KRES

Uwaga, uwaga! Będzie mocno, będzie głośno. Będzie trochę o człowieku, trochę o Polsce i Warszawie, trochę o odczuciach i stereotypach. 

Będzie też o koń­cu – tym doty­czą­cym nas wszyst­kich i tym, któ­ry sami gene­ru­je­my wewnątrz sie­bie. Czy może­my zmie­rzyć się z pyta­niem o to, czy i jak potra­fi­my się bawić jako Pola­cy? Czy będzie to prze­kaz moc­no nega­tyw­ny, czy może jed­nak pozy­tyw­ny? A może to, co dla jed­nych jest dobrą zaba­wą, dla innych oka­zu­je się oso­bi­stą tragedią?

Cykl Hard­co­re Jaco­ba Glan­sa poświę­co­ny jest mia­stom, w któ­rych rezy­do­wał kom­po­zy­tor. Do utwo­rów takich jak Wien Hard­co­re, Oslo Hard­co­re i kom­po­zy­cji inspi­ro­wa­nych wie­lo­ma inny­mi mia­sta­mi dołą­czą dziś pre­mie­ro­wo Pol­ska Hard­co­re – War­sza­wa Hard­co­re – swo­isty zapis oso­bi­stych doświad­czeń kom­po­zy­to­ra, któ­ry od nie­daw­na miesz­ka w naszym kraju.

W dru­giej czę­ści kon­cer­tu muzy­cy Hash­tag Ensem­ble się­gną po instru­men­ty elek­trycz­ne, by za pomo­cą moc­nych, prze­two­rzo­nych brzmień opo­wie­dzieć o KRESIE – kre­sie czło­wie­czeń­stwa, gra­ni­cach naszej psy­chi­ki, a w pew­nym sen­sie tak­że o dra­ma­tycz­nym koń­cu marzeń i rezy­gna­cji zwią­za­nej z – no wła­śnie – kre­sem wytrzy­ma­ło­ści czło­wie­ka zanu­rzo­ne­go w nie­usta­ją­cym stre­sie i ocze­ki­wa­niach ota­cza­ją­ce­go go świata.

Tro­je kom­po­zy­to­rów – Teo­ni­ki Roży­nek, Woj­ciech Bła­żej­czyk i Artur Zaga­jew­ski – oraz tro­je wyko­naw­ców z Hash­tag Ensem­ble, połą­czo­nych w jed­nej peł­no­wy­mia­ro­wej kom­po­zy­cji elektronicznej.

Czy wspól­nie łatwiej jest dotrzeć do kre­su? I czy wspól­nie moż­na go przekroczyć?

Program:

Jacob Glans Pol­ska Hard­co­re War­sza­wa Hard­co­re vol. I *
Artur Zaga­jew­ski, Teo­ni­ki Roży­nek, Woj­ciech Bła­żej­czyk  KRES **
*pra­wy­ko­na­nie
**Pra­wy­ko­na­nie dofi­nan­so­wa­no ze środ­ków Mini­stra Kul­tu­ry i Dzie­dzic­twa Naro­do­we­go pocho­dzą­cych z Fun­du­szu Pro­mo­cji Kul­tu­ry – pań­stwo­we­go fun­du­szu celo­we­go, w ramach pro­gra­mu „Zamó­wie­nia kom­po­zy­tor­skie”, reali­zo­wa­ne­go przez Naro­do­wy Insty­tut Muzy­ki i Tańca”

Wystąpią:

Mar­ta Piór­kow­ska elek­trycz­ne skrzypce/skrzypce
Alek­san­dra Sulej skrzyp­ce *
Alek­san­dra Demow­ska-Madej­ska elek­trycz­na altówka/altówka 
Woj­ciech Bła­żej­czyk gita­ra elek­trycz­na
Domi­nik Pło­ciń­ski wio­lon­cze­la
Paweł Janas akor­de­on
Mate­usz Loska kon­tra­bas
Sta­ni­sław Gro­szew­ski dyry­gent *

*Aka­de­mia PRO

Realizacja:

kon­cep­cja pro­gra­mo­wa i tekst: Alek­san­dra Demow­ska-Madej­ska, Woj­ciech Bła­żej­czyk, Lilian­na Krych, Mar­ta Piór­kow­ska             
pro­duk­cja: Alek­san­dra Demow­ska-Madej­ska, Mar­ta Piór­kow­ska
iden­ty­fi­ka­cja wizu­al­na: Alek­san­dra Ołdak
reży­se­ria dźwięku:

Prze­strzeń Muzy­ki Współ­cze­snej Hash­tag Lab współ­fi­nan­su­je Mia­sto Sto­łecz­ne War­sza­wa.
Patro­nem medial­nym Prze­strze­ni Muzy­ki Współ­cze­snej Hash­tag Lab jest POLMIC​.PL. i Dwój­ka Pol­skie Radio.

Ostrze­że­nie: Pod­czas kon­cer­tu wystę­pu­ją frag­men­ty o bar­dzo wyso­kim pozio­mie gło­śno­ści. Oso­bom szcze­gól­nie wraż­li­wym na inten­syw­ne dźwię­ki zale­ca­my zacho­wa­nie ostroż­no­ści oraz korzy­sta­nie z ochron­ni­ków słuchu. 

Jeśli chcesz wie­dzieć wię­cej o utwo­rach i  artystach:

Seria „Hard­co­re” Jako­ba Glan­sa to cykl kom­po­zy­cji, któ­re­go celem jest połą­cze­nie muzy­ki współ­cze­snej z este­ty­ką i ide­ała­mi zaczerp­nię­ty­mi z pun­ka, meta­lu, hard­co­re tech­no oraz innych odmian muzy­ki eks­tre­mal­nej. Każ­dy utwór z serii nosi nazwę mia­sta, w któ­rym odby­wa się jego pra­wy­ko­na­nie, a tak­że numer kolej­nej kom­po­zy­cji przy­pi­sa­nej do tego miasta.

„War­sza­wa Hard­co­re vol. I” jest dwu­na­stym utwo­rem całe­go cyklu „Hard­co­re” i zara­zem pierw­szym, któ­ry zosta­nie wyko­na­ny w Pol­sce i będzie ją repre­zen­to­wał w ramach serii. Kom­po­zy­cja sta­no­wi rów­nież peł­ne humo­ru i dystan­su odzwier­cie­dle­nie oso­bi­stej rela­cji kom­po­zy­to­ra z Pol­ską i pol­ską kul­tu­rą, kształ­to­wa­nej przez lata, któ­re spę­dził tutaj jako imigrant.

KRES to bli­sko godzin­ny spek­takl dźwię­ko­wy na tro­je instru­men­ta­li­stów i elek­tro­ni­kę, stwo­rzo­ny wspól­nie przez Artu­ra Zaga­jew­skie­go, Teo­ni­ki Roży­nek i Woj­cie­cha Bła­żej­czy­ka. Trzy autor­skie czę­ści, połą­czo­ne elek­tro­nicz­ny­mi inter­lu­dia­mi, two­rzą jeden nie­prze­rwa­ny prze­bieg – muzycz­ną opo­wieść o docho­dze­niu do gra­ni­cy: wytrzy­ma­ło­ści, sta­bil­no­ści, zna­ne­go porząd­ku. Punk­tem wyj­ścia dla pro­jek­tu jest wie­lo­znacz­ność sło­wa „kres”. W per­spek­ty­wie oso­bi­stej ozna­cza ono gra­ni­cę psy­chicz­nej wytrzy­ma­ło­ści czło­wie­ka pod­da­ne­go pre­sji, prze­cią­że­niu i nie­ustan­ne­mu przy­spie­sze­niu współ­cze­sne­go życia. W szer­szej per­spek­ty­wie KRS odno­si się do poczu­cia wyczer­py­wa­nia się dotych­cza­so­we­go ładu – spo­łecz­ne­go, poli­tycz­ne­go i kul­tu­ro­we­go – oraz towa­rzy­szą­cej temu nie­pew­no­ści przy­szło­ści. Te dwa wymia­ry prze­ni­ka­ją się: kry­zys świa­ta zewnętrz­ne­go znaj­du­je odbi­cie w kon­dy­cji jed­nost­ki, a napię­cie, lęk i poczu­cie utra­ty sta­bil­no­ści sta­ją się doświad­cze­niem zarów­no pry­wat­nym, jak i zbiorowym.Radykalność tema­tu znaj­du­je swo­je odbi­cie w rady­kal­no­ści brzmie­nia. KRES się­ga z jed­nej stro­ny do eks­pre­sjo­ni­stycz­nej idei Ur-Schrei – pier­wot­ne­go krzy­ku, z dru­giej zaś do ener­gii współ­cze­snej muzy­ki alter­na­tyw­nej, indu­strial­nej i meta­lo­wej. Nie cho­dzi jed­nak o sty­li­stycz­ne naśla­do­wa­nie roc­ka czy meta­lu. Ich inten­syw­ność, fizycz­ność dźwię­ku, niskie reje­stry i prze­ster sta­ją się mate­ria­łem dla języ­ka współ­cze­snej muzy­ki kom­po­no­wa­nej. Nie­ty­po­wy jest już sam skład wyko­naw­czy: skrzyp­ce elek­trycz­ne, altów­ka elek­trycz­na oraz ośmio­stru­no­wa gita­ra elek­trycz­na. Towa­rzy­szy im reali­zo­wa­na elek­tro­ni­ka na żywo, roz­pro­wa­dzo­na w czte­ro­ka­na­ło­wej prze­strze­ni dźwię­ko­wej. Instru­men­ty elek­trycz­ne nie są tu jedy­nie elek­tro­nicz­ny­mi odpo­wied­ni­ka­mi swo­ich aku­stycz­nych pier­wo­wzo­rów. Ich dźwięk zosta­je pod­da­ny inten­syw­ne­mu prze­twa­rza­niu: obni­ża­niu, defor­mo­wa­niu, prze­ste­ro­wa­niu, zapę­tla­niu i roz­sz­cze­pia­niu. Dzię­ki elek­tro­ni­ce skrzyp­ce i altów­ka mogą zejść w rejo­ny brzmie­nio­we koja­rzo­ne z naj­niż­szy­mi reje­stra­mi ośmio­stru­no­wej gita­ry. Gra­ni­ce pomię­dzy instru­men­ta­mi zaczy­na­ją się zacie­rać, a tra­dy­cyj­na toż­sa­mość ich brzmie­nia ule­ga stop­nio­wej trans­for­ma­cji. War­stwa elek­tro­nicz­na łączy pro­ce­so­ry efek­tów gita­ro­wych z kom­pu­te­ro­wym prze­twa­rza­niem dźwię­ku w śro­do­wi­sku Max. Ana­lo­go­wo brzmią­ce prze­ste­ry, fuzz, okta­we­ry czy cho­rus spo­ty­ka­ją się z gra­nu­la­cją, trans­for­ma­cja­mi spek­tral­ny­mi, loope­ra­mi oraz efek­ta­mi glitch i stut­ter. Tech­no­lo­gia sta­je się w ten spo­sób czę­ścią dra­ma­tur­gii utwo­ru: pozwa­la dopro­wa­dzać dźwięk do gra­nic roz­po­zna­wal­no­ści, prze­cią­żać go i defor­mo­wać – podob­nie jak temat KRESU opo­wia­da o prze­kra­cza­niu gra­nic wytrzy­ma­ło­ści. Kom­po­zy­cja roz­wi­ja się bez przerw. Pre­lu­dium elek­tro­nicz­ne pro­wa­dzi do pierw­szej z trzech oko­ło pięt­na­sto­mi­nu­to­wych czę­ści, pomię­dzy któ­ry­mi poja­wia­ją się krót­kie inter­lu­dia. Nie peł­nią one jed­nak funk­cji tra­dy­cyj­nych pauz – prze­ciw­nie, pod­trzy­mu­ją cią­głość dra­ma­tur­gicz­ną i płyn­nie prze­pro­wa­dza­ją słu­cha­cza pomię­dzy trze­ma odmien­ny­mi języ­ka­mi kom­po­zy­tor­ski­mi. W zapla­no­wa­nej struk­tu­rze znaj­du­je się rów­nież prze­strzeń dla impro­wi­za­cji, przede wszyst­kim w obsza­rze fak­tu­ry i brzmie­nia. Dobór troj­ga kom­po­zy­to­rów nie jest przy­pad­ko­wy. Artu­ra Zaga­jew­skie­go, Teo­ni­kę Roży­nek i Woj­cie­cha Bła­żej­czy­ka łączy zain­te­re­so­wa­nie wyra­zi­stym, ener­ge­tycz­nym dźwię­kiem, prze­kra­cza­niem tra­dy­cyj­nych gra­nic muzy­ki kom­po­no­wa­nej oraz swo­bod­ne czer­pa­nie ze świa­ta elek­tro­ni­ki i kul­tu­ry alter­na­tyw­nej. Każ­de z nich opo­wia­da jed­nak o KRESIE wła­snym języ­kiem. W efek­cie powsta­je nie tyle zestaw trzech nowych kom­po­zy­cji, ile jeden wspól­ny, oko­ło godzin­ny orga­nizm dźwię­ko­wy – sytu­ują­cy się na sty­ku kon­cer­tu muzy­ki współ­cze­snej, eks­pe­ry­men­tal­nej elek­tro­ni­ki i inten­syw­no­ści wła­ści­wej kul­tu­rze roc­ko­wej. KRES sta­wia pyta­nie o moment, w któ­rym napię­cie osią­ga war­tość gra­nicz­ną. I o to, co znaj­du­je się po jej przekroczeniu.

Kom­po­zy­tor­ki i kompozytorzy:

Teo­ni­ki Roży­nek – kom­po­zy­tor­ka z wyraź­nym zami­ło­wa­niem do sound desi­gnu. Skon­cen­tro­wa­na na nasłu­chi­wa­niu rze­czy­wi­sto­ści, będą­cej jej głów­nym źró­dłem mate­ria­łu dźwię­ko­we­go. Kolek­cjo­ner­ka odpa­dów dźwię­ko­wych, a tak­że śmie­cio­wych obiek­tów, któ­re mogą się przy­słu­żyć do gene­ro­wa­nia dźwię­ku. Two­rzy muzy­kę elek­tro­nicz­ną i elek­tro­aku­stycz­ną, solo­wo oraz w kolek­ty­wach. Gra na skrzyp­cach, elek­tro­ni­ka­liach i zna­le­zio­nych przy­pad­ko­wo przed­mio­tach. Chęt­nie współ­pra­cu­je z arty­sta­mi innych dzie­dzin, współ­two­rząc fil­my, spek­ta­kle i mul­ti­me­dial­ne insta­la­cje. Jej utwo­ry były wyko­ny­wa­ne na róż­nych festi­wa­lach, m. in. na War­szaw­skiej Jesie­ni, Musi­ce Elec­tro­ni­ce Novej, Sacrum Pro­fa­num, Unso­un­dzie, Con­ta­inerc­lan­gu (Kolo­nia), czy Bedin­go Inter­na­tio­nal Festi­val of Explo­ra­to­ry Music. Współ­pra­co­wa­ła przy pro­duk­cjach fil­mo­wych (Wie­ża. Jasny dzień w reż. J. Szelc, Pri­me Time w reż. J. Piąt­ka, Sole w reż. C. Siro­nie­go), spek­ta­klach teatral­nych (Hymn do miło­ści w reż. M. Gór­nic­kiej (Naj­lep­sza Muzy­ka na 10. Festi­wa­lu Boska Kome­dia), Listo­pad w reż. T. Węgo­rzew­skie­go (wyróż­nie­nie na III edy­cji festi­wa­lu Kla­sy­ka Żywa)), spek­ta­klach tele­wi­zyj­nych (Sła­bi w reż. A. Bie­drzyc­kie­go (nagro­da za muzy­kę na Teatro­te­ka Fest 2019) i per­for­man­sach (Cho­rus from the “The Ark of Cove­nant” K. Kozy­ry). W 2021 roku otrzy­ma­ła nagro­dę za muzy­kę do Pri­me Time na 46. Festi­wa­lu Pol­skich Fil­mów Fabu­lar­nych w Gdy­ni oraz Pasz­port Poli­ty­ki. Jest absol­went­ką UMFC w War­sza­wie w kla­sie kom­po­zy­cji Krzysz­to­fa Baculewskiego.

Artur Zaga­jew­ski – kom­po­zy­tor, teo­re­tyk muzy­ki, ur. w 1978 r. w Toma­szo­wie Mazo­wiec­kim. Ukoń­czył z wyróż­nie­niem teo­rię muzy­ki (2005) pod kie­run­kiem prof. dr hab. Ryszar­da Danie­la Golian­ka oraz kom­po­zy­cję (2008) w kla­sie prof. Bro­ni­sła­wa Kazi­mie­rza Przy­byl­skie­go w Aka­de­mii Muzycz­nej w Łodzi. Stu­dio­wał muzy­kę elek­tro­nicz­ną pod kie­run­kiem dra hab. Krzysz­to­fa Knit­tla. W roku 2012 obro­nił pra­cę dok­tor­ską w dzie­dzi­nie kom­po­zy­cji pod kie­run­kiem prof. Zyg­mun­ta Krau­ze­go. Brał udział w kur­sach pro­wa­dzo­nych przez prof. Mar­ka Cho­ło­niew­skie­go (Aka­de­mia Muzycz­na w Kra­ko­wie, 2012) oraz prof. Gra­ży­nę Pstro­koń­ską-Nawra­til (Aka­de­mia Muzycz­na we Wro­cła­wiu, 2012). Jest lau­re­atem: Mię­dzy­na­ro­do­we­go Kon­kur­su Kom­po­zy­tor­skie­go „850 Jah­re Cot­t­bus – Musi­ka­li­sche Bil­der einer Stadt” (wyróż­nie­nie, 2006), dwóch edy­cji kon­kur­su BMW Crash! orga­ni­zo­wa­ne­go przez Sto­wa­rzy­sze­nie Zachę­ta Sztu­ki Współ­cze­snej w Szcze­ci­nie (wyróż­nie­nie w 2006 oraz nagro­da głów­na w 2007), 48. oraz 50. edy­cji Kon­kur­su Mło­dych Kom­po­zy­to­rów im. Tade­usza Bair­da (dwu­krot­nie II nagro­da w 2007 oraz 2009), V Kon­kur­su Kom­po­zy­tor­skie­go im. Krzysz­to­fa Kome­dy w Słup­sku (wyróż­nie­nie, 2007), kon­kur­su kom­po­zy­tor­skie­go orga­ni­zo­wa­ne­go w ramach Festi­wa­lu Współ­cze­snej Muzy­ki Dzie­cię­cej i Mło­dzie­żo­wej „Srebr­na Szyb­ka” w Kra­ko­wie (wyróż­nie­nie, 2009), III Mię­dzy­na­ro­do­we­go Kon­kur­su Kom­po­zy­tor­skie­go im. Gra­ży­ny Bace­wicz w Łodzi (I nagro­da, 2009) oraz kon­kur­su „in-OUT-side” orga­ni­zo­wa­ne­go w ramach Sound Scre­en Festi­val w Byd­gosz­czy (nagro­da głów­na, 2009). Dwu­krot­nie (2010, 2018) został lau­re­atem sta­tu­et­ki Łódz­kie EUREKA, w roku 2014 jego Sta­bat Mater zosta­ło nomi­no­wa­ne do Wro­cław­skiej Nagro­dy Polo­ni­ca Nova. W 2017 roku jego utwór brut repre­zen­to­wał Pol­skie Radio i otrzy­mał naj­wyż­szą loka­tę na Mię­dzy­na­ro­do­wej Try­bu­nie Kom­po­zy­to­rów w Paler­mo. Ponad­to był nomi­no­wa­ny do nagro­dy Kory­fe­usz Muzy­ki Pol­skiej w kate­go­rii Oso­bo­wość Roku (2017) a tak­że Pasz­por­tów Poli­ty­ki (2018). Jego utwo­ry pre­zen­to­wa­ne były m.in. pod­czas festi­wa­li: Loop Festi­val (Bel­gia), Inter­na­tio­na­al Kamer­mu­ziek­fe­sti­val (Holan­dia), Inter­na­tio­nal Anka­ra Music Festi­val (Tur­cja), Mit­tel­Fest (Wło­chy), Saxå Kam­mar­mu­sic­fe­sti­val (Szwe­cja), Mię­dzy­na­ro­do­wy Festi­wal Muzy­ki Współ­cze­snej AFEKT (Esto­nia), Mię­dzy­na­ro­do­wy Festi­wal Muzy­ki Aku­stycz­nej, Elek­tro­nicz­nej oraz Pro­jek­tów Mul­ti­me­dial­nych w Brnie (Cze­chy), War­szaw­ska Jesień, Musi­ca Polo­ni­ca Nova (Wro­cław), Sacrum Pro­fa­num (Kra­ków), Festi­wal Pra­wy­ko­nań (Kato­wi­ce), Festi­wal Tra­dy­cji i Awan­gar­dy Muzycz­nej KODY (Lublin), Poznań­ska Wio­sna Muzycz­na, Dni Muzy­ki Nowej (Gdańsk), Audio Art (Kra­ków), Alka­gran (Cze­cho­wi­ce-Dzie­dzi­ce), Mię­dzy­na­ro­do­we Spo­tka­nia Arty­stycz­ne EXPERYMENT (Zbą­szyń), Sound Scre­en Festi­val (Byd­goszcz), Gor­czyc­ki Festi­wal, Fokus Łódź Bien­na­le, Kolo­ry Pol­ski oraz cykl contem.ucha (Fil­har­mo­nia Łódz­ka), Łódz­kie Spo­tka­nia Bale­to­we, Retro­per­spek­ty­wy (Łódź), Musi­ca Pri­va­ta (Łódź), a tak­że w Ośrod­ku Doku­men­ta­cji Sztu­ki Tade­usza Kan­to­ra CRICOTEKA (Kra­ków). W 2016 roku został zapro­szo­ny do udzia­łu w MusMa Euro­pe­an Bro­ad­ca­sting Pro­ject. Współ­pra­co­wał z akto­rem Arka­diu­szem Jaku­bi­kiem, wio­lon­cze­li­stą Domin­kiem Połoń­skim, śpie­wacz­ką Aga­tą Zubel, fle­cist­ką Ewą Lieb­chen, kla­we­sy­nist­ką Goś­ką Isphor­ding, cho­re­ograf­ką Pau­li­ną Wyci­chow­ską, per­for­mer­ką Zor­ką Wol­l­ny, reży­se­rem Pio­trem Sta­si­kiem (ich Ope­ra o Pol­sce otrzy­ma­ła w 2019 roku nomi­na­cję do Pol­skich Nagród Fil­mo­wych ORŁY w kate­go­rii Film Doku­men­tal­ny), a tak­że z zespo­ła­mi: Bang on a Can All-Stars, Orkie­stra Muzy­ki Nowej, Kwar­tet Ślą­ski, Kwar­tlu­dium, Spół­dziel­nia Muzycz­na Con­tem­po­ra­ry Ensem­ble, Hash­tag Ensem­ble, Arte dei Suona­to­ri, Polish Cel­lo Quar­tet, Małe Instru­men­ty, Hań­ba! Zaj­mu­je się bada­nia­mi nad muzy­ką roc­ko­wą, pre­zen­tu­jąc je w for­mie wykła­dów oraz publi­ka­cji, a tak­że pro­wa­dzi wykła­dy i warsz­ta­ty z zakre­su muzy­ki XX i XXI wie­ku oraz kształ­ce­nia słu­chu. Był człon­kiem Jury m.in. Festi­wa­lu Wyobraź­ni Muzycz­nej mYear (Aka­de­mia Muzycz­na we Wro­cła­wiu). Jest wykła­dow­cą w łódz­kiej Aka­de­mii Muzycz­nej oraz nauczy­cie­lem przed­mio­tów teo­re­tycz­nych w Zespo­le Szkół Muzycz­nych im. S. Moniusz­ki w Łodzi, a tak­że człon­kiem Związ­ku Kom­po­zy­to­rów Pol­skich oraz Komi­sji Pro­gra­mo­wej Mię­dzy­na­ro­do­we­go Festi­wa­lu Muzy­ki Współ­cze­snej „War­szaw­ska Jesień”.

Woj­ciech Bła­żej­czyk - kom­po­zy­tor, gita­rzy­sta i reży­ser dźwię­ku. Ukoń­czył kom­po­zy­cję na Uni­wer­sy­te­cie Muzycz­nym Fry­de­ry­ka Cho­pi­na w War­sza­wie w kla­sie prof. Zyg­mun­ta Krau­ze oraz Wydział Reży­se­rii Dźwię­ku na UMFC. Jest kie­row­ni­kiem Cho­pin Uni­ver­si­ty Elec­tro­nic Music Stu­dio oraz człon­kiem Gru­py Kre­atyw­nej two­rzą­cej Hash­tag Lab – Prze­strzeń Muzy­ki Współ­cze­snej w War­sza­wie. Jego utwo­ry były wyko­ny­wa­ne przez zespo­ły takie jak Klang­fo­rum Wien, Musik­Fa­brik, Lon­don Sin­fo­niet­ta, Orkie­stra i Chór Fil­har­mo­nii Naro­do­wej w War­sza­wie, Pol­ska Orkie­stra Radio­wa, Uni­ted Instru­ments of Luci­lin, Fil­har­mo­nia Gorzow­ska, Orkie­stra Wra­ti­sla­via, Kwar­tlu­dium, Hash­tag Ensemble.

Jest lau­re­atem sze­re­gu nagród w kon­kur­sach kom­po­zy­tor­skich, m.in. nagro­dy Inter­na­tio­nal Con­fe­de­ra­tion of Elec­tro­aco­ustic Music Prix CIME 2019 za utwór #Network­Mu­sic, I nagro­dy w 52. Kon­kur­sie Mło­dych Kom­po­zy­to­rów im. Tade­usza Bair­da (2011). Uczest­ni­czył w warsz­ta­tach IRCAM Forum Work­shops w Pary­żu. Wydał 4 pły­ty mono­gra­ficz­ne: Muzy­ka strun (Cho­pin Uni­ver­si­ty Press, 2022, pły­ta nagro­dzo­na Fry­de­ry­kiem w kate­go­rii Album Roku Muzy­ka Współ­cze­sna), Gene­ral The­ory of Rela­ti­vi­ty (2021, KAIROS), Trash Music (Requ­iem Records, 2018) i Loopo­wi­za­cje (2013, For Tune) i sze­reg płyt z muzy­ką impro­wi­zo­wa­ną (z Hash­tag Ensem­ble i The Intu­ition Orche­stra). Two­rzy zarów­no muzy­kę aku­stycz­ną jak i elek­tro­aku­stycz­ną, orkie­stro­wą i kame­ral­ną. Wśród utwo­rów orkie­stro­wych wymie­nić nale­ży Litur­gy of the Object na orkie­strę sym­fo­nicz­ną, chór i obiek­to­fo­ny, Kolo­nię kar­ną na akto­ra i orkie­strę sym­fo­nicz­ną, Kon­cert na altów­kę, klar­net elek­tro­ni­kę i orkie­strę, smycz­ko­wą, Kon­cert na gita­rę i orkie­strę smycz­ko­wą. Bła­żej­czyk jest auto­rem muzy­ki do kil­ku­na­stu fil­mów doku­men­tal­nych, pra­wie 30 spek­ta­kli teatral­nych i gry kom­pu­te­ro­wej. Spe­cja­li­zu­je się w prze­twa­rza­niu na żywo dźwię­ku instru­men­tów aku­stycz­nych i obiek­tów dźwię­ko­wych. Jest twór­cą obiek­to­fo­nów (są to instru­men­ty powsta­łe z przed­mio­tów codzien­ne­go użyt­ku, któ­rych dźwięk jest prze­twa­rza­ny na żywo) oraz gesto­fo­nu – instru­men­tu elek­tro­nicz­ne­go, w któ­rym wyko­naw­ca za pomo­cą gestów ste­ru­je para­me­tra­mi dźwię­ku. Gra tak­że na nie­ty­po­wych instru­men­tach stru­no­wych (cytry, vali­ha, ban­du­ra). Woj­ciech Bła­żej­czyk jest tak­że aktyw­nym gita­rzy­stą. Wyko­nu­je muzy­kę roz­ryw­ko­wą i współ­cze­sną na gita­rze elek­trycz­nej. Jest człon­kiem Hash­tag Ensem­ble. Wyko­nu­je tak­że muzy­kę impro­wi­zo­wa­ną (wystę­po­wał m.in. z Kawa­le­ra­mi Błot­ny­mi, Elec­tro­ni­shes Gluck, Ada­mem Pie­roń­czy­kiem, Aga­tą Zubel, Krzysz­to­fem Knit­tlem, Joël­le Léandre).

Jacob Glans – kom­po­zy­tor okre­śla sie­bie mia­nem kom­po­zy­to­ra bru­ta­li­stycz­ne­go, wią­żąc swo­ją twór­czość ze sty­lem archi­tek­tu­ry bru­ta­li­stycz­nej. Jego muzy­ka jest zazwy­czaj wyra­zi­sta, pro­sta, cięż­ka i „tania”. Cha­rak­te­ry­zu­ją ją skraj­ne kon­tra­sty dyna­micz­ne, szyb­kie tem­pa oraz pun­ko­wa szorst­kość i inten­syw­ność. Roz­cią­ga się od skraj­nej dyso­nan­so­wo­ści po peł­ną kon­so­nan­so­wość, nie będąc przy tym ani ści­śle eks­pe­ry­men­tal­na, ani tra­dy­cyj­na. Kom­po­zy­tor czę­sto wyko­rzy­stu­je ele­men­ty teatral­ne i czer­pie inspi­ra­cje z nie­oczy­wi­stych źró­deł, zwy­kle nie­ko­ja­rzo­nych z muzy­ką współ­cze­sną. Jego sztu­ka jest wyraź­ną kon­se­kwen­cją doświad­czeń wynie­sio­nych z under­gro­un­do­wej sce­ny pun­ko­wej. Jak sam pod­kre­śla, jego naj­waż­niej­szą misją jako arty­sty jest pró­ba wywo­ły­wa­nia „skraj­nych, natych­mia­sto­wych reak­cji poprzez ele­men­ty bru­tal­ne, komicz­ne lub sen­ty­men­tal­ne”. Jakob współ­pra­co­wał z wie­lo­ma zespo­ła­mi, muzy­ka­mi i insty­tu­cja­mi w Nor­we­gii, Szwe­cji, Danii, Islan­dii, Pol­sce, Sta­nach Zjed­no­czo­nych, Chor­wa­cji, Hisz­pa­nii, Anglii, Chi­nach i Japo­nii. Wśród zespo­łów, z któ­ry­mi współ­pra­co­wał, znaj­du­ją się m.in.: Swe­dish Cham­ber Orche­stra, SISU, Air­bor­ne Exten­ded, Trio Brax, Alpa­ca Ensem­ble, Fyri Flu­te Quar­tet, Ensem­ble GAEA, Mean Ste­el, Ensem­ble Obsi­dian, K!ART, Gage­ego!, Gothen­burg Wind Orche­stra, Tita­nia, Ensem­ble Mat­ters, Are­po Ensem­ble, KRÆKK, Ensem­ble Rex oraz Insi­mul Sin­fo­niet­ta. Współ­pra­co­wał rów­nież z uzna­ny­mi soli­sta­mi, taki­mi jak Fuku­ha­ra Sawa­ko, Ragn­hild San­nes, Tore Eide Bor­dal i Ales­san­dra Rom­bo­la. Obec­nie jest człon­kiem zarzą­du Kom­po­ni­ste­nes veder­lags­fond (2026–2028); wcze­śniej zasia­dał w zarzą­dzie ny-Musikk kom­po­ni­st­grup­pe (2022–2025). Jest tak­że człon­kiem Nor­we­skie­go Związ­ku Kom­po­zy­to­rów (Kom­po­ni­st­fo­re­nin­gen) oraz nor­we­skie­go sto­wa­rzy­sze­nia arty­stów Kunst­ner­fo­re­nin­gen. Wio­sną 2021 roku ukoń­czył stu­dia licen­cjac­kie w zakre­sie kom­po­zy­cji w Aca­de­my of Music and Dra­ma w Göte­bor­gu w Szwe­cji. Wcze­śniej stu­dio­wał rów­nież w ramach pro­gra­mu ERASMUS na Uni­wer­sy­te­cie Muzycz­nym Fry­de­ry­ka Cho­pi­na w War­sza­wie. Jego nauczy­cie­la­mi byli Malin Bång, Ole Lüt­zow-Holm, Rune Reb­ne, Dariusz Przy­byl­ski i Esa­ias Jär­ne­gard. W póź­niej­szych latach korzy­stał rów­nież z opie­ki men­tor­skiej Gisle Kvern­dok­ka i Rol­fa Wal­li­na. Po ukoń­cze­niu stu­diów w 2021 roku Jakob roz­po­czął peł­no­eta­to­wą dzia­łal­ność jako nie­za­leż­ny kom­po­zy­tor. Jego muzy­ka jest regu­lar­nie wyko­ny­wa­na i zama­wia­na w Nor­we­gii oraz innych kra­jach skan­dy­naw­skich. W 2023 roku zdo­był nagro­dę kom­po­zy­tor­ską Mid­gard­skon­kur­ran­sen, a w 2024 roku jego utwór sym­fo­ni I został nomi­no­wa­ny do tytu­łu utwo­ru roku przez Nor­we­ski Zwią­zek Kom­po­zy­to­rów. W latach 2025–2026 otrzy­mu­je wspar­cie w ramach pro­gra­mu „Sta­tens kunst­ner­sti­pend” Nor­we­skiej Rady Kul­tu­ry. Uro­dził się i wycho­wał w Oslo w Nor­we­gii, a jego rodzi­na ma szwedz­ko-nor­we­skie korze­nie. Obec­nie więk­szość cza­su spę­dza wraz z żoną w War­sza­wie, choć czę­sto podró­żu­je po Skan­dy­na­wii, któ­ra pozo­sta­je głów­nym obsza­rem jego dzia­łal­no­ści arty­stycz­nej. Poza muzy­ką Jakob ama­tor­sko tre­nu­je muay thai (boks taj­ski), w prze­szło­ści dzia­łał jako akty­wi­sta poli­tycz­ny, a tak­że jest mikro­in­flu­en­ce­rem na Instagramie.

Bilety

40 PLN