Encore

„Encore” to chore­ograficzny spek­takl o miłoś­ci z wykony­waną na żywo muzyką Lucii Dłu­goszews­ki – amerykańskiej kom­pozy­tor­ki, uczen­ni­cy Johna Cage’a i Edgara Varèse, chore­ograf­ki i wynalazczyni.

---

„Encore” to spek­takl chore­ograficzny o miłoś­ci z muzyką Lucii Dłu­goszews­ki wykony­waną na żywo. Czym jest miłość? Miłość jest możli­woś­cią asys­towa­nia przy nar­o­dz­i­nach świa­ta. Jest wsze­chobec­na. To kos­micz­na, czys­ta siła, chemicz­na graw­itac­ja dzię­ki, której ist­nieje życie. Jest jed­ną z najsil­niejszych motywacji. W miłoś­ci pod­miot usiłu­je dotknąć „bytu drugiego” — dąży do całkowitego zespole­nia. Przekracza siebie samego, przekracza nar­cyzm, ale nigdy nie dotrze do celu. W miłoś­ci pod­mio­ty będą zawsze przeży­wać różnicę i pode­j­mować nieusta­jące pró­by połączenia na poziomie metafizycznym.

---

“Spek­takl „Encore” jest moim powrotem do sztu­ki kon­tem­pla­cyjnej, metafizy­cznej.  Moja reflek­s­ja zwraca się w kierunku miłoś­ci. Przyglą­dam się jej u pod­staw, jako pier­wot­nej, czys­tej twór­czej sile. Motywac­je do dzi­ała­nia mamy różne, jed­nakże to właśnie miłość wyda­je mi się tą najbardziej budu­jącą” — mówi Liwia Bargieł.

Show for ages 16+.

---

Wystąpią

Liwia Bargieł-Kiełbow­icz dance
Stanisław Bul­der dance
Zofia Dutkiewicz flute
Mar­ty­na Kułakows­ka piano
Olga Przy­był per­cus­sion

---

realization

chore­og­ra­phy: Liwia Bargieł-Kiełbow­icz
music: Lucia Dłu­goszews­ki
musi­cal direc­tion: Lil­ian­na Krych, Ania Kar­pow­icz
set design: Bartłomiej Kiełbow­icz
cos­tumes:  Karoli­na Bramow­icz
pro­duc­tion coor­di­na­tion: Zofia Zajkows­ka
pro­duc­er: Sto­warzysze­nie Super­mar­ket Artysty­czny
Współpro­duc­er: Przestrzeń Muzy­ki Współczes­nej Hash­tag Lab

---

artists

Lucia Dłu­goszews­ki (1925–2000)

Cór­ka pol­s­kich imi­grantów, niedoszła stu­den­t­ka medy­cyny, która rzu­ciła wszys­tko, by rozwi­jać swo­je artysty­czne pas­je. Stu­den­t­ka Edgara Varèse’a stała się jed­ną z naj­ciekawszych i najbardziej zapom­ni­anych kom­pozy­torek szkoły nowo­jorskiej. Aspek­tem, na który najczęś­ciej zwraca się uwagę w twór­c­zoś­ci Dłu­goszews­ki, jest brzmie­nie. Jej wrażli­woś­ci na dźwięk dowodzą już jej wczesne utwory, jak „Mov­ing Space The­ater Piece for Every­day Sounds”, który – zgod­nie z nazwą – wyko­rzysty­wał brzmienia przed­miotów codzi­en­nego użytku. W par­ty­tu­rach Dłu­goszews­ki zwraca uwagę cyzelowanie naj­drob­niejszych detali brzmieniowych. Rodzaj artyku­lacji i dynami­ki potrafi zmieni­ać się co miarę, zwłaszcza w par­tii perkusji. Kom­pozy­tor­ka nakła­da na siebie plany instru­men­talne o różnej dynam­ice, tworząc unika­towe mik­stu­ry brzmieniowe. Tak duża zmi­en­ność, przy oper­owa­niu sil­ny­mi kon­trasta­mi, może prowadz­ić do frag­men­taryza­cji utworu, jed­nak wspom­ni­ana już wcześniej pul­sacyjność tej muzy­ki zapew­nia odczu­cie continuum.

W 2020 roku warsza­wska koop­er­aty­wa muzy­cz­na Hash­tag Ensem­ble, twór­cy Przestrzeni Muzy­ki Współczes­nej Hash­tag Lab, wydała mono­graficzny album z muzyką Lucii Dłu­goszews­ki „Open­ings of the Eye” (wyd. DUX).

Liwia Bargieł-Kiełbow­icz

Absol­wen­t­ka Kon­ser­wa­to­ri­um Tań­ca Współczes­nego Trin­i­ty Laban w Lon­dynie. Dok­tor sztu­ki w dziedzinie Sztuk Teatral­nych. Wykład­ow­czyni na Akademii Teatral­nej A. Zel­werow­icza w Warsza­w­ie.
Jako tancer­ka wys­tąpiła min. w spek­tak­lach Car­olin Finn, Guil­herme Both­e­lo, Macie­ja Kuźmińskiego, Hygi­na Deli­ma­ta, Mikoła­ja Mikoła­jczy­ka, Tom­ka Ciesiel­skiego, Uli Sick­le, Elwiry Piorun, Walde­mara Raź­ni­a­ka.
Jest autorką chore­ografii do spek­tak­li teatral­nych Joan­na Sza­lona. Królowa, Trage­dia Jana X (reż. W. Raź­ni­ak), Opowiadanie Brazyli­jskie (reż. M. Hyc­nar), Demon Teatru, czyli mniejsza o to (reż. A. Doma­lik), Wiedźmin (reż. W. Koś­ciel­ni­ak).
Reży­ser­ka spek­tak­li teatral­nych: Ilu­mi­nac­je, Witzel­sucht, Szron/Frost, Body Bank oraz wspólau­tor­ka (razem z Lil­ian­na Krych) per­for­maty­wnej inter­pre­tacji Trea­tise Cor­neliusa Cardew (zamowie­nie Warsza­wskiej Jesieni 2016). Od 2015 roku współpracu­je z artys­tką wiz­ual­ną Martą Jar­nuszkiewicz, z którą stworzyła prace Nullpunkt, Pozy­c­ja początkowa – wer­tykalna, Tachyp­noe, Pro­jekt Anaberg. Od 2020 roku pracu­je z artys­tą wiz­ual­nym Bartłomiejem Kiełbow­iczem. Razem stworzyli cykl prac video Pan­de­mo­book, oraz per­for­mens Stretch­ing. Od 2021 roku współpracu­je z zespołem muzy­ki współczes­nej Hash­tag Ensem­ble.
https://​www​.liwiabargiel​.com

Stanisław Bul­der

Stu­diował na kierunku dance współczes­ny w Opus Bal­let we Flo­rencji. Wyk­sz­tałce­nie wyższe zdobył na warsza­wskiej Akademii Teatral­nej im. A. Zel­werow­icza. Pra­cow­ał z taki­mi chore­ografa­mi i chore­ografka­mi jak Didi­er Théron, Gus­ta­vo Oliveira, Anna Piotrows­ka, Jakub Lewandows­ki, Mar­ta Ziółek, Elwira Piorun, Fer­enc Fehér, Kaya Kołodziejczyk, Anna Näsström. Od 2018 roku współpracu­je z warsza­wskim Teatrem Tań­ca Zawirowa­nia w którym tańczył w pon­ad 10 pro­duc­tionch. Aktu­al­nie moż­na go także zobaczyć w spek­tak­lach „Res­ur­rec­tion” i „Les Gon­fles” zespołu Com­pag­nie Didi­er Théron, spek­tak­lach Artu­ra Grabar­czy­ka „de light” i „Niesamowicie blisko” a także w spek­tak­lu Teatru Rozbark „Policzal­ni”. W pro­dukcji, stwor­zonej dla Teatru Stu­dio „Oda do Radoś­ci” w reży­serii Wojt­ka Ziemil­skiego, pełnił funkcję asys­ten­ta reży­sera a także kon­sul­tan­ta chore­ograficznego. Ksz­tał­ci się i rozwi­ja swo­je zain­tere­sowa­nia dra­maturgią teatral­ną i teatru tań­ca a także możli­woś­ci­a­mi eman­cy­pa­cyjnej sztu­ki dzi­ała­jącej na rzecz zwierząt.

---

Spek­takl „Encore” zre­al­i­zowany został dzię­ki wspar­ciu Mias­ta Stołecznego Warszawy.

Przestrzeń Muzy­ki Współczes­nej Hash­tag Lab współ­fi­nan­su­je Mias­to Stołeczne Warszawa.

Patronem medi­al­nym jest art​done​.pl.
Wspar­cie medi­alne: dan​ce​pol​s​ka​.pl.

Tickets

40 PLN