UMBRA

Umbra to jednoaktowa mikroopera multimedialna na sopran i fortepian z elektroniką i video. Rdzeniem utworu jest strumień świadomości działający w trzech reżimach, gdzie id, ego i superego uruchamiają odmienne logiki reagowania tej samej osoby.

Ten układ pro­du­ku­je wewnętrz­ny zamęt i mio­ta­nie – pra­gnie­nie, korek­ta, nakaz; impuls, auto­obro­na, osąd – bez sta­bil­ne­go punk­tu nad­rzęd­ne­go, któ­ry mógł­by to uporządkować.

Tytu­ło­wa umbra (łac. cień) ozna­cza w opty­ce stre­fę peł­ne­go cie­nia: wynik rela­cji trzech ele­men­tów – źró­dła świa­tła, cia­ła zasła­nia­ją­ce­go oraz pola odbio­ru (ekranu/obserwatora). Umbra nie jest nastro­jem „ciem­no­ści”, tyl­ko pre­cy­zyj­ną struk­tu­rą odcię­cia: miej­sce, z któ­re­go źró­dło prze­sta­je być widocz­ne w cało­ści. Ta tria­da sta­je się w utwo­rze mode­lem psy­chi­ki: impuls jako źró­dło, nor­ma­tyw­ny filtr jako zasło­na i świa­do­mość jako ekran, na któ­rym poja­wia­ją się pro­jek­cje. W tym sen­sie „umbra” jest rów­nież meta­fo­rą jun­gow­skie­go cie­nia – tre­ści, któ­re pozo­sta­ją poza wglą­dem, układ je domy­ka i wypy­cha w stre­fę peł­ne­go zacie­nie­nia, skąd nadal oddziałują.

Utwór powstał pod­czas pan­de­mii i został pra­wy­ko­na­ny w cza­sie lock­dow­nu, bez publicz­no­ści. Jest lamen­tem i zapi­sem sta­nu psy­chicz­ne­go obcu­ją­ce­go z bez­względ­no­ścią pra­wa przyczyn–skutków: bez obiet­ni­cy ulgi, czy pocie­sze­nia nar­ra­cją. Reje­stru­je nacisk świa­ta w momen­cie kry­zy­su – kli­ma­tycz­ne­go, cywi­li­za­cyj­ne­go, epi­de­mio­lo­gicz­ne­go – jako doświad­cze­nie per­cep­cyj­ne i egzy­sten­cjal­ne, któ­re prze­no­si się na apa­rat myślenia.

Sce­na zor­ga­ni­zo­wa­na jest jako układ pro­jek­cyj­ny. Boha­ter­ka znaj­du­je się w oto­cze­niu trzech ekra­nów – „holo­gra­mów” samej sie­bie – któ­re mul­ti­pli­ku­ją per­spek­ty­wy i ujaw­nia­ją, jak jed­na oso­ba może gene­ro­wać sprzecz­ne odpo­wie­dzi na to samo zda­rze­nie. Stru­mień świa­do­mo­ści jest tu cię­ty i skła­da­ny jak­by hoke­to­wo: trzy instan­cje prze­chwy­tu­ją ster w krót­kich odcin­kach cza­su, przez co ta sama myśl wra­ca w nie­zgod­nych wersjach.

Program:

Anna Jędrze­jew­ska, Aga­ta Dycz­ko Umbra

*pra­wy­ko­na­nie

Wystąpią:

Alek­san­dra Klim­czak sopran i prze­two­rze­nia elek­tro­nicz­ne
Anna Jędrze­jew­ska for­te­pian i elek­tro­ni­ka
Lau­ra Adel pro­jek­cje wideo
Aga­ta Dycz­ko reży­se­ria
Woj­ciech Sta­ni­sław Skow­ro­nek libret­to

Realizacja:

pro­duk­cja: Woj­ciech Bła­żej­czyk
iden­ty­fi­ka­cja wizu­al­na: Alek­san­dra Ołdak
reży­se­ria dźwię­ku: Woj­ciech Błażejczyk

Prze­strzeń Muzy­ki Współ­cze­snej Hash­tag Lab współ­fi­nan­su­je Mia­sto Sto­łecz­ne Warszawa.

Patro­nem medial­nym Prze­strze­ni Muzy­ki Współ­cze­snej Hash­tag Lab jest POLMIC​.PL. i Dwój­ka Pol­skie Radio.

Bilety

40 PLN