­le Mit­chell, Josh Mike Reed, Chad Tay­lor, Noel Kuper­smith, Matt Lux, Jason Ada­sie­wicz, Mat Bau­der, Jason Aje­mian, Nori­ta­ka Tana­ka, Nate McBri­de, John Hern­don, Tim Mulven­na, Ste­ve Hunt, Har­ri­son Ban­khe­ad, Edward Wil­ker­son Jr., Jim Baker, Mau­ri­cio Taka­ra, Richard Ribe­iro, Zlat­ko Kau­cic, Kazu­hi­sa Uchihashi.

Kon­cer­to­wał na naj­waż­niej­szych festi­wa­lach w Pol­sce i poza nią, m.in. na Gdy­nia Sum­mer Jazz Days 2001, JVC War­saw Jazz Festi­val 2002, War­saw Sum­mer Jazz Days 2002, Ser­gey Kury­okhin Festi­val 2003 w Ber­li­nie, Euro­so­nic Festi­val 2004 w Gro­nin­gen w Holan­dii i 26th Jaz­z­fe­sti­val Saal­fel­den w Austrii (2004), Leip­zi­ger Jazz Tage 2005 w Lip­sku, Jazz Im Goethe Gar­ten 2006 Festi­val w Lis­bo­nie, Tel Aviv Whi­te Night Festi­val w Izra­elu (2008), World Music Festi­val – Chi­ca­go 2009, Umbrel­la Music Festi­val – Chi­ca­go 2012.

Lee Woojoo – kore­ań­ski per­ku­si­sta tra­dy­cyj­ny i kom­po­zy­tor„ któ­ry łączy boga­te brzmie­nia gugak (tra­dy­cyj­nej muzy­ki kore­ań­skiej) ze współ­cze­sny­mi for­ma­mi eks­pre­sji muzycz­nej. W swo­jej dzia­łal­no­ści arty­stycz­nej dąży do two­rze­nia nowych połą­czeń pomię­dzy tra­dy­cyj­ną kore­ań­ską per­ku­sją a nowo­cze­sny­mi języ­ka­mi muzycz­ny­mi, prze­kra­cza­jąc kon­wen­cjo­nal­ne gra­ni­ce poprzez inte­gro­wa­nie tra­dy­cyj­nych instru­men­tów z nowy­mi brzmie­nia­mi, fak­tu­ra­mi i struk­tu­ra­mi rytmicznymi.

Stu­dio­wał tra­dy­cyj­ną muzy­kę kore­ań­ską na Uni­wer­sy­te­cie Hany­ang, gdzie uzy­skał sto­pień licen­cja­ta i tra­dy­cyj­ną kore­ań­ską per­ku­sję na Kore­ań­skim Naro­do­wym Uni­wer­sy­te­cie Sztuk, gdzie uzy­skał sto­pień magi­stra. Otrzy­mał I nagro­dę na 38. Natio­nal Gosu Com­pe­ti­tion w 2018 roku i Grand Prix pod­czas 7. Youth Festi­val Che­ong­chun Yeol­je­on w 2022 roku. Waż­niej­sze pro­jek­ty arty­sty to skom­po­no­wa­nie muzy­ki do performance’u sce­nicz­ne­go Two-Hands (2024), gdzie rów­nież odpo­wia­dał na wyko­na­nie muzy­ki, pro­duk­cja muzy­ki do fil­mu dla DDP Han­bok Expo (2024) i skom­po­no­wa­nie muzy­ki do kore­ań­sko-duń­skie­go współ reży­se­ro­wa­ne­go spek­ta­klu After War (2023).

Poprzez współ­pra­cę z mię­dzy­na­ro­do­wy­mi arty­sta­mi oraz wystę­py w pro­jek­tach i wyda­rze­niach o cha­rak­te­rze mię­dzy­na­ro­do­wym, w tym After War (2023), Lee Woojoo pre­zen­tu­je pięk­no i głę­bię kore­ań­skiej muzy­ki tra­dy­cyj­nej nowym odbior­com na całym świe­cie. Jego twór­czość ma na celu budo­wa­nie mostów mię­dzy kul­tu­ra­mi i łącze­nie ludzi poprzez uni­wer­sal­ny język muzyki.

Jang Seoy­oon – pio­nier­ska artyst­ka pan­so­ri, kom­po­zy­tor­ka i dyrek­tor­ka kre­atyw­na, współ­two­rzą­cą współ­cze­sny kra­jo­braz kore­ań­skiej muzy­ki tra­dy­cyj­nej. Opie­ra­jąc swo­ją dzia­łal­ność na głę­bo­kim zako­rze­nie­niu w pan­so­ri oraz kom­po­zy­cji muzy­ki gugak, od lat roz­wi­ja nowe spo­so­by rein­ter­pre­ta­cji tra­dy­cyj­nej nar­ra­cji muzycznej.

Do jej autor­skich pro­jek­tów nale­żą m.in. Pan­so­ri: Ani­mal Farm (2017–2019) oraz Pan­so­ri: The Lit­tle Prin­ce (2021), w któ­rych zaadap­to­wa­ła kla­sycz­ne dzie­ła George’a Orwel­la i Antoine’a de Saint-Exupéry’ego do for­my współ­cze­sne­go pan­so­ri. W pro­jek­tach tych peł­ni­ła rów­no­cze­śnie funk­cje autor­ki, kom­po­zy­tor­ki i wyko­naw­czy­ni, rein­ter­pre­tu­jąc świa­to­wą lite­ra­tu­rę poprzez uni­kal­ny język kore­ań­skiej nar­ra­cji muzycznej.

Artyst­ka współ­pra­co­wa­ła rów­nież z Natio­nal Chang­geuk Com­pa­ny of Korea przy reali­za­cji współ­cze­snych pro­duk­cji chang­geuk — kore­ań­skiej naro­do­wej for­my ope­ro­wej — takich jak Poetry (2017), The Cosmic Sound (2018) oraz The Mer­chants of Veni­ce (2023). Jej naj­now­sze pro­jek­ty, Ong­cheo (2024) i Bohe­oja (2025), uka­zu­ją jej nowa­tor­skie podej­ście do kom­po­zy­cji i kie­row­nic­twa muzycznego.

Poza dzia­łal­no­ścią teatral­ną Jang Seoy­oon kom­po­nu­je rów­nież muzy­kę do tele­wi­zyj­nych fil­mów doku­men­tal­nych, w tym do serii doku­men­tal­nej kore­ań­skiej tele­wi­zji KBS De O, reali­zo­wa­nej we współ­pra­cy z Korea Heri­ta­ge Servi­ce i poświę­co­nej kore­ań­skie­mu dzie­dzic­twu kulturowemu.

Jako pro­du­cent­ka współ­pra­cu­je rów­nież z arty­sta­mi współ­cze­sne­go gugak przy wydaw­nic­twach cyfro­wych, przy­czy­nia­jąc się do moder­ni­za­cji i popu­la­ry­za­cji kore­ań­skiej muzy­ki tradycyjnej.

Artyst­ka aktyw­nie pre­zen­tu­je kore­ań­ską muzy­kę tra­dy­cyj­ną na are­nie mię­dzy­na­ro­do­wej, wystę­pu­jąc pod­czas festi­wa­li i wyda­rzeń kul­tu­ral­nych, takich jak Poland-Korea UNESCO Cul­tu­re Month (2024) oraz cere­mo­nia otwar­cia 60-lecia wymia­ny kul­tu­ral­nej Korea–Kanada (2024).

Obok dzia­łal­no­ści arty­stycz­nej zaj­mu­je się rów­nież edu­ka­cją. Jest wykła­dow­czy­nią pan­so­ri w Kay­won High Scho­ol of Arts oraz pro­fe­sor­ką wizy­tu­ją­cą na Suwon Uni­ver­si­ty, gdzie wspie­ra roz­wój nowe­go poko­le­nia kore­ań­skich muzy­ków tradycyjnych.

Cen­tral­nym ele­men­tem jej dzia­łal­no­ści twór­czej pozo­sta­je roz­wój pan­so­ri jako żywej i nie­ustan­nie ewo­lu­ują­cej for­my sztu­ki. Poprzez swo­je kom­po­zy­cje, per­for­man­se i dzia­łal­ność peda­go­gicz­ną Jang Seoy­oon kon­se­kwent­nie posze­rza gra­ni­ce tra­dy­cyj­nej muzy­ki kore­ań­skiej, wyzna­cza­jąc nowe kie­run­ki dla gugak we współ­cze­snym świecie.

Bilety

40 PLN