Promenada po muzyce

23 sierp­nia 2026 Hash­tag Ensem­ble wystą­pi w Kato­wi­cach w ramach cyklu kon­cer­to­we­go Pro­me­na­da po muzyce.

Naszą ambi­cją jest poka­zy­wać twór­czość powsta­ją­cą tu i teraz, pisa­ną przez żyją­cych, mło­dych kom­po­zy­to­rów, jako fascy­nu­ją­cą, intry­gu­ją­cą lub dają­cą este­tycz­ną przy­jem­ność. Muzy­kę, któ­ra zachę­ca do odprę­że­nia lub uważ­ne­go, inne­go słu­cha­nia. Taki jest pro­gram kato­wic­kie­go kon­cer­tu. Dobra­li­śmy utwo­ry, któ­re moc­no zanu­rzo­ne są w dzi­siej­szym świe­cie – poka­zu­ją kom­po­zy­tor­ską fascy­na­cję przy­ro­dą oraz sze­rzej rozu­mia­ną ota­cza­ją­cą nas rze­czy­wi­sto­ścią, a jed­no­cze­śnie wyko­rzy­stu­ją naj­now­sze zdo­by­cze tech­nik kom­po­zy­tor­skich. Są to m.in. nie­ty­po­we spo­so­by gra­nia na instru­men­tach, czy uży­cie tzw. obiek­tów, czy­li przed­mio­tów życia codzien­ne­go, któ­re odpo­wied­nio nagło­śnio­ne mogą być wyko­rzy­sty­wa­ne jako instru­men­ty. Waż­nym ele­men­tem utwo­rów jest też zaawan­so­wa­na war­stwa live elec­tro­nics – nie­wi­docz­ny, lecz żywy i rów­no­praw­ny instru­ment zakom­po­no­wa­ny w par­ty­tu­rze i roz­sze­rza­ją­cy prze­strzeń dźwię­ko­wą. Kon­cert roz­pocz­nie utwór kom­po­zy­to­ra co praw­da (nie­daw­nej) prze­szło­ści, ale moc­no zwią­za­ne­go z Kato­wi­ca­mi – Hen­ry­ka Miko­ła­ja Góreckiego.

Pro­gram:

H.M.Górecki – I Kwar­tet Op. 62 “Już się zmierzcha”

Kata­rzy­na Krze­wiń­ska – green&blue dreamin’

Niko­let Burzyń­ska – Natu­ral Intelligence

Woj­ciech Bła­żej­czyk – Aether

Tym razem wybie­rze­my się na Śląsk w więk­szym składzie:

Mar­ta Piór­kow­ska – skrzypce, 

Kamil Sta­ni­czek – skrzypce,

Alek­san­dra Demow­ska-Madej­ska – altówka, 

Domi­nik Pło­ciń­ski – wiolonczela, 

Mate­usz Loska – kontrabas, 

Oli­wier Adn­rusz­czen­ko – klarnet, 

Woj­ciech Bła­żej­czyk – gita­ra elektryczna, 

Mar­ta J. Bogu­sław­ska – głos

Mag­da Kor­dy­la­siń­ska-Pęka­la – perkusja,

Tomasz Pia­sec­ki – akordeon *

Lilian­na Krych – dyrygentka

Kosma Stan­de­ra  – reży­se­ria dźwię­ku i elek­tro­ni­ka live

muzy­cy gościnni:

Łukasz Nędza – sak­so­fon
Gosia Mikul­ska – flet

*Aka­de­mia PRO

Wię­cej informacji:

https://​mia​sto​-ogro​dow​.eu/​s​t​r​o​n​a​/​p​r​o​m​e​n​a​d​a​p​o​m​u​z​y​c​e​2​026

Zapra­sza­my do Kato­wic i dzię­ku­je­my Kato­wi­ce Mia­sto Ogro­dów – Insty­tu­cja Kul­tu­ry im. Kry­sty­ny Boche­nek za zaproszenie!

Wię­cej o utwo­rach i kompozytorach:

Hen­ryk Miko­łaj Górec­ki I Kwar­tet smycz­ko­wy Kwar­tet smycz­ko­wy Już się zmierz­cha powstał jesie­nią 1988 roku na zamó­wie­nie awan­gar­do­we­go ame­ry­kań­skie­go zespo­łu Kro­nos Quar­tet i został przez nie­go pra­wy­ko­na­ny w 1989 roku w Min­ne­apo­lis. Kom­po­zy­tor w jedy­nie sobie wła­ści­wy i nie­po­wta­rzal­ny spo­sób odda­je atmos­fe­rę zapa­da­ją­ce­go zmierz­chu, gdy po zgieł­ku dnia nad­cho­dzi bło­go­sła­wio­na cisza nocy. Podob­nie jak w Muzy­ce sta­ro­pol­skiej posłu­żył się cyta­tem (can­tus fir­mus w par­tii altów­ki) z pie­śni Wacła­wa z Sza­mo­tuł Modli­twa gdy dziat­ki idą spać. Elż­bie­ta Widłak, fol­der kom­po­zy­tor­ski H.M. Góreckiego

Aether na zespół, fale elek­tro­ma­gne­tycz­ne i live elec­tro­nics (2020) Utwór opar­ty jest na dźwię­kach emi­to­wa­nych przez fale elek­tro­ma­gne­tycz­ne, ota­cza­ją­ce współ­cze­sne­go czło­wie­ka. Ich źró­dłem jest pro­mie­nio­wa­nie radio­we, tele­fo­ny komór­ko­we, sieć Wi-Fi, kom­pu­te­ry, trans­for­ma­to­ry, urzą­dze­nia elek­tro­nicz­ne, a nawet kuchen­ki mikro­fa­lo­we. Ota­cza­ją nas nie­ustan­nie, nie ma od nich uciecz­ki. Nie widzi­my tego pro­mie­nio­wa­nia, ale wyobraź­my sobie, co by się sta­ło, gdy­by­śmy mogli je usły­szeć. Oka­zu­je się, że fale elek­tro­ma­gne­tycz­ne moż­na nagrać i prze­kształ­cić w dźwięk. Wyko­rzy­sta­łem w tym celu urzą­dze­nie SOMA Labo­ra­to­ry Ether, spa­ce­ru­jąc uli­ca­mi War­sza­wy, w cen­trach han­dlo­wych, biu­rach, metrze itp., wsłu­chu­jąc się w elek­tro­ma­gne­tycz­ny pej­zaż moje­go oto­cze­nia. Nagra­nia te są wyko­rzy­sty­wa­ne w war­stwie elek­tro­nicz­nej utwo­ru, wraz z trans­for­ma­cja­mi dźwię­ków instru­men­tów na żywo. Utwór został napi­sa­ny dla Hash­tag Ensem­ble. Woj­ciech Błażejczyk 

green&blue dre­amin (2024) Zało­że­niem utwo­ru było połą­cze­nie dźwię­ków świa­ta przy­ro­dy z dźwię­ka­mi współ­cze­sne­go mia­sta i stwo­rze­nie komen­ta­rza na temat pośpie­chu codzien­ne­go życia i naszej głę­bo­kiej potrze­by bliż­sze­go kon­tak­tu z natu­rą. War­stwa elek­tro­nicz­na utwo­ru oraz brzmie­nia insta­la­cji muzycz­nej zosta­ły stwo­rzo­ne w cało­ści z nagrań tere­no­wych (dźwię­ki natu­ry i mia­sta), nada­jąc war­stwie audio orga­nicz­ny cha­rak­ter. Są to dźwię­ki, któ­re ota­cza­ją nas na co dzień – czę­sto nie­zau­wa­żo­ne, pomi­ja­ne, nie­od­kry­te, a cza­sem nie­po­żą­da­ne. Obiek­ty insta­la­cji dźwię­ko­wej sym­bo­li­zu­ją naszą potrze­bę bli­sko­ści z natu­rą (gałąź, kwia­ty, woda), a tak­że naszą zależ­ność od tech­no­lo­gii, pośpiech i kon­sump­cjo­ni­zmu (tele­fon, zegar, mone­ty). Muzy­cy wcho­dzą w inte­rak­cję z tymi obiek­ta­mi i wydo­by­wa­ją z nich dźwię­ki, co sta­je się ele­men­tem per­for­man­su. Kata­rzy­na Krzewińska 

Natu­ral Intel­li­gen­ce (2025) Utwór sta­no­wi reflek­sję nad poję­ciem inte­li­gen­cji natu­ral­nej w kon­tek­ście nara­sta­ją­cej domi­na­cji sztucz­nej inte­li­gen­cji. Kom­po­zy­cja sta­wia pyta­nia o rolę czło­wie­ka i innych istot w porząd­ku kosmicz­nym oraz ich rela­cję z AI. Inspi­ra­cją do powsta­nia dzie­ła były roz­my­śla­nia kom­po­zy­tor­ki nad tym, co może zro­bić czło­wiek, by nie zagu­bić się w nad­cho­dzą­cej tech­no­lo­gicz­nej rewo­lu­cji. Orga­nicz­ność, bez­czas, dzi­kość i cha­os spo­ty­ka­ją się w tym utwo­rze, by wyra­zić wąt­pli­wo­ści współ­cze­sne­go świa­ta. Niko­let Burzyńska 

Kata­rzy­na Krze­wiń­ska – (1991) kom­po­zy­tor­ka i artyst­ka dźwię­ko­wa two­rzą­ca muzy­kę instru­men­tal­ną i elek­tro­aku­stycz­ną, muzy­kę teatral­ną oraz insta­la­cje dźwię­ko­we. Lau­re­at­ka sty­pen­dium Mini­stra Kul­tu­ry i Dzie­dzic­twa Naro­do­we­go. Od kil­ku lat zaan­ga­żo­wa­na w temat nagrań tere­no­wych, two­rzy kom­po­zy­cje wyko­rzy­stu­ją­ce zebra­ne mate­ria­ły dźwię­ko­we. W 2023 roku roz­po­czy­na mię­dzy­na­ro­do­wy pro­jekt „Rene­wa­ble Music”, w ramach któ­re­go roz­wi­ja swo­je zain­te­re­so­wa­nia w tym zakre­sie. W tym samym roku zapro­szo­na zosta­je na rezy­den­cję arty­stycz­ną „com​po​ser​.pl”, pod­czas któ­rej spę­dza dwa tygo­dnie pra­cy twór­czej na Islan­dii. Wyni­kiem tej rezy­den­cji była współ­pra­ca z Aka­de­mią NOSPR, dla któ­rej stwo­rzy­ła 3 krót­kie for­my orkie­stro­we w 2024 roku. Obec­nie pra­cu­je nad swo­im pro­jek­tem arty­stycz­nym „Usłysz Mia­sto”, któ­ry reali­zu­je w ramach Sty­pen­dium Twór­cze­go Mia­sta Kra­ko­wa 2024. Ponad to, jest kom­po­zy­tor­ką-rezy­dent­ką w pro­gra­mie “Rezy­den­cje Kom­po­zy­tor­skie” orga­ni­zo­wa­nym przez Sto­wa­rzy­sze­nie Pol­skich Muzy­ków Kame­ra­li­stów oraz Sto­wa­rzy­sze­nie Auto­rów ZAIKS. 

Woj­ciech Bła­żej­czyk (ur. 1981) – kom­po­zy­tor, gita­rzy­sta, sound desi­gner. Ukoń­czył kom­po­zy­cję na Uni­wer­sy­te­cie Muzycz­nym Fry­de­ry­ka Cho­pi­na w War­sza­wie w kla­sie prof. Zyg­mun­ta Krau­ze, reży­se­rię dźwię­ku na UMFC w kla­sie prof. Andrze­ja Lupy oraz Wydział Dzien­ni­kar­stwa i Nauk Poli­tycz­nych Uni­wer­sy­te­tu War­szaw­skie­go. Jest adiunk­tem na Wydzia­le Kom­po­zy­cji, Dyry­gen­tu­ry i Teo­rii Muzy­ki na UMFC, kie­row­ni­kiem Stu­dia Muzy­ki Elek­tro­nicz­nej i Kom­pu­te­ro­wej. Jego utwo­ry były wyko­ny­wa­ne na wie­lu festi­wa­lach w Pol­sce i za gra­ni­cą, m.in. New Music Con­certs (Toron­to), War­szaw­ska Jesień, Polish Modern:New Direc­tions in Polish Music Sin­ce 1945 (Nowy Jork), Vise­gard Por­tra­its, Musi­ca Moder­na, Musi­ca Elec­tro­ni­ca Nova, Musi­ca Polo­ni­ca Nova, Poznań­ska Wio­sna Muzycz­na, War­szaw­skie Spo­tka­nia Muzycz­ne, Audio­Art, Afekt Festi­val, przez zespo­ły takie jak Musik­Fa­brik, Pol­ska Orkie­stra Radio­wa, Luci­lin, Fil­har­mo­nia Gorzow­ska, New Music Con­certs Ensem­ble, Orkie­stra Wra­ti­sla­via, Radom­ska Orkie­stra Kame­ral­na, Kwa­dro­fo­nik, Sin­fo­nia Iuven­tus, Hash­tag Ensem­ble. W sezo­nie 2014/15 był kom­po­zy­to­rem-rezy­den­tem przy Chó­rze Aka­de­mic­kim im. prof. Jana Szy­roc­kie­go ZUT w Szcze­ci­nie w ramach pro­gra­mu IMIT. Two­rzy zarów­no muzy­kę aku­stycz­ną jak i elek­tro­aku­stycz­ną. Skom­po­no­wał muzy­kę do 18 spek­ta­kli teatral­nych, 12 fil­mów doku­men­tal­nych i krót­ko­me­tra­żo­wych, gry kom­pu­te­ro­wej Hard Reset oraz 2 audio­bo­oków. Jest lau­re­atem sze­re­gu nagród w kon­kur­sach kom­po­zy­tor­skich, m.in. III nagro­dy w I Mię­dzy­na­ro­do­wym Kon­kur­sie Kom­po­zy­tor­skim K. Pen­de­rec­kie­go Arbo­re­tum, I nagro­dy w 52. Kon­kur­sie Mło­dych Kom­po­zy­to­rów im. Tade­usza Bair­da (2011); II nagro­dy w 51. Kon­kur­sie Mło­dych Kom­po­zy­to­rów im. T. Bair­da (2010). Jego utwór War­saw Music zna­lazł się w fina­le kon­kur­su Euro­pej­skiej Unii Radio­wej EBU Palm Ars Acu­sti­ca 2016. W 2013 r. uczest­ni­czył w warsz­ta­tach IRCAM Forum Work­shops w Pary­żu, w 2017 – w pro­gra­mie Com­po­ser Col­li­der z zespo­łem Musik­Fa­brik. Wydał 4 pły­ty mono­gra­ficz­ne: Muzy­ka strun (Cho­pin Uni­ver­si­ty Press, 2022), Gene­ral The­ory of Rela­to­vi­ty (2021, KAIROS), Trash Music (Requ­iem Records, 2018) i Loopo­wi­za­cje (2013, For Tune) i sze­reg płyt z muzy­ką impro­wi­zo­wa­ną (z Hash­tag Ensem­ble i The Intu­ition Orche­stra). Woj­ciech Bła­żej­czyk jest tak­że aktyw­nym gita­rzy­stą. Wyko­nu­je muzy­kę nową i impro­wi­zo­wa­ną na gita­rze elek­trycz­nej oraz z uży­ciem elek­tro­ni­ki, a tak­że obiek­to­fo­nów – stwo­rzo­nych przez sie­bie instru­men­tów (są to przed­mio­ty codzien­ne­go użyt­ku, któ­rych dźwięk jest prze­twa­rza­ny na żywo). Kon­cer­to­wał m.in. na festi­wa­lach War­szaw­ska Jesień, Sacrum Pro­fa­num, Musi­ca Polo­ni­ca Nova, Musi­ca Elec­tro­ni­ca Nova, AdLi­bi­tum, Musi­ca Moder­na, Audio Art, Ankunft: Neue Musik, Olym­pus Jazz Festi­val, Vise­gard Por­tra­its, Meri­dien, Poznań­ska Wio­sna. Wystę­pu­je z zespo­łem muzy­ki nowej Hash­tag Ensem­ble. Wyko­nu­je tak­że muzy­kę impro­wi­zo­wa­ną (wystę­po­wał m.in. z Kawa­le­ra­mi Błot­ny­mi, Elec­tro­ni­shes Gluck, Ada­mem Pie­roń­czy­kiem, Aga­tą Zubel, Krzysz­to­fem Knit­tlem, Joël­le Léan­dre). Współ­two­rzy trio impro­wi­zu­ją­ce Sono­fre­nia oraz zespół Nie­my Movie wyko­nu­ją­cy muzy­kę na żywo do fil­mów nie­mych. Jako reży­ser dźwię­ku spe­cja­li­zu­je się w nagra­niach i pro­jek­cji dźwię­ku na kon­cer­tach muzy­ki nowej oraz two­rze­niu sound design’u do fil­mów. Pro­wa­dził warsz­ta­ty z muzy­ki elek­tro­aku­stycz­nej na Mię­dzy­na­ro­do­wym Kur­sie Kom­po­zy­tor­skim Syn­the­sis w Radzie­jo­wi­cach. Pro­wa­dzi tak­że warsz­ta­ty dla dzie­ci zwią­za­ne z muzy­ką elek­tro­aku­stycz­ną i wyko­rzy­sta­niem obiek­tów w muzyce. 

Niko­let Burzyń­ska Kom­po­zy­tor­ka, ur. w 1989 roku w Kato­wi­cach. Stu­dio­wa­ła na Uni­wer­sy­te­cie Muzycz­nym Fry­de­ry­ka Cho­pi­na w kla­sie Sta­ni­sła­wa Mory­to oraz Mar­ci­na Bła­że­wi­cza, a w Con­se­rva­to­ire de Stras­bo­urg u Mar­ka Andre. W ramach kur­sów i lek­cji mistrzow­skich uczy­ła się od kom­po­zy­to­rów takich, jak Louis Andries­sen, Jero­en D’hoe, Kaija Saaria­ho, Jung Hee Choi, Tade­usz Wie­lec­ki, Mar­tijn Pad­ding, Richard Ayres. Jej kom­po­zy­cje były wyko­ny­wa­ne przez takich arty­stów i zespo­ły, jak Hila­ry Hahn, Miran­da Cuck­son, Naro­do­wa Orkie­stra Sym­fo­nicz­na Pol­skie­go Radia, Musi­qu­es Nouvel­les, Les Per­cus­sion de Stras­bo­urg, Orkie­stra Muzy­ki Nowej, Riot Ensem­ble, Wie­ner Soli­sten Chor, Pol­ska Orkie­stra Radio­wa, Orkest De Ere­prijs, Fil­har­mo­nia Kali­ska, Fil­har­mo­nia Ślą­ska, Luto­sA­ir Quin­tet, Voix de Strass. Utwo­ry Niko­let były pre­zen­to­wa­ne na festi­wa­lach takich, jak MATA Festi­val w Nowym Jor­ku, Hud­ders­field Con­tem­po­ra­ry Music Festi­val w Wiel­kiej Bry­ta­nii, Seoul Com­pu­ter Music Festi­val, Festi­val Inter­na­cio­nal Com­po­si­to­res de Hoje w Bra­zy­lii, La sema­ine du son we Fran­cji, Next i Vocu­men­ta w Austrii, Tac­tus w Bel­gii, Fre­qu­en­cy Festi­val w Chi­ca­go, Young Com­po­sers Meeting w Holan­dii, Musi­ca Polo­ni­ca Nova, Dru­sko­ma­ni­ja na Litwie, Gene­ra­cje, Art. Min­ta­ka, a tak­że w miej­scach takich, jak IRCAM (sala Varèse), Pala­is du Rhin, War­szaw­ska Ope­ra Kame­ral­na, CSO Con­cert Hall w Anka­rze, Naro­do­we Forum Muzy­ki we Wro­cła­wiu. Były rów­nież emi­to­wa­ne na ante­nie WQXR, WEFT, Accent 4, Pro­gra­mu 1 Pol­skie­go Radia i Pro­gra­mu 2 Pol­skie­go Radia. Jej muzy­ka uka­za­ła się na albu­mach Luto­sA­ir Quin­tet, Eduy Zado­ry, Ali­cji Moli­to­rys, Alfre­do Oval­le­sa, Voix de Strass i w serii Elec­tro­nic Masters. Jest współ­au­tor­ką Pia­no­sta­zy na 21 for­te­pia­nów i orkie­strę sym­fo­nicz­ną wyko­na­nej przez Fil­har­mo­nię Kali­ską. Jej muzy­ka zosta­ła nagro­dzo­na w kon­kur­sach m.in.: 27 pie­ces: Hila­ry Hahn Enco­res pri­ze, Tac­tus Young Com­po­sers Forum, Soro­dha Com­po­si­tion Com­pe­ti­tion, Kon­kurs na 90-lecie III Powsta­nia Ślą­skie­go. Otrzy­ma­ła Sty­pen­dium Pre­mie­ra oraz Sty­pen­dium Mar­szał­ka Woje­wódz­twa Ślą­skie­go. Albu­my z jej muzy­ką były nomi­no­wa­ne do nagród fono­gra­ficz­nych: Fry­de­ryk, Inter­na­tio­nal Clas­si­cal Music Awards, Pre­is der Deut­schen Schalplattenkritik. 

Hen­ryk Miko­łaj Górec­ki Kom­po­zy­tor i peda­gog, uro­dził się 6 grud­nia 1933 roku w Czer­ni­cy koło Ryb­ni­ka. Regu­lar­ną naukę muzy­ki roz­po­czął w 1952 roku w Śred­niej Szko­le Muzycz­nej w Ryb­ni­ku, a następ­nie stu­dio­wał kom­po­zy­cję u Bole­sła­wa Sza­bel­skie­go w Pań­stwo­wej Wyż­szej Szko­le Muzycz­nej w Kato­wi­cach (1955–1960). 27 lute­go 1958 roku odbył się mono­gra­ficz­ny kon­cert mło­de­go kom­po­zy­to­ra, pierw­szy tego rodza­ju w histo­rii ślą­skiej uczel­ni muzycz­nej; wyko­na­no wów­czas pięć jego utwo­rów, a wśród nich pierw­szą wer­sję Pie­śni o rado­ści i ryt­mie op. 7 oraz Kon­cert na 5 instru­men­tów i kwar­tet smycz­ko­wy op. 11. W tym samym roku zade­biu­to­wał na II Mię­dzy­na­ro­do­wym Festi­wa­lu Muzy­ki Współ­cze­snej “War­szaw­ska Jesień”, gdzie wyko­na­no jego Epi­ta­fium op. 12 na chór mie­sza­ny i zespól instru­men­tal­ny. Dzię­ki temu utwo­ro­wi Hen­ryk Miko­łaj Górec­ki zyskał opi­nię jed­ne­go z naj­bar­dziej awan­gar­do­wych kom­po­zy­to­rów w Pol­sce. W 1960 roku ukoń­czył stu­dia, otrzy­mu­jąc dyplom z wyróż­nie­niem. Tego same­go roku jego Mono­lo­ghi op. 16 uzy­ska­ły I nagro­dę na Kon­kur­sie Mło­dych Kom­po­zy­to­rów ZKP, a pod­czas IV MFMW “War­szaw­ska Jesień” duże zain­te­re­so­wa­nie wzbu­dzi­ły jego Scon­tri op. 17. W 1961 roku kom­po­zy­tor prze­by­wał w Pary­żu, gdzie jego I Sym­fo­nia “1959” op. 14 uzy­ska­ła I nagro­dę na II Bien­na­le Mło­dych. Z kato­wic­ką PWSM zwią­za­ny był od 1965 roku przez wie­le lat jako peda­gog, w latach 1975–1979 peł­nił funk­cję rek­to­ra tej uczel­ni. W 1977 roku otrzy­mał tytuł pro­fe­so­ra nad­zwy­czaj­ne­go. Pod jego kie­run­kiem stu­dio­wa­ło wie­lu zna­nych póź­niej kom­po­zy­to­rów, a wśród nich Euge­niusz Kna­pik, Andrzej Krza­now­ski i Rafał Augu­styn. Pra­ca peda­go­gicz­na nie prze­szko­dzi­ła Hen­ry­ko­wi Miko­ła­jo­wi Górec­kie­mu w dal­szej pra­cy twór­czej, osią­gnął w tym cza­sie rów­nież sze­reg suk­ce­sów jako kom­po­zy­tor. W 1967 roku jego Refren op. 21 uzy­skał III miej­sce na Mię­dzy­na­ro­do­wej Try­bu­nie Kom­po­zy­to­rów UNESCO w Pary­żu, w 1968 roku Kan­ta­ta op. 26 zdo­by­ła I nagro­dę w Szcze­ciń­skim Kon­kur­sie Kom­po­zy­tor­skim, a w 1973 roku kan­ta­ta Ad Matrem op. 29 zaję­ła I miej­sce pod­czas kolej­nej edy­cji pary­skiej Try­bu­ny Kom­po­zy­to­rów UNESCO. Wcze­sne utwo­ry kon­cen­tro­wa­ły się wokół zagad­nień tech­ni­ki serial­nej. Następ­nie zain­te­re­so­wa­nia kom­po­zy­to­ra prze­su­nę­ły się w stro­nę tra­dy­cji oraz folk­lo­ru góral­skie­go jako nie­wy­czer­pa­nych źró­deł inspi­ra­cji i muzycz­nych odnie­sień. Z ponad 80 opu­sów naj­więk­szą popu­lar­ność zyska­ła III Sym­fo­nia “Sym­fo­nia pie­śni żało­snych”, któ­ra podzie­li­ła śro­do­wi­sko muzycz­ne na zwo­len­ni­ków i prze­ciw­ni­ków nowej este­ty­ki, a nagra­nie utwo­ru odnio­sło suk­ces nie­spo­ty­ka­ny w dzie­dzi­nie muzy­ki kla­sycz­nej. Na szcze­gól­ną uwa­gę zasłu­gu­je psalm Beatus vir na bary­ton, chór i orkie­strę, dzie­ło dedy­ko­wa­ne ojcu świę­te­mu Jano­wi Paw­ło­wi II, a z póź­niej­szych utwo­rów trio na klar­net, wio­lon­cze­lę i for­te­pian Reci­ta­ti­va e ario­sa “Ler­chen­mu­sik” oraz dwa kwar­te­ty smycz­ko­we – “Już się zmierz­cha” i “Quasi una fan­ta­sia”. Powszech­nie zna­ne są Trzy utwo­ry w daw­nym sty­lu i coraz czę­ściej wyko­ny­wa­ny Kon­cert na kla­we­syn i orkie­strę, czy też pocho­dzą­ce z lat 90-tych i prze­ło­mu wie­ków kom­po­zy­cje: Małe requ­iem dla pew­nej Polki na for­te­pian i 13 instru­men­tów, Przy­bądź Duchu Świę­ty. na chór mie­sza­ny a cap­pel­la, III Kwar­tet smycz­ko­wy “Pie­śni śpie­wa­ją” czy Salve Sidus Polo­no­rum – kan­ta­ta o św. Woj­cie­chu. Utwo­ry Hen­ry­ka Miko­ła­ja Górec­kie­go wie­lo­krot­nie uzy­ski­wa­ły nagro­dy na kra­jo­wych i mię­dzy­na­ro­do­wych kon­kur­sach kom­po­zy­tor­skich. Kom­po­zy­tor otrzy­mał rów­nież Nagro­dę Muzycz­ną Woje­wódz­twa Kato­wic­kie­go (1958 i 1975), Nagro­dę Mini­stra Kul­tu­ry i Sztu­ki (III stop­nia, 1965 oraz dwu­krot­nie I stop­nia, 1969 i 1973), a tak­że nagro­dy Związ­ku Kom­po­zy­to­rów Pol­skich (1970) i Komi­te­tu do Spraw Radia i Tele­wi­zji (1974) oraz Nagro­dę Pań­stwo­wą I stop­nia (1976) i Nagro­dę Mini­stra Spraw Zagra­nicz­nych (1992). Otrzy­mał tytuł Hono­ro­we­go Człon­ka Związ­ku Kom­po­zy­to­rów Pol­skich oraz kil­ka­na­ście hono­ro­wych dok­to­ra­tów uczel­ni kra­jo­wych i zagra­nicz­nych: Aka­de­mii Teo­lo­gii Kato­lic­kiej w War­sza­wie (1993), Uni­wer­sy­te­tu War­szaw­skie­go (1994), Uni­wer­sy­te­tu Jagiel­loń­skie­go w Kra­ko­wie (2000), Aka­de­mii Muzycz­nej w Kato­wi­cach (2003), Kato­lic­kie­go Uni­wer­sy­te­tu Lubel­skie­go (2004), Aka­de­mii Muzycz­nej w Kra­ko­wie (2008), a tak­że Uni­wer­sy­te­tu Kato­lic­kie­go w Waszyng­to­nie, Uni­wer­sy­te­tu Michi­gan w Ann Arbor, Uni­wer­sy­te­tu Vic­to­ria w Vic­to­rii i Uni­wer­sy­te­tu w Mont­re­alu. Zwią­zek Naro­do­wy Pola­ków w USA odzna­czył kom­po­zy­to­ra Zło­tym Krzy­żem Legii Hono­ro­wej. W 2003 roku został lau­re­atem nagro­dy “Lux ex Sile­sia” – “Świa­tło dla Ślą­ska” oraz hono­ro­wym oby­wa­te­lem Biel­ska-Bia­łej. 29 listo­pa­da 2008 roku otrzy­mał tytuł Hono­ro­we­go Oby­wa­te­la Katowic.