Ogród zamknięty, ogród otwarty

Czerwcowe koncerty na dachu stały się już labową tradycją. Ponownie zapraszamy Was do ogrodu, gdzie pod gołym niebem dźwięki miasta połączą się z muzyką. 

Wła­śnie mia­stem inspi­ro­wał się Bob­by Ge w swo­im utwo­rze na skrzyp­ce z elek­tro­ni­ką Dop­pel­gän­ger Stre­ets. Kom­po­zy­tor spa­ce­ru­jąc po uli­cach czę­sto odczu­wał sur­re­alizm sąsiedz­twa krzy­kli­wych sal kon­cer­to­wych i wie­żow­ców z brud­ny­mi zauł­ka­mi i bied­ny­mi jadło­daj­nia­mi. Fascy­no­wa­ło go, że ta sama uli­ca dla jed­nej oso­by będzie syno­ni­mem prze­py­chu i kul­tu­ry, dla innej będzie ponu­rym, bez­li­to­snym czyść­cem. W mie­ście nakła­da­ją się na sie­bie róż­ne rze­czy­wi­sto­ści. Nie kon­ku­ru­ją ze sobą – zda­ją się na zauwa­żać sie­bie nawza­jem. To spra­wia, że po mia­stach moż­na obse­syj­nie cho­dzić bez koń­ca. Nigdy nie wiesz, do któ­re­go świa­ta nie­spo­dzie­wa­nie wstąpisz.

Muzy­ka potra­fi osa­czyć. Potra­fi wejść w naszą gło­wę niczym powra­ca­ją­ca myśl, od któ­rej nie spo­sób się uwol­nić. W The Light Is Cal­ling Micha­ela Gor­do­na krót­kie frag­men­ty dźwię­ko­we nie roz­wi­ja­ją się, a upo­rczy­wie krą­żą – nie­ubła­ga­nie i hip­no­tycz­nie. Podob­nie w Hyp­no­sis Paw­ła Jana­sa, gdzie repe­ty­cja sta­je się wręcz doświad­cze­niem – wcią­ga­ją­cym i pochła­nia­ją­cym, pro­wa­dzą­cym w stro­nę transu – sta­nu, w któ­rym per­cep­cja ule­ga zawie­sze­niu, a gra­ni­ca mię­dzy kon­tro­lą a jej utra­tą zaczy­na się zacierać. 

Z kolei w utwo­rze Rage aga­inst reply guy Báry Gísla­dót­tir poczu­je­my napię­cie mię­dzy powta­rzal­no­ścią a nara­sta­ją­cą inten­syw­no­ścią – jak­by ener­gia, począt­ko­wo uwię­zio­na w zamknię­tym obie­gu, stop­nio­wo szu­ka­ła ujścia. Dźwięk funk­cjo­nu­je tu jak żywa mate­ria – zdol­na do trans­for­ma­cji i oporu.

Hor­tus Conc­lu­sus, Hor­tus Aper­tus Ewy Trę­bacz – świa­to­wa pre­mie­ra tego wie­czo­ru – to utwór, w któ­rym wyizo­lo­wa­ne ele­men­ty rze­czy­wi­sto­ści ule­ga­ją powięk­sze­niu, frag­men­ta­cji i nawar­stwie­niu. Zamknię­ty ogród – prze­strzeń intro­spek­cji, ale też samot­no­ści i obse­syj­ne­go powra­ca­nia do deta­lu – stop­nio­wo otwie­ra się, a dźwięk,  ucie­le­śnio­ny w gło­sie i instru­men­tach, wcho­dzi w rela­cje z oto­cze­niem – z powie­trzem, prze­strze­nią, słuchaczami.

Czy ktoś już zauwa­żył motyw prze­wod­ni? Tak, to obse­sja. Kon­cert Ogród zamknię­ty, ogród otwar­ty jest pro­lo­giem tego­rocz­ne­go AżTak Festi­wa­lu, na któ­rym przyj­rzy­my się ludz­kim obse­sjom. Temu co nas wcią­ga, cze­mu nie może­my się oprzeć, co nas nisz­czy, ale też budu­je i pozy­tyw­nie nakrę­ca. W świe­cie, któ­ry zda­je się już nigdy nie zatrzy­mać, obse­syj­nie szu­ka­my… no wła­śnie, cze­go? Spró­buj­my zna­leźć na to odpo­wiedź. Albo po pro­stu posłu­chaj­my dobrej muzyki.

Program:

Bob­by Ge Dop­pel­gän­ger Stre­ets na skrzyp­ce i elek­tro­ni­kę
Ewa Trę­bacz Hor­tus Conc­lu­sus, Hor­tus Aper­tus Ogrod zamknię­ty, ogród otwar­ty na zespół* **
Micha­el Gor­don The Light Is Cal­ling na wio­lon­cze­lę i elek­tro­ni­kę
Paweł Janas Hyp­no­sis na akor­de­on
Bára Gísla­dót­tir Rage aga­inst reply guy na klar­net, skrzyp­ce, wio­lon­cze­lę,  gita­rę elek­trycz­ną i elektronikę

*pra­wy­ko­na­nie

Wystąpią:

Hash­tag Ensem­ble:
Mar­ta Piór­kow­ska skrzyp­ce
Domi­nik Pło­ciń­ski wio­lon­cze­la
Adam Elja­siń­ski klar­ne­ty
Adrian­na Szym­czyk*  klar­ne­ty
Paweł Janas akor­de­on
Mar­ta J. Bogu­sław­ska głos
Woj­ciech Bła­żej­czyk gita­ra elek­trycz­na
Kosma Stan­de­ra elek­tro­ni­ka live

*Aka­de­mia PRO

Realizacja:

kon­cep­cja pro­gra­mo­wa i tekst: Alek­san­dra Demow­ska-Madej­ska, Lilian­na Krych, Mar­ta Piór­kow­ska               
pro­duk­cja: Mar­ta Piór­kow­ska
iden­ty­fi­ka­cja wizu­al­na: Alek­san­dra Ołdak
reży­se­ria dźwię­ku: Kosma Standera

Prze­strzeń Muzy­ki Współ­cze­snej Hash­tag Lab współ­fi­nan­su­je Mia­sto Sto­łecz­ne War­sza­wa.
Patro­nem medial­nym Prze­strze­ni Muzy­ki Współ­cze­snej Hash­tag Lab jest POLMIC​.PL. i Dwój­ka Pol­skie Radio, Wybor​cza​.pl

Orga­ni­za­to­rem Hash­tag Lab jest Fun­da­cja Sfe­ra Harmonii

Dofi­nan­so­wa­no ze środ­ków Mini­stra Kul­tu­ry i Dzie­dzic­twa Naro­do­we­go pocho­dzą­cych z Fun­du­szu Pro­mo­cji Kul­tu­ry w ramach pro­gra­mu „Muzy­ka”, reali­zo­wa­ne­go przez Naro­do­wy Insty­tut Muzy­ki i Tańca.

**Dofi­nan­so­wa­no ze środ­ków Mini­stra Kul­tu­ry i Dzie­dzic­twa Naro­do­we­go pocho­dzą­cych z Fun­du­szu Pro­mo­cji Kul­tu­ry – pań­stwo­we­go fun­du­szu celo­we­go, w ramach pro­gra­mu „Zamó­wie­nia kom­po­zy­tor­skie”, reali­zo­wa­ne­go przez Naro­do­wy Insty­tut Muzy­ki i Tańca

O kom­po­zy­tor­ce premiery

Ewa Trę­bacz (ur. 1973) to pocho­dzą­ca z Kra­ko­wa kom­po­zy­tor­ka i artyst­ka inter­me­dial­na miesz­ka­ją­ca w Seat­tle w Sta­nach Zjed­no­czo­nych. Jej twór­czość obej­mu­je m.in. utwo­ry instru­men­tal­ne (solo­we, kame­ral­ne i sym­fo­nicz­ne), kom­po­zy­cje z kom­pu­te­ro­wo reali­zo­wa­nym dźwię­kiem, ścież­ki dźwię­ko­we do eks­pe­ry­men­tal­nych fil­mów ani­mo­wa­nych oraz prze­strzen­ne kom­po­zy­cje audio­wi­zu­al­ne w tzw. rze­czy­wi­sto­ści roz­sze­rzo­nej (ang. vir­tu­al – exten­ded – mixed reali­ty). Współ­pra­ca z inny­mi arty­sta­mi, rozu­mia­na jako wymia­na kre­atyw­no­ści, ma dla kom­po­zy­tor­ki fun­da­men­tal­ne zna­cze­nie. Inte­gral­ną czę­ścią jej aktyw­no­ści arty­stycz­nej jest prze­strzeń, któ­ra czę­sto peł­ni funk­cję kata­li­za­to­ra dzia­łań impro­wi­za­cyj­nych w miej­scach o uni­ka­to­wej aku­sty­ce. Trę­bacz czę­sto łączy w swo­ich arty­stycz­nych eks­plo­ra­cjach zaawan­so­wa­ne tech­no­lo­gie w zakre­sie nowych mediów z naj­star­szy­mi cywi­li­za­cyj­nie prak­ty­ka­mi wyko­naw­czy­mi, taki­mi jak hete­ro­fo­nia czy impro­wi­za­cja. Tech­ni­ki te, obec­ne w nie­mal wszyst­kich kul­tu­rach muzycz­nych na świe­cie, są naj­czyst­szą i naj­bar­dziej bez­po­śred­nią for­mą eks­pre­sji. Trę­bacz jest absol­went­ką Aka­de­mii Muzycz­nej im. K. Pen­de­rec­kie­go w Kra­ko­wie, gdzie stu­dio­wa­ła kom­po­zy­cję pod kie­run­kiem Bogu­sła­wa Scha­eVe­ra (dyplom w 1999), jak rów­nież kra­kow­skiej Aka­de­mii Eko­no­micz­nej (obec­nie Uni­wer­sy­tet Eko­no­micz­ny), gdzie w 2000 ukoń­czy­ła infor­ma­ty­kę. W latach 2004-10 była słu­chacz­ką pierw­sze­go w Sta­nach Zjed­no­czo­nych pro­gra­mu stu­diów dok­to­ranc­kich w dzie­dzi­nie nowych mediów na wydzia­le Digi­tal Arts and Expe­ri­men­tal Media (DXARTS) na Uni­ver­si­ty of Washing­ton w Seat­tle, gdzie w 2010 uzy­ska­ła tytuł dok­to­ra i w latach 2012–24 pra­co­wa­ła na sta­no­wi­sku Rese­arch Scien­tist. Utwo­ry i pro­jek­ty Ewy Trę­bacz były pre­zen­to­wa­ne w ponad 30 kra­jach świa­ta pod­czas kon­cer­tów, festi­wa­li i kon­fe­ren­cji, a tak­że w ramach publi­ka­cji w mię­dzy­na­ro­do­wych maga­zy­nach muzycz­nych (m.in. „Orga­ni­sed Sound” oraz „Neue Zeit­schrift für Musik”). W 2009 jej utwór things lost things invi­si­ble na orkie­strę sym­fo­nicz­ną i trój­wy­mia­ro­wą prze­strzeń dźwię­ko­wą został wyróż­nio­ny reko­men­da­cją Mię­dzy­na­ro­do­wej Try­bu­ny Kom­po­zy­to­rów w Pary­żu. Kom­po­zy­tor­ka współ­pra­cu­je rów­nież z arty­sta­mi zwią­za­ny­mi z Pra­cow­nią Fil­mu Ani­mo­wa­ne­go Aka­de­mii Sztuk Pięk­nych w Kra­ko­wie (głów­nie z Rober­tem Sową). Jest też lau­re­at­ką Sty­pen­dium Twór­cze­go Mia­sta Kra­ko­wa (1999). Otrzy­ma­ła zamó­wie­nia kom­po­zy­tor­skie i gran­ty na reali­za­cję pro­jek­tów arty­stycz­nych od wie­lu festi­wa­li i insty­tu­cji w Pol­sce i na świe­cie, m.in.: Klang­spu­ren Festi­val (Austria), War­szaw­skiej Jesie­ni, Musi­ca Polo­ni­ca Nova we Wro­cła­wiu, Festi­wa­lu Pra­wy­ko­nań w Kato­wi­cach, Związ­ku Kom­po­zy­to­rów Pol­skich oraz lokal­nych zespo­łów i insty­tu­cji z sie­dzi­bą w Seat­tle, takich jak Seat­tle Modern Orche­stra, trio Kin of the Moon czy North Cor­ner Cham­ber Orche­stra (NOCCO), Mid Atlan­tic Arts Foun­da­tion / USAr­ti­sts Inter­na­tio­nal, Allied Arts Foun­da­tion Seat­tle (2018 Artist Award „Listen UP! Music by Women”), a tak­że soli­stów wir­tu­ozów współ­pra­cu­ją­cych z kom­po­zy­to­ra­mi przy two­rze­niu nowe­go reper­tu­aru na swo­je instru­men­ty. W 2022 Trę­bacz była kom­po­zy­tor­ką rezy­dent­ką 33. edy­cji festi­wa­lu Musi­ca Polo­ni­ca Nova we Wro­cła­wiu. Pły­ta mono­gra­ficz­na kom­po­zy­tor­ki, z jej utwo­ra­mi kame­ral­ny­mi i orkie­stro­wy­mi, zosta­ła wyda­na w 2013 przez Pol­skie Radio i Pol­skie Cen­trum Infor­ma­cji Muzycz­nej (polmic​.pl) w ramach cyklu „Muzy­ka Pol­ska Dzi­siaj. Por­tre­ty Współ­cze­snych Kom­po­zy­to­rów Pol­skich”. Kom­po­zy­cje elek­tro­aku­stycz­ne Trę­bacz były pre­zen­to­wa­ne m.in. pod­czas festi­wa­lu Ars Elec­tro­ni­ca (Linz, Austria), ICMC (Inter­na­tio­nal Com­pu­ter Music Con­fe­ren­ce), CIME/ICEM (Inter­na­tio­nal Con­fe­de­ra­tion of Elec­tro­aco­ustic Music), SOUND Festi­val, SEAMUS (The Socie­ty for Elec­tro-Aco­ustic Music in the Uni­ted Sta­tes Con­fe­ren­ce), New York City Elec­tro­aco­ustic Music Festi­val (NYCEMF), Mise-En Festi­val (New York City), 40.4 Festi­val (Uni­ver­si­ty of Colo­ra­do, USA), Cervan­tes Elec­tro­acústi­co w Buenos Aires, SPLICE Festi­val II (BGSU) oraz wie­lu innych mię­dzy­na­ro­do­wych festi­wa­li i kon­fe­ren­cji poświę­co­nych muzy­ce elek­tro­aku­stycz­nej i kom­pu­te­ro­wej. Wybra­ne utwo­ry: Ale­the­ia na orkie­strę smycz­ko­wą (2000), Il Fon­te Ada­man­ti­no na kwar­tet smycz­ko­wy i zespół wokal­ny (1996–2002), Spin­ning Zone na per­ku­sję i media elek­tro­nicz­ne (2002), Chor­do­chro­mies na kla­we­syn i media elek­tro­nicz­ne (2003), Ephe­me­rae na sym­fo­nicz­ny zespół instru­men­tów dętych (2005), Cur­ri­cu­lum Vitae, digi­tal video (2005), Mino­taur na wal­tor­nię i prze­strzen­ny obraz dźwię­ko­wy (2005), things lost, things invi­si­ble na prze­strzeń ambi­so­nicz­ną i orkie­strę (2007), ERRAI. Immer­si­ve Audio­vi­su­al Space,performans audio­wi­zu­al­ny w rze­czy­wi­sto­ści rozszerzonej(2009), ANC’L’SUNR na orkie­strę sym­fo­nicz­ną i prze­strzen­ny obraz dźwię­ko­wy (2012), Iri­vi­skia na skrzyp­ce i wal­tor­nię z dźwię­kiem sur­ro­und (2015), Lige­ia na nie­wi­dzial­ny sopran, zespół kame­ral­ny i dźwięk sur­ro­und (2016), Win­ter After Times of Fire na zespół impro­wi­za­to­rów i prze­strzen­ny obraz dźwię­ko­wy (2019), Inan­na Descen­ding na zmien­ną obsa­dę i prze­strzen­ny obraz dźwię­ko­wy (2019), Meta­no­ia, kon­cert na skrzyp­ce, orkie­strę smycz­ko­wą i prze­strzen­ną war­stwę elek­tro­nicz­ną (2020), The Tower of Bro­ken Mir­rors, ambi­so­nicz­ny sound­sca­pe (2021), Abra­sion na kla­we­syn i media elek­tro­nicz­ne (2021–23), A Machi­ne for Entro­py na orkie­strę kame­ral­ną i media elek­tro­nicz­ne (2022), Umbrae, ambi­so­nicz­ny sound­sca­pe (2023), Thar­sis na klar­net kon­tra­ba­so­wy i media elek­tro­nicz­ne (2024), Recon­tre Series, współ­two­rzo­ne per­for­man­sy w roz­sze­rzo­nej rze­czy­wi­sto­ści, pro­jekt zbio­ro­wy we współ­pra­cy z Danie­lem Peter­so­nem, Lau­rą Luną Castil­lo i inny­mi (2024), Lul­la­bies for Nibru na flet baso­wy i media elek­tro­nicz­ne (2024), The Cistern Cha­in, ambi­so­nicz­ny sound­sca­pe (2017/22/25), Nostal­gia na dwa kwar­te­ty smycz­ko­we i media elek­tro­nicz­ne (2025), Lament dla Ur. Asam­bla­że z nie­ist­nie­ją­ce­go mia­sta na żeń­ski głos impro­wi­zu­ją­cy, zespół wokal­ny, orkie­strę i mul­ti­me­dia (2025).

Bilety

40 PLN