Between time and space

Between Time and Space –  stan słuchania, w którym przestajemy mierzyć czas, a przestrzeń traci swoje granice. Zostaje czyste doświadczenie dźwięku.

W pierw­szą sobo­tę mar­ca, Hash­tag Lab zapra­sza na  wyjąt­ko­wy kon­cert– współ­cze­sne dzie­ła na obój i elek­tro­ni­kę stwo­rzą rzad­ko spo­ty­ka­ną prze­strzeń brzmie­nio­wą, w któ­rej dźwięk sta­je się nośni­kiem tego, co ducho­we i ulot­ne. Jed­nym z klu­czo­wych punk­tów pro­gra­mu jest utwór Lélek Pio­tra Grel­li-Możey­ki, inspi­ro­wa­ny poję­ciem obec­nym w wie­rze­niach ludów ugro­fiń­skich, okre­śla­ją­cym nie­ma­te­rial­ny aspekt życia zwią­za­ny z odde­chem, parą i ener­gią ist­nie­nia. Sło­wo Lélek (z j. węgier­skie­go) odno­si się do sfe­ry ducho­wej, wewnętrz­ne­go życia czło­wie­ka, a tak­że duszy zmar­łe­go. W war­stwie dźwię­ko­wej utwór wyko­rzy­stu­je mate­riał z naj­star­sze­go zacho­wa­ne­go dzie­ła Eury­pi­de­sa – Frag­men­tu 1. sta­si­mo­nu Ore­ste­sa – spla­ta­jąc antycz­ne sło­wo z elek­tro­ni­ką i odde­cho­wą tkan­ką brzmie­nia. Pre­mie­rę dzie­ła Hash­tag Ensem­ble wyko­na wspól­nie z zapro­szo­ną solistką.

Pro­gram otwie­ra dzie­ło  Arla­na N.Schultza fare­well, world of flowers….farewell, I’m going to weep – meta­fo­rycz­na reflek­sja nad prze­mi­ja­niem i ulot­no­ścią. Side­reus Nun­cius (Gwiezd­ny Posła­niec), inspi­ro­wa­ny cyta­tem z Safo­ny o srebr­nym bla­sku peł­ni księ­ży­ca, przy­wo­łu­je kosmicz­ny, poza­ziem­ski wymiar doświad­cze­nia. Vidy­eśva­ra odwo­łu­je się do hin­du­istycz­nej wizji bytów dążą­cych ku wyż­szym sta­nom ist­nie­nia. Utwór #2020  Scre­am Alek­san­dry Biliń­skiej przy­wo­łu­je czas zawie­szo­ny, moment, w któ­rym jego bieg ule­ga zatrzy­ma­niu.  Dzie­ło to powsta­ło w cza­sie pan­de­mii – okre­sie  peł­nym nie­pew­no­ści i  wymu­szo­ne­go zamknię­cia. Finał zamy­ka reflek­sja nad obec­no­ścią i pamię­cią – jak­by echem dusz na gra­ni­cy słyszalności.

Program:

Arlan N. Schultz – …Sara­ba hana no sekai…saraba nacki-sō… (fare­well, world of flowers….farewell, I’m going to weep) na obój i elek­tro­ni­kę
Alber­to Caprio­li  Side­reus Nun­cius na obój i elek­tro­ni­kę *
Jor­ge Tor­res Saenz  Vidy­eśva­ra na obój i elek­tro­ni­kę
Alek­san­dra Biliń­ska  #2020  Scre­am  for Alek­san­draP. na obój i elek­tro­ni­kę 
Piotr Grel­la-Możey­ko  lelek na obój, kwin­tet smycz­ko­wy i elektronikę **

*pra­wy­ko­na­nie

** Dofi­nan­so­wa­no ze środ­ków Mini­stra Kul­tu­ry i Dzie­dzic­twa Naro­do­we­go pocho­dzą­cych z Fun­du­szu Pro­mo­cji Kul­tu­ry – pań­stwo­we­go fun­du­szu celo­we­go, w ramach pro­gra­mu „Zamó­wie­nia kom­po­zy­tor­skie”, reali­zo­wa­ne­go przez Naro­do­wy Insty­tut Muzy­ki i Tańca

Wystąpią:

Alek­san­dra Pana­sik  obój 
Mar­ta Piór­kow­ska skrzyp­ce
Ste­fa­nia Gra­biec skrzyp­ce *
Alek­san­dra Demow­ska-Madej­ska altów­ka
Anto­ni Majew­ski wio­lon­cze­la *
Mate­usz Loska kon­tra­bas

*Aka­de­mia PRO

Realizacja:

kon­cep­cja pro­gra­mo­wa i tekst: Alek­san­dra Pana­sik i Alek­san­dra Demow­ska-Madej­ska
pro­duk­cja: Alek­san­dra Demow­ska-Madej­ska
iden­ty­fi­ka­cja wizu­al­na: Alek­san­dra Ołdak
reży­se­ria dźwię­ku: Kosma Standera

Prze­strzeń Muzy­ki Współ­cze­snej Hash­tag Lab współ­fi­nan­su­je Mia­sto Sto­łecz­ne War­sza­wa.
Patro­nem medial­nym Prze­strze­ni Muzy­ki Współ­cze­snej Hash­tag Lab jest POLMIC​.PL, Gaze­ta Wybor­cza  i Dwój­ka Pol­skie Radio.

O solistce:

Alek­san­dra Pana­sik
Obo­ist­ka spe­cja­li­zu­ją­ca się w wyko­naw­stwie i inter­pre­ta­cji współ­cze­snej muzy­ki kla­sycz­nej . Ukoń­czy­ła Aka­de­mię Muzycz­ną im. Sta­ni­sła­wa Moniusz­ki w Gdań­sku, gdzie kształ­ci­ła się pod kie­run­kiem prof. Józe­fa Raat­za. W 2021 roku uzy­ska­ła tytuł dok­to­ra sztu­ki w dzie­dzi­nie muzy­ki. Kształ­ci­ła się rów­nież w Hoch­schu­le für Musik und Dar­stel­len­de Kunst w Stut­t­gar­cie oraz Hoch­schu­le für Kün­ste w Bre­mie, w kla­sie prof. Chri­stia­na Hom­me­la – obo­isty reno­mo­wa­ne­go zespo­łu Ensem­ble Modern. W 2019 roku była uczest­nicz­ką pre­sti­żo­we­go pro­gra­mu Inter­na­tio­nal Ensem­ble Modern Academy.

Bra­ła udział w Let­nich Kur­sach Muzy­ki Nowej w Darm­stadt, gdzie zosta­ła lau­re­at­ką sty­pen­dium na uczest­nic­two w Kur­sie, a tak­że w licz­nych warsz­ta­tach i kur­sach mistrzow­skich pro­wa­dzo­nych przez wybit­nych peda­go­gów i wir­tu­ozów, takich jak Peter Veale, Washing­ton Barel­la, Jérôme Guichard, Die­thelm Jonas, Fabien Tho­uand, David Wal­ter, Hen­ry Ward i Gre­gor Witt.

Jej dzia­łal­ność arty­stycz­ną cechu­je głę­bo­kie zaan­ga­żo­wa­nie w inter­pre­ta­cję muzy­ki nowej, ze szcze­gól­nym uwzględ­nie­niem utwo­rów bada­ją­cych rela­cje mię­dzy brzmie­niem aku­stycz­nym a media­mi elek­tro­nicz­ny­mi. Współ­pra­co­wa­ła z wie­lo­ma uzna­ny­mi kom­po­zy­to­ra­mi z całe­go świa­ta, m.in.: Kata­rzy­ną Arn­hold, Sun­gji Hong, Aną Larą, Marią Lord-Kni­ve­ton, Iris Sze­ghy, Pio­trem Grel­lą-Możej­ko, Dariu­szem Mazu­row­skim, Phi­li­pem Cza­plow­skim, Alek­san­drą Biliń­ską, Mate­uszem Rycz­kiem, Kata­rzy­ną Tabo­row­ską, Micha­łem Jano­chą, Ste­fa­no Pie­ri­nim, Gwy­nem Prit­char­dem, Jac­kiem Veesem, Geo­r­gi­ną Der­bez, Jor­ge Tor­re­sem Saen­zem, Alber­to Caprio­lim, Char­le­sem Stol­te oraz Chri­sto­phe­rem Dellem.

W 2023 roku uka­za­ła się jej solo­wa pły­ta OBO­Elec­tro­nics, zawie­ra­ją­ca pre­mie­ro­we nagra­nia utwo­rów na obój i elek­tro­ni­kę, napi­sa­nych spe­cjal­nie dla niej w latach 2021–2023. W 2024 roku artyst­ka odby­ła tra­sę kon­cer­to­wą po Ame­ry­ce Pół­noc­nej pro­mu­ją­cą ten album, pod­czas któ­rej pro­wa­dzi­ła tak­że wykła­dy i kur­sy mistrzow­skie na uni­wer­sy­te­tach w Kana­dzie, m.in. Uni­ver­si­ty of Alber­ta, Uni­ver­si­ty of Leth­brid­ge oraz King’s Col­le­ge. Zaję­cia te skie­ro­wa­ne były zarów­no do stu­den­tów klas instru­men­tal­nych, jak i kompozytorskich.

Uczest­ni­czy­ła w wie­lu pro­jek­tach nagra­nio­wych z zakre­su muzy­ki współ­cze­snej i impro­wi­zo­wa­nej, w tym w nagra­niu albu­mu 2 Comp (Schott Music, 2025), zre­ali­zo­wa­ne­go wspól­nie z Antho­nym Bra­xto­nem i jego Cre­ati­ve Orche­stra pod­czas warsz­ta­tów w Darm­stadt. Wystę­po­wa­ła rów­nież jako człon­ki­ni zespo­łu w pro­jek­cie The Arbe­iten­de Kon­zert Revi­sions XI and XII autor­stwa Chri­sto­phe­ra Del­la, któ­ry obej­mo­wał kon­cer­ty i nagra­nia w The Loft w Kolo­nii. W skład zespo­łu weszli tak­że m.in. Eli­sa­beth Coudo­ux, Anna Neu­bert, Mar­lies Debac­ker, Eve­li­ne Degen i Ste­fan Karl Schmid. Jest  człon­ki­nią mię­dzy­na­ro­do­we­go  zespo­łu Emil Miszk – Modu­la­ire, z któ­rym nagra­ła album jesie­nią 2025 roku.

W 2019 roku, wspól­nie z pia­nist­ką Mag­da­le­ną Ochlik-Jan­kow­ską, nagra­ła album z utwo­ra­mi na obój Eugène’a Boz­zy. Pły­ta zawie­ra m.in. pre­mie­ro­we nagra­nia wybra­nych kom­po­zy­cji z cykli Gra­phi­smes oraz Quato­rze étu­des sur des modes kar­na­ti­qu­es pour hautbois.

Zapro­po­no­wa­ny prze­zeń pro­jekt arty­stycz­ny został zakwa­li­fi­ko­wa­ny do pre­zen­ta­cji pod­czas jubi­le­uszo­wej 50. edy­cji Inter­na­tio­nal Com­pu­ter Music Con­fe­ren­ce w Bosto­nie (2025) – jako jeden z 700 wybra­nych spo­śród zgło­szeń z całe­go świa­ta. W sezo­nie 2025/2026 zosta­ła rów­nież zapro­szo­na do udzia­łu w pre­sti­żo­wym cyklu kon­cer­to­wym live@CIRMMT orga­ni­zo­wa­nym przez Cen­tre for Inter­di­sci­pli­na­ry Rese­arch in Music Media and Tech­no­lo­gy (CIRMMT) w Mont­re­alu (Kana­da).

O kompozytorach premier

Piotr Grel­la – Możey­ko

Kom­po­zy­tor, lite­ra­tu­ro­znaw­ca, ani­ma­tor życia muzycz­ne­go, tłu­macz i publi­cy­sta, zaj­mu­je się rów­nież zawo-dowo gra­fi­ką. W latach 1977–83 stu­dio­wał kom­po­zy­cję pry­wat­nie pod kie­run­kiem Edwar­da Bogu­sław­skie­go i Bogu­sła­wa Scha­ef­fe­ra. Ukoń­czył stu­dia z zakre­su nauk spo­łecz­nych (spe­cja­li­za­cji dzien­ni­kar­skiej) w Uni-wer­sy­te­cie Ślą­skim w Kato­wi­cach. Od 1991 roku stu­dio­wał kom­po­zy­cję, teo­rię i histo­rię muzy­ki w Uni­wer-syte­cie Alber­tań­skim w Edmon­ton w Kana­dzie m.in. u Alfre­da Fishe­ra i Hen­ry Klum­pen­ho­uwe­ra, otrzy­mu­jąc sto­pień Master of Music w 1993. W rok póź­niej jako jedy­ny kom­po­zy­tor z Kana­dy został wyty­po­wa­ny do udzia­łu w festi­wa­lu i kon­fe­ren­cji „June in Buf­fa­lo”, pod­czas któ­re­go uczest­ni­czył w wykła­dach i lek­cjach mistrzow­skich pro­wa­dzo­nych przez Mil­to­na Bab­bit­ta, Donal­da Erba, Davi­da Fel­de­ra, Luka­sa Fos­sa, Roge­ra Rey­nold­sa i Char­le­sa Wuorinena. 

Mię­dzy 1998 i 2008 pro­wa­dził w Uni­wer­sy­te­cie Alber­tań­skim inter­dy­scy-pli­nar­ne bada­nia obej­mu­ją­ce muzy­kę, lite­ra­tu­rę i inne dzie­dzi­ny sztu­ki. W latach 2000–2002 otrzy­my­wał naj­bar­dziej w Kana­dzie pre­sti­żo­we sty­pen­dium dok­to­ranc­kie przy­zna­ne przez Social Scien­ces and Huma­ni-ties Rese­arch Coun­cil of Cana­da. W latach 2003–2004 otrzy­my­wał sty­pen­dium twór­cze przy­zna­ne przez The Cana­da Coun­cil for the Arts. Oprócz tego jest lau­re­atem sze­re­gu nagród aka­de­mic­kich, by wymie­nić Beryl Barns Award, Andrew Ste­ward Memo­rial Gra­du­ate Pri­ze oraz Marie Louise Imrie Gra­du­ate Award. W 2008 nada­no mu sto­pień dok­to­ra Lite­ra­tu­ry Porów­naw­czej za pierw­szą w języ­ku angiel­skim roz­pra­wę na temat twór­czo­ści Tade­usza Peipe­ra.
Jego kom­po­zy­cje pre­zen­to­wa­no w trzy­dzie­stu sied­miu kra­jach w obu Ame­ry­kach, Euro­pie, Austra­lii i Azji pod­czas sze­re­gu festi­wa­li oraz cykli kon­cer­to­wych, takich jak CMC at 35 oraz NuMu­Fest (Toron­to), Conver­sa­to­rium (Legni­ca), Dan­cing on the Edge (Van­co­uver), Festi­wal Muzy­ki Fascy­nu­ją­cej oraz Ślą­ska Try­bu­na Kom­po­zy­to­rów (Kato­wi­ce), Edmon­ton New Music Festi­val, rESO­und, Frin­ge, Inter­na­tio­nal Organ Aca­de­my „Pipe­works”, New Music Alber­ta (Edmon­ton), I Gdań­skie Spo­tka­nia Mło­dych Kom­po­zy­to­rów, X Mię­dzy­na­ro­do­we Wie­czo­ry Muzy­ki Kame­ral­nej i Orga­no­wej, „June in Buf­fa­lo”, Labo­ra­to­rium Muzy­ki Współ-cze­snej, Mul­ti-Art Festi­val (Seul), „Musi­ca Polo­ni­ca Nova” (Wro­cław), Open Ears Festi­val of Music and So-und (Kit­che­ner-Water­loo), Paci­fic Mar­ket (Stock­ton, USA), „Poznań­ska Wio­sna Muzycz­na”, Saska­to­on New Music Festi­val, Dni Muzy­ki Kom­po­zy­to­rów Kra­kow­skich, “War­szaw­ska Jesień” (kon­cer­ty Koła Mło­dych), III Mię­dzy­na­ro­do­wy Festi­wal Muzy­ki Orga­no­wej oraz Audio Art (War­sza­wa), Świę­to­krzy­skie Dni Muzy­ki (Kiel-ce).

Wyko­na­nia, pre­zen­ta­cje elek­tro­aku­stycz­no-wizu­al­ne (połą­czo­ne nie­jed­no­krot­nie z wysta­wa­mi par­ty­tur oraz prac gra­ficz­nych) oraz radio­we odby­wa­ły się ponad­to w cen­trach takich, jak m.in. Antwer­pia, Ate­ny, Bazy­lea, Ber­lin, Bil­bao, Boston, Gene­wa, Kato­wi­ce, Kow­no, Kun­ming, Liu­zhou [Liu­czou], Lon­dyn, Los Ange-les, Lozan­na, Lubla­na, Łódź, Mexi­co City, Mon­tréal, Nowy Jork, Otta­wa, Paryż, Pra­ga, Prin­ce­ton, Seul, St. Peters­burg, Syd­ney, Toron­to, Turyn, Van­co­uver, Wie­deń i Zürich.
Mię­dzy 1989 a 2025 otrzy­mał pięć­dzie­siąt zamó­wień i sty­pen­diów na dzie­ła orkie­stro­we i kame­ral­ne oraz inne pro­jek­ty arty­stycz­ne, przy­zna­nych mu na dro­dze kon­kur­so­wej przez, m.in., The Alber­ta Foun­da-tion for the Arts (Alber­tań­ską Fun­da­cję na Rzecz Sztu­ki), The Cana­da Coun­cil for the Arts (Kana­dyj­ską Radę Arty­stycz­ną), Edmon­ton Arts Coun­cil (Edmon­toń­ską Radę Arty­stycz­ną), CBC Radio (Kana­dyj­ską Roz­gło-śnię Radio­wą, odpo­wied­nik Radia BBC), Cana­dian Music Cen­tre (Cen­trum Muzy­ki Kana­dyj­skiej), Cana­dian Polish Con­gress (Kon­gres Polo­nii Kana­dyj­skiej), Festi­wal Flan­dryj­ski (Festi­val van Vla­an­de­ren), Pol­skie Radio oraz ówcze­sne Mini­ster­stwo Kul­tu­ry i Sztu­ki.
Pro­wa­dzi inten­syw­ną dzia­łal­ność popu­la­ry­za­tor­ską na rzecz pol­skiej muzy­ki orga­ni­zu­jąc kon­cer­ty, tra­sy kon­cer­to­we, pisząc o niej w publi­ka­cjach kra­jo­wych („Śląsk”, „Ruch Muzycz­ny”) oraz licz­nych perio­dy­kach zachod­nich i pół­noc­no­ame­ry­kań­skich. Jako zało­ży­ciel nie­za­leż­nej wytwór­ni PGMau­dio wyda­je pły­ty kon­cen-tru­jąc się głów­nie na reper­tu­arze pol­skim i kana­dyj­skim. W cią­gu lat dzia­łal­no­ści dopro­wa­dził do wyko­nań ponad dwu­stu pol­skich dzieł współczesnych.

Alber­to Caprioli

Kom­po­zy­tor uro­dzo­ny w Bolo­nii w 1956 roku, uzy­skał tytu­ły magi­stra kom­po­zy­cji u Camil­lo Tognie­go w Kon­ser­wa­to­rium Muzycz­nym w Par­mie, dyry­gen­tu­ry u Otma­ra Suit­ne­ra w Hoch­schu­le für Musik und Dar­stel­len­de Kunst w Wied­niu oraz filo­lo­gii nowo­żyt­nej na Uni­wer­sy­te­cie w Bolo­nii, gdzie kształ­cił się pod kie­run­kiem Ezia Raimondiego.

Twór­czość Bru­na Mader­ny i Luigie­go Nona mia­ła fun­da­men­tal­ne zna­cze­nie dla roz­wo­ju jego poety­ki. Na uwa­gę zasłu­gu­ją jego kon­tak­ty z Tito Got­tim w Kon­ser­wa­to­rium w Bolo­nii oraz z Bogu­sła­wem Scha­ef­fe­rem na Uni­wer­sy­te­cie Mozar­teum w Sal­zbur­gu, któ­re zapo­cząt­ko­wa­ły jego dzia­łal­ność kompozytorską.

Od 1983 roku jego utwo­ry kame­ral­ne były nagry­wa­ne przez austriac­kie radio w ORF-Lan­des­stu­dio Sal­zburg, po czym powsta­ły dwa utwo­ry na instru­ment solo i muzy­kę kom­pu­te­ro­wą w Cen­tro di Sono­lo­gia Com­pu­ta­zio­na­le Uni­wer­sy­te­tu w Padwie (Per lo dolce silen­tio de la not­te oraz Inter­me­dio I).

W latach 1988 i 1991 otrzy­mał zamó­wie­nia od Euro­päi­sches Musik­fest Stut­t­gart (Due not­tur­ni d’oblio na altów­kę miło­sną solo i dzie­więć instru­men­tów; Set­te fram­men­ti dal Kyrie per Dino Cam­pa­na na soli­stów, chór i orkie­strę). Jego trio for­te­pia­no­we A la dolce ombra zosta­ło nagro­dzo­ne w Awi­nio­nie, a w Mona­chium uka­za­ła się pierw­sza mono­gra­ficz­na pły­ta CD z jego muzy­ką kame­ral­ną (Pro­vi­va 1988).

Po pre­zen­ta­cji por­tre­tu kom­po­zy­to­ra w Sal­zbur­gu (Aspek­te Festi­val, 1989) kolej­ne jego utwo­ry były zama­wia­ne i pra­wy­ko­ny­wa­ne na naj­bar­dziej pre­sti­żo­wych festi­wa­lach muzycz­nych, m.in. Wien Modern, War­szaw­ska Jesień, Zeit­fluss Sal­zburg, Klang­fo­rum Wien, Melos Ethos Bra­ti­sla­va, Roma­eu­ro­pa oraz w Cen­tre de Créa­tion Musi­ca­le Ian­nis Xenakis.

W 1992 roku w Peru­gii został zapro­szo­ny do udzia­łu w wyko­na­niu Music Walk pod dyrek­cją Joh­na Cage’a. Sieg­fried Mau­ser pre­zen­to­wał jego kom­po­zy­cje w Bay­eri­sche Aka­de­mie der Schönen Kün­ste w Mona­chium. Jego utwór Vor dem sin­gen­den Odem był wyko­ny­wa­ny przez róż­ne zespo­ły, m.in. OENM Sal­zburg pod­czas Mila­no Musi­ca oraz Ex Novo Ensem­ble w Teatro La Feni­ce; oba wyko­na­nia trans­mi­to­wa­ło wło­skie radio RAI 3.

Jako badacz lite­ra­tu­ry porów­naw­czej, któ­re­go głów­nym obsza­rem zain­te­re­so­wań jest inter­me­dial­ność mię­dzy muzy­ką, lite­ra­tu­rą a sztu­ka­mi wizu­al­ny­mi, był zapra­sza­ny do pro­wa­dze­nia semi­na­riów i wykła­dów na wie­lu uni­wer­sy­te­tach euro­pej­skich i poza­eu­ro­pej­skich (Bolo­nia, Kra­ków – Uni­wer­sy­tet Jagiel­loń­ski, Edmon­ton Alber­ta, Fer­ra­ra, Leiden, Medio­lan – Uni­ver­si­tà Cat­to­li­ca, Mary­land at Col­le­ge Park, Nicea Sophia-Anti­po­lis, Pawia-Cre­mo­na, Rzym Tor Ver­ga­ta, Turyn, Wero­na, Wene­cja Ca’ Fosca­ri), a tak­że przez insty­tu­cje muzycz­ne, takie jak Fon­da­zio­ne Artu­ro Tosca­ni­ni, Wło­ski Insty­tut Kul­tu­ry w Waszyng­to­nie, Kon­ser­wa­to­rium w Peters­bur­gu oraz Acca­de­mia del Teatro alla Sca­la w Medio­la­nie. W 2020 roku został mia­no­wa­ny człon­kiem hono­ro­wym Wło­skie­go Towa­rzy­stwa Lite­ra­tu­ry Porów­naw­czej SICL.

We Wło­szech otrzy­my­wał zamó­wie­nia kom­po­zy­tor­skie od Teatro La Feni­ce w Wene­cji, Teatro Comu­na­le di Bolo­gna, Feste Musi­ca­li, Fon­da­zio­ne Artu­ro Tosca­ni­ni, Festi­val Pon­ti­no oraz Bolo­gna Festi­val. Jego muzy­kę oma­wia­li czo­ło­wi wło­scy kry­ty­cy, m.in. Mario Bor­to­lot­to, Mario Mes­si­nis, Gian Paolo Minar­di, Pie­ro Mio­li, Gior­da­no Mon­tec­chi, Gabrie­le Moro­ni, Paolo Petaz­zi i Ales­san­dro Taverna.

Jego kom­po­zy­cje były trans­mi­to­wa­ne przez licz­ne roz­gło­śnie radio­we w Euro­pie, Japo­nii i Sta­nach Zjed­no­czo­nych oraz publi­ko­wa­ne przez Pro Nova w Mona­chium, RAI Tra­de w Rzy­mie i Fon­da­zio­ne Teatro La Feni­ce w Wenecji.

Jego pierw­sze kon­cer­ty jako dyry­gen­ta odby­ły się w 1981 roku w Deut­sche Sta­at­so­per w Ber­li­nie Unter den Lin­den oraz w Gro­ßer Sen­de­sa­al Austriac­kie­go Radia w Wied­niu, a w 1983 roku zade­biu­to­wał we Wło­szech z Dresd­ner Phil­har­mo­ni­ker oraz dał kon­cert dyplo­mo­wy w Wied­niu z Ton­kün­stler-Orche­ster w Zło­tej Sali wie­deń­skie­go Musi­kve­re­in (Ada­gio z X Sym­fo­nii Mahlera).

Następ­nie jego dzia­łal­ność dyry­genc­ka kon­cen­tro­wa­ła się coraz bar­dziej na reper­tu­arze póź­ne­go XIX i XX wie­ku oraz na muzy­ce współ­cze­snej, obej­mu­jąc licz­ne pra­wy­ko­na­nia i pierw­sze wyko­na­nia. Od 1989 roku jest pro­fe­so­rem eta­to­wym orkie­stry i stu­diów orkie­stro­wych w Kon­ser­wa­to­rium w Bolonii.

Jako dyry­gent gościn­ny był zapra­sza­ny przez wie­le euro­pej­skich orkiestr i insty­tu­cji (m.in. Orche­stra del Teatro La Feni­ce w Wene­cji, Teatro Comu­na­le di Bolo­gna, Süd­deut­scher Rund­funk, Orche­stra Sin­fo­ni­ca Artu­ro Tosca­ni­ni, Öster­re­ichi­sches Ensem­ble für Neue Musik Sal­zburg, Kam­me­ren­sem­ble Neue Musik Ber­lin, Wie­ner Kon­zer­thaus, Teatro Regio di Par­ma, Nuova Con­so­nan­za, Ros­si­ni Ope­ra Festi­val), a od 2006 roku współ­pra­cu­je jako kom­po­zy­tor i dyry­gent gościn­ny z Ex Novo Ensem­ble w Wene­cji (Mila­no Musi­ca, MITO Set­tem­bre Musi­ca, Gustav Mah­ler Musi­kwo­chen, Ex Novo Musica).

W czerw­cu 2012 roku, pod­czas uro­czy­sto­ści w obec­no­ści Pre­zy­den­ta Repu­bli­ki Wło­skiej Gior­gia Napo­li­ta­na, Alber­to Caprio­li otrzy­mał Mię­dzy­na­ro­do­wą Nagro­dę Muzycz­ną „Leonar­do Pater­na Bal­diz­zi” przy­zna­ną przez Acca­de­mia Nazio­na­le dei Lin­cei w Rzymie.

Jesie­nią 2016 roku jego Ode alla luce na orkie­strę zosta­ła po raz pierw­szy wyko­na­na pod dyrek­cją Mar­co Angiu­sa pod­czas pierw­szej edy­cji festi­wa­lu „Bolo­gna Modern” w Teatro Comu­na­le di Bolo­gna. Pod­czas tego same­go festi­wa­lu Nico­la Sani wraz z Mau­ri­ziem Gia­nim, Ste­fa­no Lom­bar­di Val­lau­rii i Ales­san­dro Taver­ną zapre­zen­to­wa­li nową mono­gra­ficz­ną pły­tę „Alber­to Caprio­li – Aria bizan­ti­na”, wyda­ną przez Stra­di­va­rius w Medio­la­nie. W grud­niu 2016 roku ta sama pły­ta zosta­ła zapre­zen­to­wa­na w Wene­cji przez Clau­dia Ambro­si­nie­go i Maria Mes­si­ni­sa w Ate­neo Veneto.

W 2017 roku został zapro­szo­ny do stwo­rze­nia i popro­wa­dze­nia pro­jek­tu inter­me­dial­ne­go opar­te­go na twór­czo­ści Fran­za Schu­ber­ta, Luigie­go Nona, Car­la Scar­py i Joh­na Cage’a w ramach wysta­wy Dino Gavi­na pod­czas Bolo­gna Design Week. Jego Ada­gio esta­ti­co na altów­kę solo zosta­ło pra­wy­ko­na­ne przez Alber­ta Bel­lie­go pod­czas edy­cji Bolo­gna Festi­val 2017 „Il nuovo e l’antico. Stoc­khau­sen die­ci anni dopo”.

W 2018 roku został zapro­szo­ny do jury mię­dzy­na­ro­do­we­go kon­kur­su kom­po­zy­tor­skie­go „Pre­mio Trio di Trie­ste”. Ex Novo Ensem­ble pra­wy­ko­nał w Wene­cji jego Le sot­ti­li arie del cie­lo na instru­men­ty i gło­sy sze­ściu wyko­naw­ców, zamó­wio­ne przez Teatro La Feni­ce i trans­mi­to­wa­ne przez RAI Radio3.

Mari Kimu­ra wyko­na­ła jego Gil­les na skrzyp­ce i elek­tro­ni­kę na żywo w Sie­nie pod­czas swo­je­go solo­we­go kon­cer­tu mul­ti­me­dial­ne­go w ramach edy­cji Chi­gia­na Inter­na­tio­nal Festi­val 2019.

W 2020 roku jego kom­po­zy­cja Vor dem sin­gen­den Odem zosta­ła wyko­na­na przez Ex Novo Ensem­ble i Clau­dia Ambro­si­nie­go pod­czas 64. Mię­dzy­na­ro­do­we­go Festi­wa­lu Muzy­ki Współ­cze­snej Bien­na­le w Wenecji.

Bilety

40 PLN